Κοινωνικές δραστηριότητες του CHAPTER HJ-09 PIRAEUS “THEMISTOKLIS” .

Η ΑΧΕΠΑ είναι μία από τις παλαιότερες, μεγαλύτερες, και ανεξάρτητες (μη πολιτικοποιημένες – ακομμάτιστες) οργανώσεις, αφοσιωμένη στο να προάγει Ελληνικά θέματα (ζητήματα) σε ολόκληρο τον κόσμο.

Με περισσότερα από 40000 μέλη στην οικογένεια της, η Αχέπα έχει συνεισφέρει με πολυάριθμες δωρεές που αφορούν ιατρικές έρευνες, αρωγή – βοήθεια εύρεση εργασίας στις Η.Π.Α. και στο εξωτερικό καθώς και σε προγράμματα μαθητικών υποτροφιών.

Μέσω των Ελληνικών γλωσσικών προγραμμάτων και των πολιτιστικών εκδηλώσεων η ΑΧΕΠΑ συνεχίζει να συγκεντρώνει τις Ελληνικές κοινότητες παγκόσμια.

Η Ελλάδα ανήκει στην διοικητική περιφέρεια 25, στη ζώνη 10 της Ευρώπης. Υπάρχουν 43 παραρτήματα σε όλη την Ελλάδα με περισσότερα από 1100 μέλη.

 Η ΑΗΕΡΑ ιδρύθηκε ως αδελφότητα στην Ατλάντα των ΗΠΑ τον Ιούλιο του 1922. Από τότε έχει εξαπλωθεί παντού σε όλο τον κόσμο, όπου υπάρχει Ελληνισμός.

Στην περιοχή του Πειραιά εκπροσωπείται από το CHAPTER PIRAEUS “THEMISTOKLIS”. Βασικό μας μέλημα είναι η βοήθεια σε όσους συμπολίτες μας έχουν την ανάγκη μας.

Έτσι μέσα από συνεισφορές των Μελών μας και από διάφορες εκδηλώσεις που διοργανώνουμε, συλλέγουμε τρόφιμα, ρούχα, βιβλία και άλλα είδη που κατόπιν τα προσφέρουμε σε αυτούς που τα χρειάζονται.

Μετά από απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου προσπαθήσαμε μέσω των μελών μας αλλά και μέσω εταιρειών που έχουν πρόγραμμα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης να συλλέξουμε τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης αλλά και χρήματα με τα οποία θα μπορούσαμε να αγοράσουμε τρόφιμα.

Η πρόσφορά των μελών μας ήταν τεράστια καθώς επίσης βρήκαμε και μεγάλη ανταπόκριση σε εταιρείες που απευθυνθήκαμε.

Κοινοποιώντας αυτή μας την προσπάθεια ήρθαμε σε επαφή με τον Δήμο Πειραιά και την ΚΟΔΕΠ όπου και συνάψαμε Μνημόνιο συνεργασίας για την γιορτινή περίοδο. Επίσης ήρθαμε σε επαφή με τον Δήμο Σαλαμίνας όπου και συζητήσαμε για το πώς μπορούμε να βοηθήσουμε. Επισκεφθήκαμε το Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα όπου μας ενημέρωσε ο Πρόεδρος του Ιδρύματος για την λειτουργία τους και τις ανάγκες τους.

Τις επόμενες μέρες το Διοικητικό Συμβούλιο του Chapter μας μετέτρεψε τα χρήματα που πήρε από δωρεές σε τρόφιμα και συνέλλεξε σε αποθήκη όλες τις προσφορές από τις εταιρείες στις οποίες είχαμε απευθυνθεί.

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

-Στις 18/12/2020 επισκεφθήκαμε την ΚΟΔΕΠ όπου μας υποδέχτηκε ο Πρόεδρος της ΚΟΔΕΠ  κ.Γιάννης Βοιδονικόλας και ο Δήμαρχος Πειραιά κ.Γιάννης Μόραλης. Είχαμε μια πολύ εποικοδομητική συζήτηση για το πώς μπορεί η AHEPA HELLAS να είναι δίπλα στον Δήμο του μεγαλύτερου Λιμανιού της χώρας.

Το τμήμα μας αντιπροσώπευσε ο Πρόεδρος του κ.Πολίτης Διονύσης, ο Αντιπρόεδρος του κ.Αντώνης Καλοκαιρινός , ο Γραμματέας του κ.Τζανετής Γιώργος, ο Διευθ.Ναυτιλιακών κ.Βερνίκος Νίκος, ο marhall κ. Παπαματθαίου Δημήτρης, ο κ. Νίκος Χατζάκης.  Μαζί μας ήταν ο Κυβερνήτης της AHEPAHELLAS κ.Βαρσάμης Κώστας και ο Διευθυντής Φιλανθρωπίας του district κ.Αργύρης Τσουνάκης.

Προσφέραμε στον Δήμο Πειραιά τα παρακάτω :

• 1500 ΚΙΛΑ ΠΑΤΑΤΕΣ, 500 ΝΕΡΑ ΒΙΚΟΣ, 500 ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΑ ΒΙΚΟΣ, 500 ΚΟΤΟΠΟΥΛΑ ΠΙΝΔΟΥ
• 752 ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ, 500 ΣΚΟΝΗ ΧΕΡΙΟΥ, 504 ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΑ PALMOLIVE, 500 ΓΑΛΑ Μ/Δ 1ΛΤ
• 500 ΦΑΚΕΣ, 504 ΧΥΜΟΙ ΚΟΚΤΑΙΗΛ 1 ΛΤ, 496 ΜΠΙΣΚΟΤΑ ΠΤΙΜΠΕΡ, 504 ΝΤΟΜΑΤΟΧΥΜΟΙ.

Παρατίθεται Δελτίο Τύπου που δημοσίευσε ο Δήμος Πειραιά :

ΤΡΟΦΙΜΑ ΚΑΙ ΕΙΔΗ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΥΓΙΕΙΝΗΣ ΠΡΟΣΕΦΕΡΕ Η AHEPA ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟ.Δ.Ε.Π. ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΝΕΙΜΕΙ ΣΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΔΥΝΑΜΟΥΣ ΠΕΙΡΑΙΩΤΕΣ.

Τρόφιμα και είδη ατομικής υγιεινής για 300 αδύναμες οικονομικά οικογένειες, παρέδωσε σήμερα στην ΚΟ.Δ.Ε.Π. εν όψει των Χριστουγέννων αντιπροσωπεία της «AHEPA Piraeus Chapter Themistoklis».

Η πρωτοβουλία αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της συνεργασίας που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στον Δήμο Πειραιά και στην AHEPA Πειραιά για τη στήριξη των οικονομικά αδύναμων οικογενειών της πόλης μας, καθώς και για άλλες συνέργειες κοινωνικού σκοπού.

Στην παράδοση παρευρέθηκαν ο Δήμαρχος Πειραιά κ.  Γιάννης Μώραλης, ο Πρόεδρος της ΚΟ.Δ.Ε.Π. κ.  Γιάννης Βοϊδονικόλας, ο Αντιδήμαρχος Προσόδων και Εμπορίου κ. Γρηγόρης Καψοκόλης, η Αντιδήμαρχος Δηµοτικής Αστυνοµίας κα Κυριακή Μπουρδάκου, ο Πρόεδρος της «AHEPA Piraeus Chapter Themistoklis» κ. Διονύσιος Πολίτης, καθώς και μέλη του Δ.Σ. της AHEPA.

Ο Δήμαρχος Πειραιά κ. Γιάννης Μώραλης, σε δήλωσή του, τόνισε:

«Θέλω να ευχαριστήσω την AHEPA Πειραιά για την προσφορά της  αυτή προς τον Δήμο Πειραιά και για τη γενικότερη συνεργασία που έχουμε τα τελευταία δύο χρόνια. Οι συνεργασίες πάντα φέρνουν θετικά αποτελέσματα. Τα τρόφιμα και τα είδη πρώτης ανάγκης θα διανεμηθούν από την ΚΟ.Δ.Ε.Π. σε 300 άπορες οικογένειες που έχουν ανάγκη. Από την αρχή της πανδημίας η ΚΟ.Δ.Ε.Π. ανέλαβε κυρίαρχο ρόλο στη στήριξη των συνανθρώπων μας που βρέθηκαν σε δυσχερή θέση και οι εργαζόμενοί της δίνουν και την ψυχή τους για να ανταπεξέλθουν στις αυξημένες ανάγκες. Θα συνεχίσουμε να είμαστε κοντά στους Πειραιώτες, ως οφείλουμε, ώστε κανένας να μην είναι ή αισθάνεται μόνος σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες».

Ο Πρόεδρος της ΚΟ.Δ.Ε.Π. κ. Γιάννης Βοϊδονικόλας, σε δήλωσή του υπογράμμισε:

«Σήμερα έχουμε τη χαρά να υποδεχόμαστε τη σημαντική συνεισφορά σε είδη της AHEPA Piraeus Chapter Themistoklis, η οποία έχει  αξιόλογο έργο και σπουδαία ιστορία. Η βοήθειά τους μας δίνει τη δυνατότητα να φανούμε αυτές τις γιορτές περισσότερο χρήσιμοι στους συμπολίτες μας που βρίσκονται σε ανάγκη. Και στέλνει επίσης το μήνυμα πως εδώ στον Πειραιά μας μόνο όλοι μαζί μπορούμε να ξεπερνάμε τις δυσκολίες».

Ο Πρόεδρος της «AHEPA Piraeus Chapter Themistoklis» κ. Διονύσιος Πολίτης, δήλωσε:

«Εμείς ως AHEPA και τμήμα Πειραιά, είμαστε πάντα δίπλα στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη στον Πειραιά. Προσπαθούμε σε συνεργασία με τον Δήμο και τον Δήμαρχο να βοηθήσουμε όπου μπορούμε. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, λόγω Χριστουγέννων προσφέραμε τρόφιμα, τα οποία θα διανεμηθούν σε άπορες οικογένειες του Πειραιά. Ελπίζω να είμαστε πάντα κοντά τους να μπορούμε να έχουμε την υγεία μας όλοι να βοηθάμε τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Τις επόμενες ημέρες θα μοιραστούν σε 300 οικογένειες για το γιορτινό τραπέζι».

-Στις 18/12 έπειτα από επιστολή που είχαμε λάβει από την Διοίκηση του Χατζηκυριάκειου Ιδρύματος που μας κοινοποιούσε τις ανάγκες του μεταβήκαμε στο Ίδρυμα όπου μας υποδέχθηκε ο Πρόεδρος του κ.Φίλιππος Σκαραμαγκάς.  Μας έγινε περιήγηση στις εγκαταστάσεις του Ιδρύματος.  Η αντιπροσωπεία του chapter αποτελείτο από τον Πρόεδρο του τμήματος κ.Πολίτη Διονύση, τον Γραμματέα κ.Τζανετή Γιώργο, τον marshall κ.Παπαματθαίου Δημήτρη, τον Διευθ.Ναυτιλιακών κ.Βερνίκο Νίκο. Μαζί μας και ο Κυβερνήτης της ahepa hellas κ.Βαρσάμης Κώστας και ο Διευθ.Φιλανθρωπίας του district κ. Αργύρης Τσουνάκης.  Παραδώσαμε στο ίδρυμα μια πολύ μεγάλη ποσότητα φαρμάκων και 5 tablets.

-Στις 21/12/2020  πήγαμε στο όμορφο νησί της Σαλαμίνας όπου είχαμε συμφωνήσει με τον  Δήμαρχο της να είμαστε κοντά τους τις γιορτινές μέρες και να προσφέρουμε στους οικονομικά αδύνατους πολίτες του νησιού.

Μας υποδέχτηκε ο Δήμαρχος κ.Παναγόπουλος Γιώργος, ο Γενικός Γραμματέας του Δήμου κ.Μπακούρος Χρήστος και ο Αντιδήμαρχος κ.Διολέτης Παντελής.

Είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση στο γραφείο του Δημάρχου όπου και μας τίμησε δίνοντας μας την αρχαία τριήρη από την ναυμαχία της Σαλαμίνας 2,500 χρόνια πριν.

Στον προαύλιο χώρο του Δημαρχείου ήρθαν οι οικογένειες που είχαν επιλεγεί από τον Δήμο τηρώντας όλα τα απαραίτητα μέτρα φύλαξης και παρέλαβαν τις τσάντες με τα τρόφιμα και τα είδη πρώτης ανάγκης που είχαμε φέρει.

Η αντιπροσωπεία του chapter μας αποτελείτο από τον Πρόεδρο κ.Πολίτη Διονύση, τον Αντιπρόεδρο κ.Καλοκαιρινό Αντώνη, τον Γραμματέα κ.Τζανετή Γιώργο, τον Διευθ.Ναυτιλιακών κ. Βερνίκο Νίκο, τον Διευθ,Επιχειρηματικότητας κ.Βέρμπη Γιώργο και τον κ. Τσελέκο Πέτρο. Μαζί μας και ο Κυβερνήτης της AHEPA HELLAS κ.Βαρσάμης Κώστας.

Παραδώσαμε στον Δήμο τα παρακάτω :

• 15 tablets, 300 ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΑ ΕΨΑ, 100 ΚΟΥΤΙΑ ΒΙΤΑΜΙΝΕΣ, 400 ΧΑΡΤΙΑ ΥΓΕΙΑΣ, 200 ΧΥΜΟΙ 3Ε, 200 ΚΙΛΑ ΖΑΧΑΡΗ, 100 ΚΙΛΑ ΑΛΕΥΡΙ ΑΛΛΑΤΙΝΗ
• 100 ΜΑΡΑΤΑ ΗΛΙΕΛΑΙΟ 1ΛΤ, 400 ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ, 300 ΡΥΖΙ ΝΥΧΑΚΙ, 200 ΦΑΚΕΣ
  200 ΦΑΣΟΛΙΑ, 300 ΜΠΙΣΚΟΤΑ ΠΤΙΜΠΕΡ, 300 ΜΠΙΣΚΟΤΑ ΜΙΡΑΝΤΑ, 300 ΦΡΥΓΑΝΙΕΣ

-Στις 21/12/2020 η Ιερά Μητρόπολη Πειραιά την είχε ορίσει ως ημέρα προσφοράς προς τους συμπολίτες μας και είχε ζητήσει από όποιον μπορεί να προσφέρει να πάει τρόφιμα στον προαύλιο χώρο της Αγίας Τριάδος στον Πειραιά. Η Ahepa chapter Piraeus δεν θα μπορούσε να λείψει από αυτή την εκδήλωση.

Αντιπροσωπεία του τμήματος αποτελούμενη από τον Πρόεδρο κ.Πολίτη Διονύση , τον Γραμματέα κ.Τζανετή Γιώργο, τον Διευθ. Ναυτιλιακών κ.Βερνίκο Νίκο, τον marshall κ. Παπαματθαίου Δημήτρη, τον Διευθ. Επιχειρηματικότητας κ.Βέρμπη Γιώργο, τον κ.Χαχάλη Λάμπρο και τον κ.Τσάμη Χρήστο μεταβήκαμε και παραδώσαμε μεγάλη ποσότητα τροφίμων.

Συνολικά παραδώσαμε τα παρακάτω :

• 180 ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΑ ΕΨΑ, 1500 ΧΑΡΤΙΑ ΥΓΕΙΑΣ, 600 ΧΥΜΟΙ 3Ε, 500 ΚΙΛΑ ΖΑΧΑΡΗ, 1000 ΜΑΚΑΡΟΝΙΑ, 500 ΚΙΛΑ ΑΛΕΥΡΙ ΑΛΛΑΤΙΝΗ, 500 ΜΑΡΑΤΑ ΗΛΙΕΛΑΙΟ 1ΛΤ, 1000 ΡΥΖΙ ΝΥΧΑΚΙ, 500 ΦΑΚΕΣ, 500 ΦΑΣΟΛΙΑ, 200 ΜΠΙΣΚΟΤΑ ΠΤΙΜΠΕΡ, 200 ΜΠΙΣΚΟΤΑ ΜΙΡΑΝΤΑ, 200 ΦΡΥΓΑΝΙΕΣ.
• 400 ΚΟΥΤΙΑ ΒΙΤΑΜΙΝΕΣ.

-Στις 15/12/20 μετέβησαν ο Γραμματέας του τμήματος κ.Τζανετής Γιώργος και ο Διευθ. Επιχειρηματικότητας κ.Βέρμπης Γιώργος στον Σύλλογο Ηπειρωτών Νέας Μάκρης όπου και παρέδωσαν 200 κιλά πορτοκάλια για τις ανάγκες των μελών του Συλλόγου.

-Στις 14/12/2020 ο Γραμματέας του τμήματος κ.Τζανετής Γιώργος παρέδωσε στο Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου Ηλιούπολης 300 κιλά πορτοκάλια για τις ανάγκες των δημοτών.

Κλείνουμε μια δύσκολη χρονιά όπως το 2020 με το τμήμα της AHEPA ΠΕΙΡΑΙΑ να είναι δίπλα στους συνανθρώπους μας που την συγκεκριμένη χρονική στιγμή λύγισαν από τα προβλήματα και μας είχαν ανάγκη.  Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλα τα Μέλη του Τμήματος Πειραιά που αυτή την δύσκολη περίοδο εμπιστεύτηκαν το Διοικητικό Συμβούλιο και συνέδραμαν όλοι με τις δυνάμεις τους ώστε τουλάχιστον 1,000 οικογένειες της περιοχής του Πειραιά να νιώσουν καλύτερα ξέροντας ότι δεν είναι Μόνοι τους αλλά υπάρχουν άνθρωποι που τους σκέφτονται.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλες τις εταιρείες που στήριξαν την προσπάθεια μας κάτι πού όταν το αποφασίσαμε φαινόταν τόσο δύσκολο και τόσο μακρινό κατάφεραν να το κάνουν εφικτό.  Χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσαμε να προσφέρουμε στους συμπολίτες μας. Τους ευχαριστούμε Θερμά.

Πολλές ευχές από την AHEPA CHAPTER PIRAEUS “THEMISTOKLIS”

για ευτυχισμένο το

2021

The post Χριστούγεννα 2020. appeared first on Ναυτιλία - Οικονομία - Υγεία - Επικαιρότητα.

Δρ. Νικόλαος Λάος
Φιλόσοφος – Σύμβουλος Νοοπολιτικής
Email: nicolaslaos@nicolaslaos.com

Στο πλαίσιο της εργασίας μου στο πεδίο της ερευνητικής δημοσιογραφίας (όπου έχω δημοσιεύσει περισσότερα από τετρακόσια ερευνητικά πολιτικά και οικονομικά άρθρα σε έγκυρα ΜΜΕ) και στο πεδίο των ιδιωτικών εταιρειών πληροφοριών (έχοντας ξεκινήσει τη μελετητική εργασία μου σε ζητήματα κυβερνοπολέμου και δικτυακού πολέμου από το 1999), αλλά και στο πλαίσιο του ακαδημαϊκού μου έργου στο πεδίο της διεθνούς πολιτικής (έχοντας διδάξει το αντικείμενο σε προπτυχιακό και σε μεταπτυχιακό επίπεδο στο University of Indianapolis και έχοντας δημοσιεύσει σχετικά συγγράμματα), έχω αναπτύξει πλέον ένα πλούσιο και πολύπλοκο δίκτυο διεθνών επαφών και συνεργασιών που έχουν να κάνουν με το ζήτημα του πληροφοριακού πολέμου και με πολύ εκλεπτυσμένες πολιτικές αναλύσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, πριν από λίγο καιρό, ο πρόεδρος της ρωσικής πολυεθνικής ιδιωτικής εταιρείας πληροφοριών R-Techno, Ρόμαν Ρομάτσεφ, με κατέστησε κοινωνό του περιεχομένου του εκπαιδευτικού προγράμματος πληροφοριακών και υβριδικών συγκρούσεων που ανέπτυξε η R-Techno και το δίδαξε σε μεταπτυχιακούς φοιτητές του Κρατικού Πανεπιστημίου της Σεβαστούπολης το 2020.

Συγκεκριμένα, τον Απρίλιο του 2020, ο Ρόμαν Ρομάτσεφ δίδαξε ένα μάθημα και επιχειρησιακό σεμινάριο με τίτλο «Έλεγχος Πληροφοριακών Επιχειρήσεων στον Πληροφοριακό και Υβριδικό Πόλεμο» σε μεταπτυχιακούς φοιτητές στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Σεβαστούπολης, και ανακοίνωσε τη δημιουργία ολοκληρωμένου μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών σε αυτό το αντικείμενο από την R-Techno σε συνεργασία με άλλους φορείς:http://markets.financialcontent.com/streetinsider/news/read/39865153/?fbclid=IwAR1wCX54qb_IjDEh_TH2VgVvdB8QVyyKMcNDWgBS6klooQ1taAJhVDhCmuQ

Ένα από τα πολύ ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά της R-Techno είναι ότι συνεργάζεται όχι μόνο με παράγοντες των ρωσικών γραφειοκρατιών και υπηρεσιών πληροφοριών, αλλά και με πολλούς διεθνείς παράγοντες, ακόμη και με επίσημα πιστοποιημένα στελέχη των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών (ιδίως στα πεδία των επιχειρηματικών-οικονομικών πληροφοριακών επιχειρήσεων, της διαχείρισης κινδύνων και της αντιτρομοκρατικής πολιτικής).

Η ευκαιρία που είχα να μελετήσω το ανωτέρω εκπαιδευτικό υλικό με ενέπνευσε να γράψω το παρόν άρθρο, στο οποίο συνοψίζω ορισμένες βασικές αρχές πληροφοριακού πολέμου και παραθέτω μια πρόσφατη, πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση μελέτης πληροφοριακού πολέμου, συγκεκριμένα, τη διεξαγωγή πληροφοριακών επιχειρήσεων μεταξύ τσαβιστών, Η.Π.Α. και Ρωσίας στη Βενεζουέλα το 2019. Καταλήγω, στο παρόν άρθρο μου, με ορισμένες σκέψεις ευρύτερου πολιτικού και διπλωματικού περιεχομένου.

Πληροφοριακός Πόλεμος: Γενικές Αρχές

Ο πληροφοριακός πόλεμος (Information Warfare) είναι μια μορφή ένοπλης σύρραξης στο πλαίσιο της οποίας πραγματοποιούνται συγκρούσεις μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών με τη μορφή πληροφοριακών επιχειρήσεων (information operations) και με τη χρήση πληροφοριακών όπλων (information weapons). Από πλευράς δομής, ο σύγχρονος πληροφοριακός πόλεμος περιλαμβάνει μια ακολουθία πληροφοριακών επιχειρήσεων οι οποίες είναι ενωμένες μεταξύ τους τόσο υπό την έννοια ότι υπηρετούν ένα μοναδικό σχέδιο όσο και υπό την έννοια ότι είναι συντονισμένες με βάση συγκεκριμένους σκοπούς, συγκεκριμένες εργασίες, συγκεκριμένες μορφές και συγκεκριμένες μεθόδους πληροφοριακής επιρροής.

Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας διαδραματίζουν έναν ιδιαίτερο ρόλο στον σύγχρονο πληροφοριακό πόλεμο. Από τη μια πλευρά, παρέχουν το πληροφοριακό κανάλι για το εκάστοτε συγκεκριμένο ακροατήριο-στόχο (π.χ., πολιτική ελίτ, διαμορφωτές κοινής γνώμης, κοινή γνώμη, πολιτικώς δραστήρια νεολαία κ.ο.κ.), και, από την άλλη πλευρά, λειτουργούν ως ένας δρων που συμμετέχει άμεσα στις πληροφοριακές συγκρούσεις. Στις σύγχρονες συγκρούσεις, τα μέσα μαζικής επικοινωνίας χρησιμοποιούνται ενεργώς ως μέσα παραπληροφόρησης (misinformation), ως μέσα προώθησης (promotion), ως εργαλεία χειραγώγησης της κοινής γνώμης, της συλλογικής συνείδησης και της συμπεριφοράς των πολιτών, καθώς και ως μέσα άσκησης άμεσης πίεσης εναντίον των αντιπάλων. Τα λεγόμενα «ανεξάρτητα» μέσα μαζικής επικοινωνίας βοηθούν τις κρατικές υπηρεσίες πληροφοριών (και τις ιδιωτικές εταιρείες πληροφοριών) να εξαπολύσουν πληροφοριακές επιθέσεις (συνήθως υπό τη μορφή «ελεγχόμενων διαρροών» πληροφοριών) με σκοπό να πλήξουν αντιπάλους και να αποσταθεροποιήσουν την πολιτική κατάσταση σε διάφορες χώρες (π.χ., πυροδοτώντας κοινωνικά κινήματα διαμαρτυρίας).

Στις Η.Π.Α., ο όρος «πληροφοριακή επιχείρηση» έχει τυποποιηθεί σύμφωνα με συγκεκριμένα εγχειρίδια πολέμου. Από το 2007 έως και το 2010, σχεδόν όλες οι σχετικές ενέργειες αποκαλούνταν «ψυχολογικές επιχειρήσεις» («psychological operations»), σύμφωνα με τα εγχειρίδια του Defence Technical Information Center. Τώρα, πλέον, οι ψυχολογικές επιχειρήσεις αποτελούν το γενικό σύστημα των πληροφοριακών επιχειρήσεων. Τα κύρια εγχειρίδια επιχειρήσεων, τακτικών, τεχνικών και διαδικασιών που διέπουν αυτό το πεδίο περιλαμβάνουν τα εξής:

• Joint Publication 3-12(R), Cyberspace Operations Defense, The Defence Technical Information Center, 2018, online:
  https://www.jcs.mil/Portals/36/Documents/Doctrine/pubs/jp3_12.pdf
• Joint Publication 3-12(R), Cyberspace Operations Defense, The Defence Technical Information Center, 2014,
• Joint Publication 3-12(R), Cyberspace Operations Defense, The Defence Technical Information Center, 2013,
• και ορισμένα ακόμη επίσημα έγγραφα του Στρατού των Η.Π.Α., που έχουν εκδοθεί από το Defence Technical Information Center.

Σύμφωνα με τις προαναφερθείσες πηγές, μια πληροφοριακή επιχείρηση αποτελεί μια σχεδιασμένη προπαγανδιστική και ψυχολογική δραστηριότητα, σε καιρό ειρήνης ή σε καιρό πολέμου, η οποία αποσκοπεί-απευθύνεται σε ένα ξένο φιλικό, εχθρικό ή ουδέτερο ακροατήριο προκειμένου να επηρεάσει τη στάση ή τη συμπεριφορά του με τελικό σκοπό να επιτύχει επιθυμητούς πολιτικούς ή/και στρατιωτικούς στόχους. Βεβαίως, μια κυβέρνηση ή μια κρατική υπηρεσία μπορεί επίσης να διεξάγει μια πληροφοριακή επιχείρηση έχοντας έναν εγχώριο στόχο (δηλαδή, ουσιαστικώς, μπορεί να διεξάγει πόλεμο εναντίον της κοινωνίας του δικού της κράτους), προκειμένου να επιτύχει έναν εγχώριο πολιτικό στόχο, αλλά, σε αυτήν την περίπτωση, η πληροφοριακή επιχείρηση λαμβάνει τον χαρακτήρα της λεγόμενης «μαύρης επιχείρησης» ή της «προβοκάτσιας».

Σύμφωνα με την πρακτική του πληροφοριακού πολέμου που ακολουθεί η Ρωσική Ομοσπονδία, η πληροφοριακή επιχείρηση γίνεται κατανοητή ως μια ακολουθία πληροφοριακών επιθέσεων οι οποίες διαιρούνται σε φάσεις (περιόδους έκθεσης), διέπονται από ένα ολοκληρωμένο σχέδιο και είναι οργανωμένες και ρυθμισμένες με βάση χρονοδιαγράμματα, σκοπούς, εργασίες και εργαλεία πληροφοριακής επιρροής. Το 2004, ο Βλαντίμιρ Κβάτσκοφ (Vladimir Kvachkov), πρώην αξιωματικός της GRU (υπηρεσίας πληροφοριών των ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων), του οποίου η «θεωρία των ειδικών επιχειρήσεων» έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των ρωσικών στρατιωτικών και εκπαιδευτικών εγχειριδίων, αποφάνθηκε ότι «ένας νέος τύπος πολέμου έχει αναδυθεί, στο πλαίσιο του οποίου ο ένοπλος πόλεμος έχει παραχωρήσει την αποφασιστική θέση του ως προς την επίτευξη των στρατιωτικών και των πολιτικών στόχων του πολέμου σε ένα άλλο είδος πολέμου –στον πληροφοριακό πόλεμο», online:
http://militera.lib.ru/science/kvachkov_vv/index.html

Στο πλαίσιο της ρωσικής ορολογίας του πληροφοριακού πολέμου, όταν η Ρωσία αναφέρεται στον «πληροφοριακό χώρο» («information space»), εννοεί ολόκληρο το γνωσιακό πεδίο (cognitive domain) του ανθρώπου, και όχι μόνο επιμέρους επικοινωνιακά/τεχνολογικά δίκτυα. Εξ ου και ο Κβάτσκοφ, στο σύγγραμμά του Οι Δυνάμεις Ειδικού Σκοπού της Ρωσίας (online, όπ.π.), έχει επισημάνει ότι, αναλόγως με τον επιχειρησιακό στόχο, ο πληροφοριακός πόλεμος αποτελείται από δύο τύπους: (i) τον πληροφοριακό-ψυχολογικό πόλεμο (information-psychological warfare) και (ii) τον πληροφοριακό-τεχνολογικό πόλεμο (information-technology warfare).

Μελέτη Περίπτωσης: Η Διεξαγωγή Πληροφοριακών Επιχειρήσεων μεταξύ Τσαβιστών, Η.Π.Α. και Ρωσίας στη Βενεζουέλα το 2019

Στις 17 Αυγούστου 2019, στο Καράκας, ένα από τα πιο επιδραστικά βενεζουελανά μέσα μαζικής ενημέρωσης, το Medium, δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Andrey Manoilo: Las inversiones rusas en Venezuela son tan importantes como las de Ucrania», το οποίο υπέγραφαν δύο Ρώσοι πολιτικοί αναλυτές: ο Αντρέι Μανόιλο (Andrey Manoylo), φιλόσοφος των Διεθνών Σχέσεων στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, και ο Κονσταντίν Στριγκούνοφ (Konstantin Strigunov):
https://medium.com/@vicentequintero/andrey-manoilo-las-inversiones-rusas-en-venezuela-son-tan-importantes-como-las-de-ucrania-15f010a8f159

Το προαναφερθέν άρθρο αποτελεί μια εμβριθή ανάλυση της σύγκρουσης των τσαβιστών της Βενεζουέλας με τις Η.Π.Α. και τους συμμάχους τους, περιέχει πληροφορίες και αφηγήσεις που παραπέμπουν σε κατασκοπευτικό θρίλερ, και πυροδότησε ένα σημαντικό διπλωματικό σκάνδαλο.

Σύμφωνα με το προαναφερθέν άρθρο, η πολιτική κατάσταση στη Βενεζουέλα του 2019 κινούνταν δυναμικά προς την κατεύθυνση της πλήρους ένταξης της χώρας στη γεωπολιτική-γεωοοικονομική σφαίρα επιρροής των Η.Π.Α., ενώ η πολιτική παράταξη των τσαβιστών (πολιτικών κληρονόμων του Ούγκο Τσάβες), με επικεφαλής τον Νικολάς Μαδούρο, και οι πολιτικοί σύμμαχοί της (συγκεκριμένα, η Ρωσία και η Κούβα) επιχειρούν συστηματικώς να επιβραδύνουν και να περιορίσουν αυτήν την εξέλιξη. Ο Μανόιλο και ο Στριγκούνοφ τονίζουν τις νέες τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για την πυροδότηση και ενίσχυση κοινωνικών εξεγέρσεων (συνδέοντας τις διαδηλώσεις εναντίον της κυβέρνησης Μαδούρο με αμερικανικές πληροφοριακές επιχειρήσεις) και τις συζητήσεις που έλαβαν χώρα, χωρίς την εμπλοκή της Ρωσίας, στο Όσλο και στα Μπαρμπέιντος μεταξύ του Βενεζουελανού προέδρου Νικολάς Μαδούρο και του Χουάν Γκουαϊδό (αρχηγού της αντιπολίτευσης, ο οποίος, τον Ιανουάριο του 2019, αυτοανακηρύχθηκε μεταβατικός πρόεδρος της Βενεζουέλας). Ο σκοπός των υποστηριζόμενων από τις Η.Π.Α. και την Ε.Ε. διαπραγματεύσεων του Όσλο και των Μπαρμπέιντος ήταν να οδηγήσουν σταδιακώς το κατεστημένο της Βενεζουέλας σε μια συνθηκολόγηση μεταξύ του μπολιβαρικού καθεστώτος και των Η.Π.Α., παρέχοντας κατάλληλα ανταλλάγματα και εγγυήσεις προς εκείνα τα μέλη του βενεζουελανού κατεστημένου που θα δέχονταν μια τέτοια συνθηκολόγηση. Το προαναφερθέν άρθρο του Μανόιλο και του Στριγκούνοφ προειδοποιούσε την κυβέρνηση του Μαδούρο ότι εκείνες οι διαπραγματεύσεις εγκυμονούσαν σοβαρούς κινδύνους διάλυσης του καθεστώτος των τσαβιστών, ιδίως αν ο Μαδούρο συμφωνούσε στη διεξαγωγή πρόωρων προεδρικών εκλογών στη Βενεζουέλα υπό την πίεση και την εποπτεία των Η.Π.Α.

Αυτό που ήταν ιδιαιτέρως συνταρακτικό στο προαναφερθέν άρθρο του Μανόιλο και του Στριγκούνοφ ήταν η αποκάλυψη του ρόλου που έπαιζε ο πρόεδρος της Εθνικής Συνταγματικής Συνέλευσης Ντιοσντάντο Καμπέλο, δηλαδή ο υπ’ αριθμόν δύο πολιτικός-πολιτειακός παράγοντας (μετά από τον Μαδούρο) στη Βενεζουέλα. Ο Καμπέλο, ένας τσαβιστής στον οποίο δεν είχε επιτραπεί να συμμετέχει προσωπικώς στις διαπραγματεύσεις του Όσλο και των Μπαρμπέιντος (μεταξύ Μαδούρο και Γκουαϊδό), συνδέεται στενά με το καρτέλ ναρκωτικών Los Soles (αποτελώντας, άρα, έναν δίαυλο μεταξύ της παράταξης του Μαδούρο και του ανόμου κεφαλαίου), και, συγχρόνως, είχε δομήσει δικές του προσωπικές σχέσεις με παράγοντες της κουβανικής κυβέρνησης και των κουβανικών μυστικών υπηρεσιών (καθώς είχε λάβει χώρα μυστική συνάντηση του Καμπέλο με την κουβανική ηγεσία στην Αβάνα, στις 8 Ιουνίου 2019), και, επί πλέον, εν αγνοία του Μαδούρο, είχε ανοίξει έναν μυστικό δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ του ιδίου και παραγόντων των μυστικών υπηρεσιών (της CIA) των Η.Π.Α. Στο προαναφερθέν άρθρο τους, ο Μανόιλο και ο Στριγκούνοφ υποστηρίζουν ότι ο Καμπέλο, οικοδομώντας προσωπικές σχέσεις με υψηλόβαθμους πολιτικούς παράγοντες των Η.Π.Α. (άρα, και με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες), διαπραγματευόταν ανταλλάγματα για τον εαυτό του σε περίπτωση που θα επιτυγχανόταν η εκδίωξη του Μαδούρο από την προεδρία της Βενεζουέλας μέσω της διεξαγωγής πρόωρων προεδρικών εκλογών. Οι Η.Π.Α. ανέκαθεν θεωρούσαν ότι ο Καμπέλο αποτελούσε ένα τοξικό πρόσωπο και τον παρομοίαζαν με τον έμπορο ναρκωτικών Πάμπλο Εσκομπάρ, αλλά το γεγονός ότι ο Καμπέλο ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος του Στρατού και των ειδικών υπηρεσιών της Βενεζουέλας έκανε σημαντικούς παράγοντες του πολιτικού κατεστημένου και των μυστικών υπηρεσιών των Η.Π.Α. να διαπραγματευτούν μαζί του για την εκδίωξη του Μαδούρο από την ηγεσία της Βενεζουέλας.

Η δημοσίευση του προαναφερθέντος άρθρου του Μανόιλο και του Στριγκούνοφ προκάλεσε πολιτικό σάλο, όχι μόνο στη Βενεζουέλα, όπου μπλογκς και πολιτικοί παράγοντες εξέφρασαν την έκπληξή τους και την ανησυχία τους. Στις ίδιες τις Η.Π.Α., έγινε μια προσπάθεια διαχείρισης αυτού του πολιτικού σκανδάλου με πληροφοριακά αντίμετρα. Συγκεκριμένα, αμέσως, στις 19 Αυγούστου 2019, το ειδησεογραφικό πρακτορείο Associated Press δημοσίευσε «διαρροή» σύμφωνα με την οποία οι Η.Π.Α. βρίσκονταν σε μυστικές διαπραγματεύσεις με υψηλόβαθμο παράγοντα της κυβερνώσας σοσιαλιστικής παράταξης της Βενεζουέλας: https://apnews.com/8cb2d1999b95464c85a5a206a78495c0

Ενώ έως τότε ποτέ τα αμερικανικά ΜΜΕ δεν είχαν αναφερθεί σε αυτό το θέμα, έγινε μια προσπάθεια, μέσω κατευθυνόμενων «διαρροών», να προστατευθεί η δράση των κλιμακίων των μυστικών υπηρεσιών στη Βενεζουέλα και να φανεί ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των Η.Π.Α. και ορισμένων τσαβιστών διεξάγονταν με θεσμικώς και διπλωματικώς αποδεκτό τρόπο. Στο ίδιο κλίμα, στις 19 Αυγούστου 2019, το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters ανακοίνωσε επισήμως ότι, σύμφωνα με εμπιστευτικές πηγές του στη Βενεζουέλα, ο Νικολάς Μαδούρο ήταν έτοιμος να συναινέσει στην απαίτηση των Η.Π.Α. να διεξαχθούν πρόωρες προεδρικές εκλογές και ότι ο Ντιοσντάντο Καμπέλο θα ήταν ο εγγυητής της μεταβατικής διαδικασίας:
https://www.reuters.com/article/us-venezuela-politics/in-venezuela-talks-maduro-allies-said-they-would-consider-fresh-elections-sources-idUSKCN1V91SF?feedType=RSS&feedName=worldNews&utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+Reuters%2FworldNews+%28Reuters+World+News%29

Οι προαναφερθείσες και άλλες παρόμοιες δημοσιεύσεις δυτικών ΜΜΕ αναφορικώς με επαφές τσαβιστών (ιδίως του Ντιοσντάντο Καμπέλο) με τις Η.Π.Α. ξεκίνησαν μετά από τη δημοσίευση, στις 17 Αυγούστου 2019, του προαναφερθέντος άρθρου του Μανόιλο και του Στριγκούνοφ. Αμερικανικοί παράγοντες προσπάθησαν, μέσα από «διαρροές», να ελέγξουν τις πολιτικές και διπλωματικές επιπτώσεις που είχε η δημοσίευση του επίμαχου άρθρου του Μανόιλο και του Στριγκούνοφ. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, αμερικανικές πηγές επιβεβαίωσαν επισήμως κάτι που έως τότε ήταν μυστικό: την προσπάθεια της CIA να διεισδύσει στον εσωτερικό κύκλο του Μαδούρο.

Μετά από τη δημοσίευση του προαναφερθέντος άρθρου του Μανόιλο και του Στριγκούνοφ, ο σταθμός της CIA στη Μπογκοτά, που είχε στη δικαιοδοσία του τη Βενεζουέλα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες γνώριζαν τα πάντα γύρω από τη στρατολόγηση του Ντιοσντάντο Καμπέλο από τη CIA. Έτσι, αν και το επίμαχο άρθρο του Μανόιλο και του Στριγκούνοφ περιείχε κυρίως υπονοούμενα, ο Καμπέλο και ο Μαουρίσιο Κλαβέρ-Καρόνε (ο σύνδεσμος του Καμπέλο με τη CIA) βρέθηκαν πλέον δημοσίως εκτεθειμένοι. Η αμερικανική πλευρά δεν ήθελε να διακινδυνεύσει το ενδεχόμενο περαιτέρω πληροφοριακών αιφνιδιασμών από την πλευρά των Ρώσων και συγχρόνως ήθελε να προστατεύσει τη δράση της CIA. Εξ ου και η αμερικανική πλευρά προσπάθησε να ελέγξει την αφήγηση. Μάλιστα, το μεγάλο ειδησεογραφικό πρακτορείο Axios, στις 19 Αυγούστου 2019, δημοσίευσε ότι, τον Ιούλιο του 2019, έλαβαν χώρα μυστικές επαφές μεταξύ του Καμπέλο και των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών στο Καράκας με συντονιστή τον Μαουρίσιο Κλαβέρ-Καρόνε, ο οποίος ήταν ο διευθυντής Υποθέσεων Δυτικού Ημισφαιρίου του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας των Η.Π.Α. (κουβανικής καταγωγής πολίτης των Η.Π.Α. και διακεκριμένο στέλεχος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών):
https://www.axios.com/scoop-inside-trumps-naval-blockade-obsession-555166b0-06f9-494c-b9fb-9577a589e2ac.html

Ο Μαδούρο δεν γνώριζε τις μυστικές επαφές του Καμπέλο με τους Αμερικανούς. Η άγνοια του Μαδούρο υποδηλώνεται και από τη νευρική αντίδραση που εκδηλώθηκε με την πολιτική «διαρροών», καθώς, σε διαφορετική περίπτωση, ο Τραμπ και ο Μαδούρο θα επιβεβαίωναν οι ίδιοι την ύπαρξη καναλιού επικοινωνίας μεταξύ τους. Τουναντίον, ο ίδιος ο Τραμπ, στις 19 Αυγούστου 2019, εναρμονισμένος με τη λογική των προαναφερθεισών «διαρροών» με σκοπό τον έλεγχο της αφήγησης γύρω από το εν λόγω διπλωματικό σκάνδαλο, δήλωσε ότι βρίσκονταν σε επαφές με υψηλόβαθμους αξιωματούχους της Βενεζουέλας, αλλά αρνήθηκε να αποκαλύψει τα ονόματά τους:
https://www.capital.gr/diethni/3377930/mpolton-oi-epafes-me-kubernitika-stelexi-sti-benezouela-exoun-stoxo-tin-allagi-tou-kathestotos

Το ανωτέρω άρθρο του Μανόιλο και του Στριγκούνοφ υποχρέωσε την αμερικανική πλευρά να δημοσιοποιήσει και να παραδεχθεί μυστικές πολιτικές ενέργειες, που πυροδότησαν ένα σοβαρό διπλωματικό σκάνδαλο. Αυτή η εξέλιξη συνέβαλε στην απόφαση του Αμερικανού προέδρου Τραμπ, στις 10 Σεπτεμβρίου 2019, να αποπέμψει τον Τζον Μπόλτον από τη θέση του συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας. Την επόμενη ημέρα, μετά από την αποπομπή του Μπόλτον, ο Τραμπ δικαιολόγησε την απόφασή του επικαλούμενος «απόκλιση απόψεων» μεταξύ του ιδίου και του Μπόλτον για το θέμα της Βενεζουέλας, λέγοντας συγκεκριμένα: «John Bolton and I diverged on Venezuela. I thing he went out of all the borders»:
https://www.reuters.com/article/us-usa-trump-bolton-firing/trump-says-bolton-a-disaster-on-north-korea-out-of-line-on-venezuela-idUSKCN1VW2B0

Ο Μπόλτον ήταν ο άμεσος ανώτατος πολιτικός προϊστάμενος της επιχείρησης της CIA να διεισδύσει στον εσωτερικό κύκλο του Μαδούρο και να τον ανατρέψει, και είχε όχι μόνο αποτύχει, αλλά και εμπλέξει τις Η.Π.Α. σε ένα σοβαρό διπλωματικό σκάνδαλο. Η στρατολόγηση του Ντιοσντάντο Καμπέλο από τη CIA κατέληξε σε φιάσκο για τις Η.Π.Α., και ο Μπόλτον πλήρωσε το αντίστοιχο πολιτικό τίμημα.

Αναφορικώς με τη συμπεριφορά του Ντιοσντάντο Καμπέλο, πρέπει να πούμε ότι ήταν εύλογη, αν λάβουμε υπόψη, πρώτον, το ήθος του (καθώς πρόκειται και για έμπορο ναρκωτικών) και, δεύτερον, την ιδιαίτερη κατάσταση στην οποία βρέθηκε στο πλαίσιο της πολιτικής κρίσης που εκδηλώθηκε στη Βενεζουέλα το 2019. Καθώς η εξουσία άλλαζε χέρια στη Βενεζουέλα, προσπαθούσε να καθαρίσει και να εξασφαλίσει τη θέση του πίσω από την πλάτη τού πρώην αφεντικού του, διαπραγματευόμενος με Αμερικανούς εγγυήσεις και ανταλλάγματα για τον εαυτό του και άλλα μέλη του εσωτερικού κύκλου του μπολιβαρικού καθεστώτος σε περίπτωση που θα παρείχαν πολύτιμες υπηρεσίες. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τη βούληση των Αμερικανών, ο Καμπέλο θα έπρεπε να εγγυηθεί τη διεξαγωγή πρόωρων προεδρικών εκλογών υπό τον έλεγχο της Ουάσινγκτον, ακόμη κι αν ο Μαδούρο το αρνούνταν. Οι Η.Π.Α. επιμένουν ότι ο Μαδούρο πρέπει να προκηρύξει πρόωρες προεδρικές εκλογές, και ότι, ακόμη κι αν ο ίδιος συμμετάσχει σε αυτές, δεν πρέπει να είναι εν ενεργεία πρόεδρος και δεν πρέπει να διαθέτει τους διοικητικούς πόρους για να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα υπέρ του. Καθώς ο Καμπέλο έλεγχε το Στράτευμα, θα μπορούσε να επιβάλει τη μορφή των εκλογών που ήθελαν οι Αμερικανοί, ακόμη κι αν ο Μαδούρο διαφωνούσε. Από την άλλη πλευρά, ο Μαδούρο δεν μπορούσε να συλλάβει τον Καμπέλο, διότι, ως πρόεδρος της Εθνικής Συνταγματικής Συνέλευσης, ο Ντιοσντάντο Καμπέλο είχε σημαντική επιρροή στις Ένοπλες Δυνάμεις, και ο εξάδελφός του ο Ροντρίγκες Καμπέλο είχε διοριστεί τον Ιούλιο του 2019 αρχηγός του Στρατού Ξηράς της χώρας. Επί πλέον, σύμφωνα με δημοσίευμα της αμερικανικής εφημερίδας Miami Herald της 12 Ιουνίου 2018, η κυβέρνηση των Η.Π.Α. πάγωσε-δέσμευσε (κινητά και ακίνητα) περιουσιακά στοιχεία ύψους οκτακοσίων εκατομμυρίων δολαρίων που ανήκαν στον Ντιοσντάντο Καμπέλο και βρίσκονταν στις Η.Π.Α. (μεταξύ των οποίων, και το διαμέρισμά του στο Μανχάταν, στη Νέα Υόρκη):
https://www.miamiherald.com/latest-news/article213032354.html

Το υπουργείο Οικονομικών των Η.Π.Α. κατηγόρησε τον Ντιοσντάντο Καμπέλο για διαφθορά, λαθρεμπόριο ναρκωτικών και λαθρεμπόριο ορυκτών. Εξ ου και ο Ντιοσντάντο Καμπέλο είχε πλέον μικρό περιθώριο πολιτικών ελιγμών και ήταν εντόνως ευάλωτος σε εκβιασμούς από τη CIA.

Η CIA επιδιώκει να προσεγγίσει και να στρατολογήσει οποιονδήποτε τσαβιστή ανήκει στον εσωτερικό κύκλο της κυβέρνησης του Μαδούρο. Ο Μαδούρο παγιδεύθηκε: αφού οι Η.Π.Α. δέσμευσαν όλους τους τραπεζικούς λογαριασμούς που διατηρούσε ο Μαδούρο στο εξωτερικό (πράγματι, είχε πολλά χρήματα στο εξωτερικό) και όλους τους τραπεζικούς λογαριασμούς που διατηρούσαν μέλη της οικογένειάς του στο εξωτερικό (ύψους δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων) καθώς και τραπεζικούς λογαριασμούς και άλλα περιουσιακά στοιχεία μελών του εσωτερικού του κύκλου, η θέση του Μαδούρο έγινε ευάλωτη και επισφαλής. Οποιοσδήποτε στον εσωτερικό κύκλο του Μαδούρο θα μπορούσε να προδώσει τον Μαδούρο στους Αμερικανούς με αντάλλαγμα να επανακτήσει τον έλεγχο επί των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων του. Ο ίδιος ο Μαδούρο έχει συνειδητοποιήσει το πόσο ευάλωτη είναι η θέση του, καθώς όχι μόνο έχουν δεσμευθεί σημαντικά περιουσιακά στοιχεία του ιδίου και της οικογένειάς του στο εξωτερικό, αλλά και μέλη τού εσωτερικού του κύκλου μπορεί να αναλάβουν τον κίνδυνο να τον προδώσουν προκειμένου να πάρουν πίσω τα χρήματά τους, που τους έχουν δεσμεύσει οι Αμερικανοί. Λόγω των συνεννοήσεων μεταξύ του Μαδούρο και του Πούτιν, που έλαβαν χώρα στη Μόσχα, και λόγω των πληροφοριακών επιχειρήσεων μέσω των οποίων οι ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών αποκάλυψαν δημοσίως τη στρατολόγηση του Ντιοσντάντο Καμπέλο από τη CIA, η αποδόμηση της κυβέρνησης του Μαδούρο επιβραδύνθηκε και η παραμονή του στην προεδρία της Βενεζουέλας πήρε μια παράταση. Από τη σκοπιά Δυτικών αναλυτών, ο Μαδούρο είναι ένα πιόνι στη γεωπολιτική σκακιέρα μεταξύ των Η.Π.Α. και της Ρωσίας, και, σύμφωνα με ένα άρθρο του Ανατόλι Κουρμανάεφ στην εφημερίδα The New York Times (8 Μαρτίου 2019), η Βενεζουέλα αποτελεί ένα μέτωπο γεωπολιτικού-γεωοικονομικού ανταγωνισμού μεταξύ ρωσικών και αμερικανικών συμφερόντων:
https://www.nytimes.com/2019/03/08/world/americas/russia-venezuela-maduro-putin.html

Ωστόσο, λόγω της διαφθοράς της κυβέρνησης Μαδούρο και της βαθιάς διείσδυσης της CIA στο βενεζουελανό πολιτικό σύστημα, ο Μαδούρο αποτελεί πλέον ένα αντικείμενο προς διαπραγμάτευση μεταξύ εγχώριων και διεθνών πολιτικών δρώντων, και, σε αυτό το πλαίσιο, εγχώριοι και διεθνείς πολιτικοί δρώντες (Βενεζουελανοί τσαβιστές, Αμερικανοί και Ρώσοι) διεξάγουν πληροφοριακές επιχειρήσεις και διαπραγματεύονται για τα συμφέροντά τους και την κατανομή ισχύος στη Βενεζουέλα στη μετά-Μαδούρο εποχή.

Η Δύσκολη Μοίρα των Τριτοκοσμικών

Ο όρος «Τρίτος Κόσμος» («Third World») προέκυψε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου για να περιγράψει μια ομάδα χωρών που παρέμεναν αδέσμευτες και από το ΝΑΤΟ και από τον Κομμουνιστικό Συνασπισμό. Οι Η.Π.Α., ο Καναδάς, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, τα έθνη της Δυτικής Ευρώπης και οι σύμμαχοί τους εκπροσωπούσαν τον Πρώτο Κόσμο, ενώ η Σοβιετική Ένωση, η Κίνα, η Κούβα και οι σύμμαχοί τους εκπροσωπούσαν τον Δεύτερο Κόσμο. Ο Τρίτος Κόσμος θεωρούνταν κυρίως ως ένα σύνολο (δυνάμει πολιτικός πόλος) χωρών με αποικιοκρατικό παρελθόν στην Αφρική, στη Λατινική Αμερική, στην Ωκεανία και στην Ασία: ακριβώς λόγω του αποικιοκρατικού παρελθόντος τους, δεν εμπιστεύονταν τις δυτικές συμμαχίες (δηλαδή, τον Πρώτο Κόσμο), ούτε ήθελαν να γίνουν υποτελείς δυνάμεων του Δεύτερου Κόσμου. Επειδή πολλές χώρες του Τρίτου Κόσμου ήταν οικονομικώς πτωχές και μη εκβιομηχανισμένες, προέκυψε η συνήθεια να αναφέρονται οι πτωχές χώρες ως «τριτοκοσμικές», αλλά, όπως εξήγησα, ο όρος «Τρίτος Κόσμος» αναφέρεται σε εκείνες τις χώρες που επιδίωκαν να είναι αδέσμευτες και από τους δύο μεγάλους συνασπισμούς-πόλους του Ψυχρού Πολέμου. Επίσης, στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων, ο όρος «Τρίτος Κόσμος» συχνά ταυτίστηκε με το Κίνημα των Αδεσμεύτων (Non-Aligned Movement, ΝΑΜ), το οποίο ιδρύθηκε το 1961 στο Βελιγράδι, κατόπιν μιας κοινής πρωτοβουλίας του Ινδού πρωθυπουργού Νεχρού, του Αιγύπτιου προέδρου Νάσερ και του Γιουγκοσλάβου προέδρου Τίτο, και αποτελεί ένα φόρουμ περίπου εκατόν είκοσι κρατών. Σε κάποια ιστορική φάση, ορισμένες ευημερούσες, αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες υπήρξαν μέλη των αδεσμεύτων, όπως η Ιρλανδία, η Αυστρία, η Σουηδία, η Φινλανδία, η Ελβετία και η πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία. Η Βενεζουέλα ανήκει στο Κίνημα των Αδεσμεύτων, και, μάλιστα, κατά το χρονικό διάστημα 2016–19, ο Βενεζουελανός πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο διετέλεσε γενικός γραμματέας του Κινήματος των Αδεσμεύτων.

Ωστόσο, η μελέτη της πολιτικής ιστορίας των κρατών-μελών του Κινήματος των Αδεσμεύτων καταδεικνύει τα εξής επαναλαμβανόμενα μοτίβα:

• Πολλοί πολιτικοί παράγοντες των αδεσμεύτων, προκειμένου να προωθήσουν τη δική τους πολιτική ατζέντα ανεξαρτήτως από τις δύο Υπερδυνάμεις, συνεργάστηκαν με παράγοντες του οργανωμένου εγκλήματος (π.χ., λαθρεμπόρους) για να εξοικονομήσουν τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους, αφού δεν ήταν στο «payroll» των Υπερδυνάμεων, ούτε των άλλων συστημικών Μεγάλων Δυνάμεων. Έτσι, ιδίως στις περιπτώσεις στις οποίες αυτοί οι πολιτικοί παράγοντες των αδεσμεύτων δεν έλαβαν τα κατάλληλα μέτρα διαχείρισης κινδύνου και δεν αντιστάθμισαν τέτοιου ίδιους ενέργειες με διορθωτικές κινήσεις όταν ανέλαβαν την εξουσία, συσσώρευσαν πολλούς «σκελετούς στα ντουλάπια τους», κατέστησαν άκρως ευάλωτοι σε εκβιασμούς και βυθίστηκαν σε κυκλώματα διαφθοράς.
• Οι περισσότερες χώρες του Κινήματος των Αδεσμεύτων αποτελούν μέτωπα διεξαγωγής πληροφοριακών επιχειρήσεων και πολιτικο-οικονομικών ανταγωνισμών εκ μέρους των δύο Υπερδυνάμεων και των λοιπών συστημικών Μεγάλων Δυνάμεων.
• Σημαντικοί πολιτικοί ηγέτες των αδεσμεύτων έχουν ανατραπεί από την εξουσία βιαίως ή και έχουν δολοφονηθεί, όπως, λ.χ., η Ινδή πρωθυπουργός Ίντιρα Γκάντι και ο Σουηδός πρωθυπουργός Ούλοφ Πάλμε.
• Στις χώρες του Κινήματος των Αδεσμεύτων, η αμερικανική-ευρωατλαντική πλευρά διεξάγει πληροφοριακές επιχειρήσεις χρησιμοποιώντας κυρίως το προπαγανδιστικό πρότυπο του ακτιβιστή των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, ενώ η ρωσική πλευρά διεξάγει πληροφοριακές επιχειρήσεις χρησιμοποιώντας κυρίως το προπαγανδιστικό πρότυπο του υπερασπιστή της κρατικής κυριαρχίας και του πατριωτισμού.
• Οι δύο Υπερδυνάμεις και, σε μεγάλο βαθμό, οι λοιπές Μεγάλες Δυνάμεις του διεθνούς συστήματος ενδιαφέρονται και εργάζονται συστηματικώς για τη δημιουργία και την εξασφάλιση δικών τους πολιτικών περιουσιακών στοιχείων (political assets) στις χώρες του Κινήματος των Αδεσμεύτων, και, όταν το κρίνουν σκόπιμο, μπορεί να μην διστάσουν να μεταχειριστούν τα πολιτικά περιουσιακά στοιχεία που διαθέτουν σε αυτές τις χώρες σαν αντικείμενα προς διαπραγμάτευση μεταξύ τους. Εξ ου και, παραδοσιακώς, οι δύο Υπερδυνάμεις και, σε μεγάλο βαθμό, οι λοιπές Μεγάλες Δυνάμεις του διεθνούς συστήματος αρέσκονται στην εύρεση, στρατολόγηση και εκμετάλλευση πολιτικών παραγόντων που είναι είτε χρήσιμοι αφελείς, είτε χρήσιμοι απελπισμένοι, είτε χρήσιμοι υποκοσμικοί τύποι, είτε γενικώς πολιτικώς αξιοποιήσιμες κακόβουλες συνειδήσεις. Έτσι, οι δύο Υπερδυνάμεις και, σε μεγάλο βαθμό, οι λοιπές Μεγάλες Δυνάμεις του διεθνούς συστήματος στήνουν τα πιόνια στη γεωπολιτική σκακιέρα και παίζουν διάφορες παρτίδες γεωστρατηγικού σκακιού, στο πλαίσιο ενός συνεχιζόμενου διεθνούς σκακιστικού πρωταθλήματος.

Η μεγάλη πολιτική και θα έλεγα υπαρξιακή πολιτική πρόκληση για τους αδεσμεύτους, αλλά και γενικώς για κάθε δρώντα του διεθνούς συστήματος είναι η εξής: το διεθνές σύστημα θα είναι αναγκαστικά το πεδίο της ηθικής παραίτησης, της ιστορικής απαισιοδοξίας, του μηδενιστικού πραγματισμού και των κυνικών υπολογισμών συμφερόντων, ή μπορεί να αναμορφωθεί σύμφωνα με ανώτερες ηθικές αρχές και αξίες και σύμφωνα με ευγενέστερους κανόνες συμπεριφοράς και δράσης; Όπως έγραψε ο μεγάλος ποιητής Ανδρέας Κάλβος, στην ωδή Εις Σάμον, «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία». Ιδού, λοιπόν, δύο βασικά συστατικά στοιχεία μιας ενάρετης ασύμμετρης απειλής και μιας συμμαχίας που θα είναι πρωτίστως συμμαχία αρχών και αξιών: η αρετή και η τόλμη.

The post ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ appeared first on Ναυτιλία - Οικονομία - Υγεία - Επικαιρότητα.

Το παρόν άρθρο αποτελεί το δεύτερο και τελευταίο μέρος μιας ερευνητικής εργασίας μου για την κατανόηση της δομής και της πορείας του παγκόσμιου συστήματος με αφορμή την κρίση του κορωνοϊού και τις συνέπειές της. Το πρώτο μέρος αυτής της έρευνας μπορείτε (και πρέπει για λόγους ορθής κατανόησης του θέματος) να το διαβάσετε στο ακόλουθο λινκ της ενημερωτικής ιστοσελίδας Liberty Press:

https://libertypress.gr/geopolitiki-noopolitiki-koronoios/

Στο προαναφερθέν πρώτο μέρος αυτής της ερευνητικής εργασίας, εξήγησα τις έννοιες «σύστημα συνέχειας της κυβέρνησης» και «βαθύ γεγονός», την ιστορική τους εξέλιξη καθώς και τη σημασία τους στην πολιτική ανάλυση και στις διαδικασίες ανάλυσης και σύνθεσης πληροφοριών. Η συνέχεια της κυβέρνησης (στην οποία αναφέρομαι με το αρκτικόλεξο Σ.Τ.Κ.), ως ένα ιδιόμορφο δίκτυο και μια ιδιόμορφη λειτουργία του σύγχρονου κράτους, και η εκδήλωση βαθέων γεγονότων αποτελούν συνέπειες ενός εντυπωσιακού ιστορικού φαινομένου που είναι η ανάπτυξη της δύναμης του κράτους. Η σχετική διαδικασία, που άρχισε στον δυτικό κόσμο γύρω στον δωδέκατο αιώνα μ.Χ. (στο πλαίσιο της δημιουργίας πόλεων-κρατών μετά από τη διάλυση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), έλαβε μια ισχυρή τυπική πολιτική μορφή με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας (1648) και εκδιπλώθηκε με ολοένα ταχύτερους ρυθμούς στη νεοτερική εποχή. Σε αυτό το τμήμα της ερευνητικής εργασίας μου, θα ασχοληθώ με μια συνοπτική δομική θεώρηση του σύγχρονου πολιτικού και οικονομικού συστήματος, αναλύοντας, μεταξύ άλλων, την ιστορία και την ταυτότητα του νεοτερικού κράτους και το ζήτημα της παγκοσμιοποίησης.

Το Συνέδριο της Βιέννης (1815), όπου, μετά από την ήττα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, έλαβε χώρα η επιβολή ενός συστήματος κρατισμού, αυταρχισμού και ισορροπίας δυνάμεων (Realpolitik) στην Ευρώπη και θεσπίστηκε η λεγόμενη «Ιερή Συμμαχία» μεταξύ των μεγάλων Ευρωπαίων απολυταρχών, δηλαδή, του Τσάρου Αλέξανδρου Α´ της Ρωσίας, του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Α´ της Αυστρίας και του Βασιλέα Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ´ της Πρωσίας.

Η Γέννηση και η Εξέλιξη του Νεοτερικού Κράτους

Εγγενείς στον όρο «κράτος» είναι δύο αλληλένδετες μεταξύ τους έννοιες: Η μια από αυτές αναφέρεται σε κάθε πολιτικώς οργανωμένη κοινωνία με ξεχωριστή, δική της κυβέρνηση. Αυτή η έννοια του κράτους καλλιεργεί στον λαό ένα αίσθημα ταύτισης με το κράτος. Η άλλη έννοια του κράτους αναφέρεται στο πολιτικό ενεργειακό κέντρο, στον μηχανισμό που ασκεί εξουσία. Αυτός ο μηχανισμός αποτελεί μια εξειδικευμένη οργάνωση, καθώς επιτελεί μια συγκεκριμένη λειτουργία που ονομάζεται «επιταγή» («command») και αναφέρεται σε κάθε πολιτική εντολή, σε κάθε νόμο, σε κάθε πράξη νομοθετικού περιεχομένου και σε κάθε κανονιστική πράξη της διοίκησης. Τα μέλη του μηχανισμού της κρατικής εξουσίας ασκούν εξουσία σε διάφορους βαθμούς.

Γενικώς, η κρατική εξουσία αποτελεί ένα ξεχωριστό είδος εξουσίας, διότι θεωρείται νόμιμη. Επίσης, οι επιταγές του κράτους στηρίζονται στον καταναγκασμό. Ο καταναγκασμός αποτελεί ένα απαραίτητο συστατικό και γνώρισμα της κρατικής εξουσίας. Ωστόσο, παρ’ ότι και μια εγκληματική συμμορία μπορεί να ασκήσει τον καταναγκασμό και να επιβάλει τη θέλησή της, δεν μπορεί να αξιώσει να θεωρηθεί ότι είναι κράτος. Εκτός από τον καταναγκασμό, λοιπόν, ένα ακόμη απαραίτητο συστατικό και γνώρισμα της κρατικής εξουσίας είναι η νομιμότητα, συγκεκριμένα, η πίστη του πολίτη στη νομιμότητα των επιταγών του κράτους. Επί πλέον, η έννοια του νεοτερικού έθνους-κράτους είναι αρρήκτως συνδεδεμένη με την πεποίθηση στον αγαθοεργό χαρακτήρα του κράτους, συγκεκριμένα, στη σπουδαιότητα και στην ανωτερότητα (έναντι του φυσικού ατόμου) των σκοπών που επιδιώκει το κράτος. Η προαναφερθείσα πίστη στην αγαθοεργή λειτουργία του κράτους οδηγεί στην ταύτιση του πολίτη με το κράτος, και αυτό το γεγονός σε συνδυασμό, πρώτον, με την πίστη στη νομιμότητα των επιταγών του κράτος και, δεύτερον, με την επίγνωση ότι το κράτος έχει την ικανότητα να επιβάλλει τη θέλησή του δημιουργούν την υπακοή, συγκεκριμένα, την υποταγή του πολίτη στο κράτος.

Μεταξύ των προαναφερθέντων τριών κινήτρων που προσδιορίζουν την υπακοή του πολίτη στις επιταγές του κράτους, η πίστη στη νομιμότητά τους ανοίγει και οδηγεί το πεδίο της πολιτειολογίας στη σφαίρα της μεταφυσικής και στη σφαίρα του μύθου. Διότι η πίστη στη νομιμότητα των επιταγών ενός θεσμού χρειάζεται μια μεταφυσική, δηλαδή, μια φιλοσοφία περί της πηγής και της ουσίας (ή περί των εσχάτων κριτηρίων) του δικαίου και, βεβαίως, έναν θεμελιώδη συστατικό μύθο (δηλαδή, ένα συμβολικό σύστημα που θα συνδέει πνευματικώς-ψυχικώς τα μέλη ενός θεσμού με τις επιταγές που διατυπώνονται από τη διοίκηση αυτού του θεσμού και θα κινητοποιεί αντιστοίχως τα μέλη αυτού του θεσμού). Ιστορικώς, τα δύο σημαντικότερα είδη μύθων επάνω στα οποία και διά μέσου των οποίων συγκροτήθηκε το νεοτερικό κράτος είναι τα εξής: στη μια περίπτωση, η κυριαρχία του Θεού ή μιας θείας τάξης πραγμάτων, και, στην άλλη περίπτωση, η εξουσία της ίδιας της υποκείμενης κοινωνίας. Στην πρώτη περίπτωση, δηλαδή, το κράτος νοείται ως η εικόνα μιας υπερβατικής, επουράνιας τάξης πραγμάτων, ενώ, στη δεύτερη περίπτωση, το κράτος νοείται ως ο εντολοδόχος της υπέρτατης εξουσίας που είναι η κοινωνία (ή λαός). Στην πρώτη περίπτωση, το κράτος δεσμεύεται με κανόνες που απορρέουν από την παράδοση και την πίστη σε ένα ιερό σύστημα, ενώ, στη δεύτερη περίπτωση, το κράτος δεσμεύεται με κανόνες που απορρέουν από την κοινωνική δυναμική, δηλαδή, από την εκάστοτε κατανομή της εξουσίας μεταξύ των κοινωνικών δρώντων και από τα αξιώματα (θεμελιώδεις αρχές) του τυπικού συστήματος της εκάστοτε έννομης τάξης.

Σύμφωνα με τον μύθο της θείας κυριαρχίας, το κράτος πρέπει να δρα σύμφωνα με τη θεία βούληση. Ενώ κατ’ αρχήν αυτός ο μύθος θα μπορούσε να εφοδιάσει την ανθρωπότητα με μια πολύτιμη ιερότητα η οποία θα μπορούσε να εξασφαλίσει την ελευθερία της ανθρωπότητας από τη λογική της φυσικής και ιστορικής ανάγκης, ανυψώνοντας την ανθρωπότητα στο επίπεδο του θείου, διάφορα ιερατεία σφετερίστηκαν και ιδιοποιήθηκαν κατ’ αποκλειστικότητα τα προνόμια και τα δικαιώματα που απορρέουν από αυτόν τον μύθο και ανήκουν σε όλη την ανθρωπότητα. Εξ ου και, στον Μεσαίωνα, καθώς εκφυλιζόνταν το εκκλησιαστικό κατεστημένο σε έναν θεσμό πνευματικού δεσποτισμού και βαθιάς διαφθοράς, η Μοναρχία αμφισβήτησε την εξουσία της Εκκλησίας, και σταδιακώς, σε διάφορες χώρες, επιβλήθηκε στην Εκκλησία. Στη συνέχεια, βεβαίως, και η Μοναρχία ακολούθησε την εκφυλιστική πορεία της Εκκλησίας, καθώς, αντί η Μοναρχία να λειτουργήσει ως ο υπέρτατος θεματοφύλακας της ιστορικής αντανάκλασης μιας θείας τάξης πραγμάτων η οποία θα εφοδίαζε την ανθρωπότητα με ιερότητα (δηλαδή, αντί η Μοναρχία να κάνει αυτό που δεν έκανε η Εκκλησία), εκφυλίστηκε σε έναν θεσμό πολιτικού δεσποτισμού.

Σύμφωνα με τον μύθο της λαϊκής κυριαρχίας, το κράτος πρέπει να λειτουργεί σύμφωνα με τις εντολές των αντιπροσώπων του λαού, δηλαδή, σύμφωνα με τις εντολές του κοινοβουλίου. Και σε αυτήν την περίπτωση, λοιπόν, διαπιστώνουμε μια σύγκρουση μεταξύ του εντολέα και του εντολοδόχου: όπως στα μεσαιωνικά κράτη, που βασίζονταν στον μύθο της θείας κυριαρχίας, υπήρχε μια σύγκρουση μεταξύ της Εκκλησίας και της Μοναρχίας, έτσι και στα νεοτερικά κράτη, που βασίζονται στον μύθο της λαϊκής κυριαρχίας, υπάρχει μια σύγκρουση μεταξύ της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας. Όπως στον Μεσαίωνα, τελικώς, η Μοναρχία επιβλήθηκε στην Εκκλησία, έτσι και στη Νεοτερικότητα, τελικώς, η εκτελεστική εξουσία επιβλήθηκε στη νομοθετική εξουσία.

Η προϊούσα εκκοσμίκευση είναι αρρήκτως συνδεδεμένη με την αντικατάσταση του μύθου της θείας κυριαρχίας από τον μύθο της λαϊκής κυριαρχίας, οδηγώντας έτσι στη νεοτερική αντίληψη του έθνους (όπως εκφράστηκε, λ.χ., στο πλαίσιο των φιλοσοφιών του Γιόχαν Χέρντερ, του Γκέοργκ Χέγκελ κ.ά). Αυτή η εξέλιξη προκάλεσε μια νέα μεταβολή στην έννοια της κυριαρχίας. Συγκεκριμένα, η δημιουργία και η επιβολή του έθνους-κράτους ως του δεσπόζοντος προτύπου πολιτικής οργάνωσης των κοινωνιών στη Νεοτερικότητα είχαν ως συνέπεια την πρόσμειξη της έννοιας της λαϊκής κυριαρχίας με την έννοια της εθνικής κυριαρχίας. Έτσι, πλέον, το κράτος έγινε εντολοδόχος του έθνους, και ο αγαθοεργός χαρακτήρας του κρίνεται με πρωταρχικό κριτήριο την εξυπηρέτηση των σκοπών του έθνους. Με άλλα λόγια, από τη σκοπιά του νεοτερικού έθνους-κράτους, το πρωταρχικό κριτήριο με βάση το οποίο εξετάζεται ο αγαθοεργός χαρακτήρας του κράτους δεν είναι ούτε η θεία βούληση, ούτε κάποιες υπερβατικές, καθολικές αξίες, ούτε ένα συγκεκριμένο σύστημα πνευματικής καλλιέργειας («παιδείας»), ούτε καν η λαϊκή βούληση καθ’ εαυτή, αλλά είναι η αρχή του «εθνικού συμφέροντος» («raison d’ état»). Η καθιέρωση και η ανακήρυξη της αρχής του «εθνικού συμφέροντος» ως του πρωταρχικού και ουσιαστικώς απόλυτου κριτηρίου με βάση το οποίο εξετάζεται ο αγαθοεργός χαρακτήρας του κράτους οδήγησαν στην καθιέρωση και στην επιβολή μιας προνομιούχας μειοψηφίας η οποία, στο πλαίσιο του νεοτερικού έθνους-κράτους, διαθέτει το μονοπώλιο της γνώσης, της ερμηνείας και της ιστορικής έκφρασης του εθνικού συμφέροντος χάρη στο γεγονός και μόνο ότι κατέχει την ανώτατη έδρα της εξουσίας. Με άλλα λόγια, στο πλαίσιο του νεοτερικού έθνους-κράτους, η υπέρτατη αρχή του κράτους είναι το εθνικό συμφέρον, και η προνομιούχα μειοψηφία της κρατικής εξουσίας είναι ο αυθεντικός γνώστης, ερμηνευτής και ιστορικός εκφραστής του εθνικού συμφέροντος επειδή ακριβώς κατέχει την κρατική εξουσία. Αυτό το κυκλικό σόφισμα αποτελεί το θεμέλιο της πολιτικής δομής του νεοτερικού έθνους-κράτους, και επιτρέπει ουσιαστικώς στην κρατική εξουσία να λειτουργεί ως ένα κλειστό, αυτοαναφορικό σύστημα.

Ένας ακόμη, ο τέταρτος, παράγοντας στον οποίο βασίζεται η υπακοή στο νεοτερικό κράτος είναι αυτό που ο νομπελίστας οικονομολόγος  Τζον Κένεθ Γκάλμπρεϊθ έχει ονομάσει «προσαρμογή» (John Kenneth Galbraith, The New Industrial State, αρχικώς εκδόθηκε το 1967 στη Βοστώνη από τον εκδοτικό οίκο Houghton Mifflin, και έγιναν τρεις αναθεωρημένες επανεκδόσεις του, το 1972, το 1978 και το 1985). Σε έναν κόσμο βιομηχανικής οργάνωσης, αποφαίνεται ο Γκάλμπρεϊθ, ένας διαδεδομένος και συνηθισμένος τρόπος εκδήλωσης της παρόρμησης για εξουσία είναι η προσαρμογή στις επιταγές των κρατικών ελίτ, με την ελπίδα ότι, προσαρμοζόμενος στις επιταγές των κρατικών ελίτ και κάνοντας επίσης ορισμένους τακτικούς ελιγμούς, κάποιος μπορεί να ανέλθει την κλίμακα του ιδρυμένου συστήματος εξουσίας. Αυτό το κίνητρο είναι ιδιαιτέρως ισχυρό στους πολιτικάντηδες, δηλαδή, στις πολιτικές μαριονέτες, και αποτελεί την ουσία του επαγγέλματός τους.

Την έννοια της «πολιτικής εξουσίας» την προσεγγίζω με όρους επιρροής, σύμφωνα με την προσέγγιση που έχει εισηγηθεί ο διακεκριμένος Αμερικανός πολιτικός επιστήμων και πολιτικός αξιωματούχος Τζόζεφ Νάι Τζούνιορ (Joseph S. Nye, Jr., The Future of Power, New York: Public Affairs, 2011). Συγκεκριμένα, η πολιτική εξουσία συνίσταται στην ικανότητα είτε στη δύναμη επηρεασμού, άμεσου είτε έμμεσου, του κοινοβουλίου, του υπουργικού συμβουλίου και της κρατικής γραφειοκρατίας. Μεγάλο μέρος αυτής της δύναμης επηρεασμού όχι μόνο είναι αόρατο, αλλά και εξαρτάται από την απουσία ορατότητας και δημοσιότητας. Άλλωστε, όπως ανέφερα στο πρώτο μέρος της παρούσας ερευνητικής εργασίας μου, το ίδιο το σύγχρονο κράτος περιέχει και κρύβει εντός του ένα δεύτερο μυστικό κράτος, το «σύστημα συνέχειας της κυβέρνησης», ή «βαθύ κράτος». Επίσης, όπως έχει εξηγήσει ο Τζόζεφ Νάι, οι μέθοδοι επηρεασμού της πολιτικής διαδικασίας εξαρτώνται από το σύστημα αξιών, τους θεσμούς και τις τεχνολογίες που επικρατούν σε κάθε κοινωνία, και, γι’ αυτόν τον λόγο, σε κάθε κοινωνία, η μέθοδος επηρεασμού βασίζεται σε ένα συγκεκριμένο «κοκτέιλ» σκληρής και ήπιας δύναμης που είναι προσαρμοσμένο στις ιδιαιτερότητες της αντίστοιχης κοινωνίας: η σκληρή δύναμη (hard power) συνίσταται σε ένα σύστημα εκβιασμών, ωμών απαιτήσεων και δωροδοκιών, ενώ η ήπια δύναμη (soft power) συνίσταται σε ένα σύστημα εκλεπτυσμένης προπαγάνδας και ψυχολογικών επιχειρήσεων με σκοπό τα πρόσωπα-στόχοι να φθάσουν να θέλουν από μόνα τους αυτό που θέλει ο ασκών την ήπια δύναμη επάνω τους. Κατ’ αποτέλεσμα, και δεδομένης της πάγιας λειτουργίας ενός συγκαλυμμένου κράτους μέσα στο επίσημο κανονικό κράτος, η κλασσική έννοια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, σύμφωνα με την οποία οι πολίτες έχουν την ίδια πολιτική δύναμη και εκπροσωπούνται αυθεντικώς στις πολιτικές υποθέσεις μέσω εκλεγμένων αντιπροσώπων, δεν αποτελεί ούτε καν γελοιογραφία της πραγματικής κατάστασης.

Ένα ακόμη στοιχείο που πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας για να κατανοήσουμε το νεοτερικό κράτος είναι ότι οι νεοτερικές κοινωνίες χαρακτηρίζονται από πλουραλισμό, υπό την έννοια ότι αποτελούνται από διάφορα χωριστά διαμερίσματα εξουσίας, τα οποία λειτουργούν ως ολιγοπώλια εξουσίας σύμφωνα με τη λογική του ολιγοπωλιακού ανταγωνισμού, όπως αυτός περιγράφεται και μελετάται στην πολιτική οικονομία. Ορισμένα από τα γνωστότερα και εμφανέστερα ολιγοπώλια εξουσίας που δρουν στα νεοτερικά κράτη είναι οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, οι δεξαμενές σκέψεις, οι οργανωμένες ομάδες πολιτικής πίεσης (λόμπι), διάφορα επιχειρηματικά και τεχνικά επιμελητήρια, οι βιομηχανικοί σύνδεσμοι, διάφορες επιστημονικές οργανώσεις, διάφοροι επαγγελματικοί σύλλογοι, ακτιβιστικές/μη-κυβερνητικές οργανώσεις, διάφορα πολιτιστικά ιδρύματα, οι ξένες πρεσβείες, διάφοροι θρησκευτικοί θεσμοί κ.ά.

Τέλος, η ιστορία του νεοτερικού κράτους είναι αρρήκτως συνδεδεμένη με το ζήτημα της παγκοσμιοποίησης. Κρίνοντας εκ των υστέρων, μπορούμε να αποφανθούμε ότι η δεκαετία του 1960 σηματοδοτεί μια εξέλιξη στην παγκόσμια πολιτική στο πλαίσιο της οποίας η έννοια της παγκοσμιότητας (globalism) απέκτησε αυξανόμενη ιστορική σημασία. Ο όρος «παγκοσμιότητα» αναφέρεται σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από δικτυακές μορφές οργάνωσης οι οποίες υπερβαίνουν κρατικά σύνορα και γεωπολιτικούς περιορισμούς. Για παράδειγμα, ένα δίκτυο που αποτελείται από ανθρώπους που συμμερίζονται σημαντικές κοινές ιδεολογικές αρχές, πολιτιστικές αξίες, οικονομικές επιδιώξεις, εθνοτικές ταυτότητες κ.λπ. αποτελεί ένα ενιαίο δικτυακό παγκόσμιο υποκείμενο, καθώς ενώνει ανθρώπους μεταξύ τους, ανεξαρτήτως των παραδοσιακών κρατικών και γεωγραφικών όρων και ορίων υπό τους οποίους αυτοί οι άνθρωποι ζουν. Με τον όρο «παγκοσμιοποίηση» (globalization), εννοούμε την ταχύτητα με την οποία εξελίσσεται η παγκοσμιότητα.

Ουσιαστικώς, η παγκοσμιότητα είναι ένας εξαντικειμενισμός της επικοινωνίας μεταξύ συνειδητών οντοτήτων στο πεδίο του πολιτικού βίου. Όπως εξηγώ στα βιβλία μου The Metaphysics of World Order (Eugene, Oregon: Pickwick Publications, 2015), The Meaning of Being Illuminati (Newcastle upon Tyne: Cambridge Scholars Publishing, 2018) και Εγχειρίδιο Διδασκάλων (Εκδόσεις Νέα Διάσταση, υπό έκδοση το 2020) οι άνθρωποι και, γενικώς, οι ανθρώπινοι οργανισμοί δεν είναι μόνο όντα της γης (δηλαδή, γεωγραφικώς και γεωπολιτικώς προσδιορισμένα), αλλά είναι και όντα του ουρανού, υπό την έννοια ότι χαρακτηρίζονται από πνευματική ελευθερία. Ειδικότερα, η ανθρώπινη δημιουργικότητα, μέσω της επιστήμης, της τέχνης και της τεχνολογίας, βοηθεί το ανθρώπινο πνεύμα να υπερνικήσει τις δυνάμεις και την αδράνεια του υλικού κόσμου και να επιδιώξει δομικές αλλαγές. Επί πλέον, οι άνθρωποι δεν συνδέονται με τα όντα και τα πράγματα του κόσμου κατά άμεσο τρόπο, αλλά κυρίως μέσω νοημάτων, σημασιών και αξιολογικών κρίσεων. Συνεπώς, η επικοινωνία μεταξύ των συνειδήσεων οδηγεί στην ανάπτυξη ενός συστήματος ανταλλαγής πληροφοριών και νοημάτων το οποίο υπερβαίνει την έννοια του γεωγραφικού τόπου και είναι αποεδαφοποιημένο.

Η παγκοσμιότητα είναι ένα φαινόμενο που έχει αρχαίες ρίζες, και κάθε σημαντικό κομμάτι του χωροχρόνου χαρακτηρίζεται από κάποιον βαθμό παγκοσμιότητας, εφόσον καμιά ιστορική κοινωνία δεν έχει υπάρξει ποτέ ως ένα απολύτως κλειστό σύστημα (ούτε τα πλέον εγκληματικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα, δηλαδή, εκείνα της Σοβιετικής Ένωσης, της ναζιστικής Γερμανίας και της μαοϊκής Κίνας, δεν κατάφεραν να επιβάλουν ένα απολύτως κλειστό κοινωνικό σύστημα, ούτε να μεταλλάξουν τον άνθρωπο σε απολύτως ελεγχόμενη μονάδα ενός κλειστού κρατικού συστήματος). Η αυξανόμενη πολιτική σημασία της παγκοσμιότητας από τη δεκαετία του 1960 και μετά είναι αρρήκτως συνδεδεμένη με τις επιστημονικές και τεχνολογικές επαναστάσεις στα πεδία της επικοινωνίας και των μεταφορών καθώς επίσης και με την ταυτοποίηση και διαχείριση παγκόσμιων ζητημάτων, δηλαδή, ζητημάτων που αναγκαστικά (από τη φύση τους) έχουν αντίκτυπο σε όλα τα μέρη της υδρογείου, όπως λ.χ. οι παγκόσμιες συνέπειες ενός πυρηνικού πολέμου, περιβαλλοντικά προβλήματα και οικολογικά ζητήματα, διάφορες νόσοι, η διαχείριση της παγκόσμιας οικονομίας κ.ο.κ.

Η αυξανόμενη παγκοσμιοποίηση του διεθνούς συστήματος (ιδιαιτέρως στις περιοχές της παραγωγής, της χρηματοοικονομικής, της πολιτικής επικοινωνίας και του πολιτικού ακτιβισμού), η μεταβαλλόμενη φύση του διακρατικού συστήματος στη μετα-ηγεμονική εποχή του δευτέρου ημίσεως του εικοστού αιώνα και η αυξανόμενη σημασία των παγκόσμιων ζητημάτων αναδεικνύουν νέες εννοιολογήσεις των όρων «παγκόσμια διακυβέρνηση» («global governance») και «παγκόσμια τάξη πραγμάτων» («world order») καθώς και νέους διαλόγους γύρω από αυτούς τους όρους. Οι περισσότεροι διεθνείς δρώντες ασχολούνται με το ζήτημα της παγκοσμιοποίησης από τη σκοπιά της πολιτικής δύναμης, συγκεκριμένα, από τη σκοπιά της κατανομής και της ανακατανομής της δύναμης μεταξύ των μελών του διεθνούς συστήματος. Δεν χρειάζεται να κάνουμε μεγάλη έρευνα για να καταλήξουμε σε αυτήν τη διαπίστωση. Αρκεί να ανασκοπήσουμε τις δηλώσεις των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων και των υπουργών Εξωτερικών κατά τη διάρκεια συζητήσεων στη Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε., η οποία μπορεί να θεωρηθεί ως η πιο αντιπροσωπευτική επιτομή του παγκόσμιου πολιτικού σώματος.

Κράτος και Παγκοσμιοποίηση: Οι Διάφορες Στάσεις

Η στάση του επιχειρηματικού καπιταλισμού απέναντι στο κράτος δεν είναι ενιαία. Κατ’ αρχάς, υπάρχει εκείνο το τμήμα του επιχειρηματικού καπιταλισμού για το οποίο ο ρόλος του κράτους πρέπει να είναι περιορισμένος κατά βάση στην εξασφάλιση του αναγκαίου θεσμικού πλαισίου για την απρόσκοπτη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς και φυσικά πρέπει να βοηθεί τον επιχειρηματικό καπιταλισμό στην επέκτασή του πέρα από τα εθνικά σύνορα (μέσω μιας πολιτικής ανοικτών αγορών σε διεθνή κλίμακα, η οποία ενίοτε μπορεί να περιλαμβάνει και στρατιωτικές επεμβάσεις για την αλλαγή καθεστώτων και τη βίαιη δημιουργία νέων αγορών). Ένα άλλο τμήμα του επιχειρηματικού καπιταλισμού περιμένει ακόμη περισσότερα από το κράτος, και, γι’ αυτόν τον λόγο, υποστηρίζει ένα σύστημα κρατικού παρεμβατισμού στην οικονομία. Συγκεκριμένα, προσδοκά από τη δημοσιονομική και τη νομισματική πολιτική του κράτους να αποτρέψει μια καθίζηση της συνολικής ζήτησης η οποία δεν θα επέτρεπε στην αγορά να απορροφήσει την παραγωγή των επιχειρηματικών συγκροτημάτων στις ελεγχόμενες από αυτά τιμές. Δεύτερον, αυτή η μερίδα του επιχειρηματικού καπιταλισμού ζητεί χρήσιμες δημόσιες επενδύσεις για χάρη της διευκόλυνσης της διαδικασίας κεφαλαιακής συσσώρευσης: το κράτος, επιτελώντας τη λειτουργία του προγραμματισμού στο πλαίσιο του βιομηχανικού συστήματος, «κοινωνικοποιεί» μεγάλο μέρος του κόστους της ιδιωτικής επιχείρησης· για παράδειγμα, μεγάλες προσπάθειες εκπαίδευσης, οι οποίες μάλιστα θα εφοδιάσουν τις επιχειρήσεις με τους κατάλληλους ανθρώπινους πόρους, σοβαρές τεχνολογικές προσπάθειες κ.ά., καταβάλλονται από το κράτος, και το κόστος τους καλύπτεται από τους πολίτες. Στο πλαίσιο, μάλιστα, της διαδικασίας ιδιωτικοποίησης του κοινωνικού προγραμματισμού, μεγάλες επιχειρήσεις έχουν φθάσει στο σημείο να ασκούν αποφασιστική επιρροή στα ζητήματα της εθνικής ασφάλειας και της εξωτερικής πολιτικής, και πολλά μέλη της πολιτικής και οικονομικής ελίτ έχουν την τάση να θεωρούν ότι η κρατική διπλωματία πρέπει να υπηρετεί πρωτίστως την ανάπτυξη διεθνών εμπορικών σχέσεων και μετατρέπουν τους εαυτούς τους σε διαμεσολαβητές (brokers) οικονομικών συμφερόντων. Ένα τρίτο μέρος του επιχειρηματικού καπιταλισμού, η λεγόμενη τάξη των εθνικών καπιταλιστών, αποτελείται αφ’ ενός από εκείνους που θέλουν να χρησιμοποιήσουν το κράτος ως ασπίδα προστασίας από τη διεθνή παραγωγή, και, γι’ αυτόν τον λόγο, συχνά είναι υπέρμαχοι του οικονομικού προστατευτισμού, αφ’ ετέρου από εκείνους που εκμεταλλεύονται κενά που αφήνει η διεθνής παραγωγή (και, άρα, αυτοί οι τελευταίοι δεν είναι καν εκτεθειμένοι στον διεθνή ανταγωνισμό).

Όμως, ούτε το διεθνές κεφάλαιο μπορεί να εξασφαλίσει την απόλυτη υπεροχή του επί του εθνικού κεφαλαίου σε όλες τις χώρες-κλειδιά του μητροπολιτικού καπιταλισμού, ούτε το εθνικό κεφάλαιο μπορεί (τουλάχιστον χωρίς την επικράτηση μιας μορφής φασισμού σε όλες τις χώρες-κλειδιά του μητροπολιτικού καπιταλισμού) να αναστρέψει τη διεθνοποίηση του κράτους και να ανασυστήσει έναν μερκαντιλιστικό κόσμο, στον οποίο το κράτος θα εφαρμόζει εμπορικό προστατευτισμό με υψηλούς δασμούς στις εισαγωγές και εξαγωγικές επιδοτήσεις για τα εγχώρια αγαθά, προάγοντας τα συμφέροντα των εγχώριων εμπόρων και ουσιαστικώς εξάγοντας ανεργία, δηλαδή, δημιουργώντας ένα εθνικιστικό και πολεμικό δια-κρατικό οικονομικό σύστημα. Άλλωστε, ένας μερκαντιλιστικός κόσμος μονομερών αποφάσεων και διμερών συμφωνιών ενέχει σοβαρούς κινδύνους εκδήλωσης οικονομικών πολέμων, οι οποίοι μπορεί να προκαλέσουν μείωση του παραγόμενου πλούτου και του βιοτικού επιπέδου σε παγκόσμια κλίμακα.

Στην εποχή της αυξημένης παγκοσμιοποίησης, ούτε η τάξη των εργαζομένων είναι ομοιογενής. Η τάξη των εργαζομένων περιλαμβάνει αυτούς που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «ασφαλείς εργαζομένους» (πρόκειται συνήθως για πρόσωπα αρκετά εκπαιδευμένα, με ασφαλή καριέρα και αξιόλογες προοπτικές επαγγελματικής εξέλιξης), και αυτούς που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «ανασφαλείς εργαζομένους» (πρόκειται συνήθως για πρόσωπα λιγότερο εκπαιδευμένα, με αμφίβολο επαγγελματικό μέλλον, χειρότερες αμοιβές και αδύναμη ή ανύπαρκτη συνδικαλιστική οργάνωση). Επίσης, μια άλλη διάκριση που χαρακτηρίζει την τάξη των εργαζομένων είναι μεταξύ εκείνων που απασχολούνται από το εθνικό κεφάλαιο, και εκείνων που απασχολούνται από το διεθνές κεφάλαιο, δηλαδή, είναι ενταγμένοι σε διεθνείς παραγωγικές διαδικασίες. Οι εργαζόμενοι που έχουν μια ικανοποιητική καριέρα σε διεθνείς παραγωγικές διαδικασίες βλέπουν συχνά τα συμφέροντά τους να ευνοούνται από την επέκταση της διεθνούς παραγωγής, ενώ οι εργαζόμενοι που έχουν μια ικανοποιητική καριέρα σε εθνικές παραγωγικές δραστηριότητες συχνά αισθάνονται περισσότερο ικανοποιημένοι και ασφαλείς όταν λαμβάνονται μέτρα οικονομικού προστατευτισμού και, γενικώς, οικονομικού εθνικισμού.

Η αύξηση της παγκοσμιοποίησης από τη δεκαετία του 1960 και μετά έχει οδηγήσει στη δημιουργία δύο μεγάλων αντιμαχόμενων μεταξύ τους πολιτικών στρατοπέδων αναφορικώς με το ζήτημα της παγκοσμιότητας: το ένα στρατόπεδο είναι εκείνο του νεοφιλελευθερισμού (neoliberalism), και το άλλο στρατόπεδο θα το ονομάσω νεοκρατισμό (διότι εκφράζει μια προσπάθεια επικαιροποίησης του εθνικισμού και ενίσχυσης του κύρους και της εξουσίας του κράτους ως αντίδραση προς τον νεοφιλελευθερισμό). Η «σχολή» του νεοφιλελευθερισμού αναγνωρίζει και αποδέχεται τα εξής χαρακτηριστικά του διεθνούς συστήματος στην εποχή της αυξημένης παγκοσμιοποίησης: (i) Η διεθνοπολιτική ανάλυση δεν πρέπει να περιορίζεται στην ανάλυση των συμπεριφορών των κρατών (ουσιαστικώς των κυβερνήσεων), αλλά πρέπει να περιλαμβάνει την ανάλυση της συμπεριφοράς πολλών κέντρων εξουσίας. (ii) Οι βασικοί και σημαντικοί παίκτες στο διεθνοπολιτικό σύστημα δεν είναι μόνο τα κράτη, αλλά και διάφοροι υπο-κρατικοί, δια-κρατικοί και υπερ-κρατικοί παράγοντες. (iii) Το μοντέλο απεικόνισης του διεθνοπολιτικού συστήματος είναι ένας ιστός αράχνης, αντανακλώντας και εκφράζοντας τη διεθνή αλληλεξάρτηση. (iv) Το κράτος δεν αποτελεί έναν μονολιθικό, ενιαίο θεσμό/παίκτη, αλλά ένα άθροισμα διαφορετικών συντελεστών, και λειτουργεί ως ένας διαιτητής μεταξύ διαφορετικών ομάδων πίεσης. Αντιθέτως, οι νεοκρατιστές εμπνέονται κυρίως από τη διεθνοπολιτική «σχολή» του πολιτικού ρεαλισμού (political realism), ο οποίος προβαίνει σε μια διεθνοπολιτική ανάλυση με επίκεντρο το κράτος (υποτιμώντας κάθε μη-κρατικό δρώντα), θεωρεί και υποστηρίζει ότι οι βασικοί και σημαντικοί παίκτες στο διεθνοπολιτικό σύστημα είναι (και πρέπει να είναι) τα κράτη, υιοθετεί ένα μοντέλο απεικόνισης του διεθνοπολιτικού συστήματος το οποίο συνίσταται σε μπάλες μπιλιάρδου (που αντιπροσωπεύουν κυρίαρχα κράτη σε ένα αναρχικό διεθνοπολιτικό σύστημα), και αντιλαμβάνεται το κράτος ως έναν ενιαίο παράγοντα (σαν τον ανθρώπινο οργανισμό).

Δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε ότι η αντίληψη περί του κράτους την οποία προωθεί η «σχολή» του πολιτικού ρεαλισμού, και με βάση την οποία οι νεοκρατιστές αντιμάχονται τους νεοφιλελεύθερους αποτελεί έναν ιδεατό τύπο και ουσιαστικώς αγνοεί την ιστορική πραγματικότητα και την ιστορική εξέλιξη του θεσμού του κράτους, τις οποίες συνοπτικώς εξέθεσα προηγουμένως. Με άλλα λόγια, η αντίληψη περί του κράτους την οποία προωθεί η «σχολή» του πολιτικού ρεαλισμού, και με βάση την οποία οι νεοκρατιστές αντιμάχονται τους νεοφιλελεύθερους είναι ουσιαστικώς ιδεαλιστική (η «σχολή» του πολιτικού ρεαλισμού απομονώνει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της όλης πραγματικότητας του κράτους και των διεθνών σχέσεων και τα παρουσιάζει σαν να αποτελούσαν την όλη πραγματικότητα του κράτους και των διεθνών σχέσεων, και αυτό το ονομάζει «πολιτικό ρεαλισμό»). Γιατί, άραγε, οι νεοκρατιστές (περιλαμβανομένων αντινεοφιλελεύθερων καπιταλιστικών ελίτ και παραγόντων του «βαθέος κράτους» και του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος) καταφεύγουν σε αυτή την ιδεαλιστική πολιτική αντίληψη (ασχέτως αν κάποιοι την αποκαλούν «ρεαλιστική»); Η απάντηση μπορεί να δοθεί πολύ σύντομα ως εξής: πρώτον, διότι φοβούνται ότι, από ένα σημείο και πέρα, η αύξηση της παγκοσμιοποίησης και του κοινωνικού πλουραλισμού μπορεί να οδηγήσει όχι μόνο σε μια τεράστια ενίσχυση του διεθνούς κεφαλαίου (έναντι του εθνικού κεφαλαίου και των κρατικών γραφειοκρατιών), αλλά και στην υπερβολική πολιτική αφύπνιση και, κατ’ επέκταση, στην υπερβολική πολιτική χειραφέτηση των λαών (και, άρα, χρειάζονται ισχυρά κρατικά «μαντριά»)· δεύτερον, επειδή η φιλελεύθερη ολιγαρχία έχει συσσωρεύσει τεράστιες χρηματοοικονομικές καταχρήσεις (μέσω και εξαιτίας χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας, ψευδούς λογιστικής, μαύρων προϋπολογισμών και στρατιωτικών επιχειρήσεων) και, άρα, χρειάζεται τον κρατισμό για τον έλεγχο των λαών και την κοινωνικοποίηση του κόστους αντιμετώπισης των χρηματοοικονομικών καταχρήσεων της φιλελεύθερης ολιγαρχίας· και, τρίτον, επειδή πολλοί φορείς της τυπικής κρατικής εξουσίας (ιδίως αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων και υψηλόβαθμοι κρατικοί γραφειοκράτες) θέλουν να διατηρήσουν ένα αυξημένο επίπεδο ουσιαστικής πολιτικής δύναμης έναντι υπο-κρατικών, δια-κρατικών και υπερ-κρατικών παραγόντων και να διαδραματίζουν αποφασιστικό ρόλο στις ροές του κεφαλαίου (εξ ου και η προσπάθειά τους εκμεταλλευθούν τις ανασφάλειες του εθνικού κεφαλαίου και των εργαζομένων που απασχολούνται από το εθνικό κεφάλαιο και να μετατρέψουν μια ιδεαλιστική πίστη στον αγαθοεργό χαρακτήρα, στην εσωτερική, οργανισμική συνοχή και στην πολιτική αποτελεσματικότητα του κράτους σε μέσο συγκέντρωσης και ενίσχυσης της κρατικής εξουσίας).

Ανάλυση των Κύριων Φραξιών-Συνιστωσών του Δυτικού-Ευρωατλαντικού Κοινωνικού Κατεστημένου

Στο υπό έκδοση βιβλίο μου Εγχειρίδιο Διδασκάλων (Εκδόσεις Νέα Διάσταση), παραθέτω τον ακόλουθο χάρτη των πολιτικών ελίτ του δυτικού κόσμου των αρχών του εικοστού πρώτου αιώνα, με βάση τον κύκλο των πολιτικών θεωριών που αναλύω συστηματικός στο ίδιο βιβλίο και σύμφωνα με τις κατηγορίες «Λευκή Αδελφότητα» και «Μαύρη Αδελφότητα» που επίσης αναλύω ενδελεχώς στο ίδιο βιβλίο: οι τέσσερεις κύριες συνιστώσες των πολιτικών ελίτ που παρατίθενται στον ακόλουθο πίνακα, άλλοτε συμπράττουν μεταξύ τους και άλλοτε ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την επικράτηση στις αρένες της πολιτικής και της οικονομικής εξουσίας, αλλά πάντοτε χαρακτηρίζονται από νοοτροπίες ακραίας ιδιοτέλειας και καρτελισμού:

Από αριστερά προς δεξιά: ο τότε Κινέζος πρόεδρος Ζιάνγκ Ζεμίν, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α. Χένρι Κίσιντζερ (εμβληματικός εκπρόσωπος της συντηρητικής αμερικανικής φράξιας) και ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ (πρώην διευθύνων σύμβουλος της τράπεζας Chase Bank και της πετρελαϊκής εταιρείας Standard Oil, από την οποία, μεταξύ άλλων, προήλθε η ExxonMobil· εμβληματικός εκπρόσωπος της διεθνιστικής-φιλελεύθερης αμερικανικής φράξιας) σε συνάντηση στρατηγικής συνεννόησης (καρτελικής υφής) μεταξύ τους που έλαβε χώρα τον Οκτώβριο του 1995 στην Asia Society στη Νέα Υόρκη.

Δια-φραξιακός καρτελισμός: ο νεοφιλελεύθερος Ντέιβιντ Ροκφέλερ (εμβληματικός εκπρόσωπος της διεθνιστικής-φιλελεύθερης φράξιας) και ο φασίστας Βέλγος βαρόνος Benoît de Bonvoisin (διαβόητος ακροδεξιός ακτιβιστής και εκδότης του περιοδικού Nouvelle Europe Magazine· ο πατέρας του, ο βαρόνος Pierre de Bonvoisin ήταν πρόεδρος της τράπεζας Société Générale και του ασφαλιστικού ομίλου AG και ιδρυτικό μέλος της Ομάδας Μπίλντερμπεργκ).

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι, ιδίως στις δεκαετίες του 1980, του 1990 και του 2000, οι προαναφερθέντες φιλελεύθεροι διεθνιστές ακολούθησαν μια πολιτική η οποία προκάλεσε ακραία φαινόμενα χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας και χρηματοοικονομικής διαφθοράς (αντικαθιστώντας την ιδεολογία της ελεύθερης αγοράς με ένα σύστημα φιλελεύθερης ολιγαρχίας), και οι προαναφερθέντες εθνικιστές φιλελεύθεροι-συντηρητικοί ακολούθησαν μια πολιτική η οποία οδήγησε στην υπερτροφική ανάπτυξη του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος και στη συστηματική χρήση του πολέμου ως εργαλείου εξωτερικής πολιτικής. Εξ αιτίας αυτών των ακραίων και καταστροφικών επιλογών τόσο της διεθνιστικής φιλελεύθερης φράξιας όσο και της εθνικιστικής φιλελεύθερης-συντηρητικής φράξιας προκλήθηκαν σοβαρά προβλήματα στο πολιτικό και οικονομικό σύστημα των Η.Π.Α. καθώς και διεθνές πολιτικό και οικονομικό χάος, όπως έγινε φανερό από την παγκόσμια κρίση που άρχισε το 2008. Στην περίοδο του μεσοπολέμου (1918–39), οι αντίστοιχες άρχουσες ελίτ της Ευρώπης συμπεριφέρθηκαν με παρόμοιους τρόπους, προκαλώντας τη μεγάλη οικονομική ύφεση του 1929 και διάφορες διεθνείς συγκρούσεις, και, προκειμένου να αποφύγουν κοινωνικές εξεγέρσεις και την εκδήλωση φιλελεύθερων και κομμουνιστικών κινημάτων, οι άρχουσες ελίτ, σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες (με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Γερμανία), δημιούργησαν ένα δια-φραξιακό πολιτικό καρτέλ και ανέθεσαν σε, περιθωριακά έως τότε, ακροδεξιά-μιλιταριστικά στοιχεία (όπως ο Χίτλερ) πρωταγωνιστικούς, ακόμη και ηγετικούς, πολιτικούς ρόλους με σκοπό να εξασφαλίσουν την ενότητα και την ισχύ του κράτους και να ενσωματώσουν και να διαχειριστούν τις δυσαρεστημένες λαϊκές μάζες μέσα στο πλαίσιο του ιδρυμένου συστήματος εξουσίας.

Ακολουθώντας το παράδειγμα των ευρωπαϊκών αρχουσών ελίτ του μεσοπολέμου για τη διαχείριση παρόμοιων καταστάσεων, οι προαναφερθείσες φράξιες του δυτικού-ευρωατλαντικού κατεστημένου της δεκαετίας του 2010 δημιούργησαν ένα δια-φραξιακό πολιτικό καρτέλ βασισμένο σε μια σύνθεση μεταξύ νεοκρατισμού και νεοφιλελευθερισμού, και, γι’ αυτόν τον λόγο, στις Η.Π.Α., αυτό το καρτέλ νεοφιλελεύθερων-νεοκρατιστών ενεργοποίησε ένα παλαιό πολιτικό περιουσιακό στοιχείο του αμερικανικού «βαθέος κράτους», δηλαδή, τον Ντόναλντ Τραμπ, και του ανέθεσε τον ρόλο του προέδρου των Η.Π.Α. Οι δυνάμεις του κοινωνικού κατεστημένου και του ευρύτερου εκλογικού σώματος που δεν πείσθηκαν να υποστηρίξουν την άνοδο ενός βαθιά αντιπνευματικού (και αμφίβολης ψυχικής υγείας) προσώπου, συνεταίρου μαφιόζων, οργανωτή καλλιστείων και φασίζοντος προσώπου, όπως ο Τραμπ, στο αξίωμα του προέδρου των Η.Π.Α. αντιμετωπίζονται με μεθόδους πολιτικού τραμπουκισμού και με μέτρα δικτατορικής υφής, με πρόσχημα και δικαιολογίες την ανάγκη να τιθασευθεί το χρηματοοικονομικό σύστημα, να αντιμετωπιστούν βιολογικές απειλές (όπως ο κορωνοϊός) και να διευθετηθούν μεγάλες διεθνείς κρίσεις. Εξ ου και οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του αμερικανικού βαθέος κράτος που συντάσσονται με τη «λύση Τραμπ» διαχέουν μια ρητορική σύμφωνα με την οποία: ο Τραμπ δήθεν αγωνίζεται εναντίον των «κακών νεοφιλελεύθερων χρηματοοικονομικών ελίτ» (ενώ, την ίδια ώρα, ο Τραμπ εξυπηρετεί απροκαλύπτως το χρηματιστηριακό κεφάλαιο), ο Τραμπ δήθεν αγωνίζεται εναντίον ακόλαστων και σεξουαλικώς ασύδοτων μελών των ελίτ (ενώ ο ίδιος είναι αποδεδειγμένως ένας χυδαίος σεξιστής), ο Τραμπ δήθεν αγωνίζεται για την ηθικοποίηση του κοινωνικο-πολιτικού συστήματος των Η.Π.Α. (ενώ ο ίδιος είναι συνέταιρος μελών του οργανωμένου εγκλήματος), και οι λαϊκές μάζες δήθεν πρέπει να ζουν συσπειρωμένες και υπάκουες υπό την καθοδήγηση του «πεφωτισμένου» κρατικού ηγέτη και να μάθουν να ζουν λιτά και σεμνά για να εξαγνιστεί δήθεν ο κόσμος και να σωθεί η «κρατική πατρίδα» (στο υπό έκδοση βιβλίο μου Εγχειρίδιο Διδασκάλων, που θα εκδοθεί από τις Εκδόσεις Νέα Διάσταση, παραθέτω μια οργανωμένη τεκμηρίωση αναφορικώς με την ταυτότητα, τον ρόλο και τις συνεργασίες του Τραμπ).

Από αριστερά προς δεξιά: στην πρώτη φωτογραφία, ένθερμος εναγκαλισμός του τότε επιχειρηματία και σόουμαν και νυν προέδρου των Η.Π.Α. Ντόναλντ Τραμπ με τον πρώην πρόεδρο των Η.Π.Α. Ρίτσαρντ Νίξον το 1989 στο Χιούστον, σε δεξίωση προς τιμήν της Νέλι Κόναλι, και, στη δεύτερη φωτογραφία, επιστολή του Νίξον προς τον Τραμπ με ημερομηνία 21 Δεκεμβρίου 1987 στην οποία ο Νίξον κολακεύει τον Τραμπ και του γράφει το εξής: «Αγαπητέ Ντόναλντ, . . . η κυρία Νίξον μού είπε ότι ήσουν υπέροχος στο σόου Donahue. Όπως μπορείς να φανταστείς, είναι ειδική στην πολιτική και προβλέπει ότι οποτεδήποτε αποφασίσεις να θέσεις υποψηφιότητα για το αξίωμα [του προέδρου των Η.Π.Α.] θα είσαι νικητής!».

Κύριες Ρωσικές Ομάδες Εξουσίας

Η νεωτερική Ρωσία, τόσο στην περίοδο του τσαρικού καθεστώτος του δεκάτου ενάτου αιώνα, όσο και στην περίοδο του σοβιετικού καθεστώτος του εικοστού αιώνα, όσο και στην περίοδο των μετασοβιετικών κυβερνήσεων των τελών του εικοστού αιώνα και των αρχών του εικοστού πρώτου αιώνα ποτέ δεν κατόρθωσε να είναι κάτι περισσότερο από ένα κακέκτυπο δυτικών πολιτικών συστημάτων και ιδεολογιών (όπως ο απολυταρχικός αυτοκρατορικός κρατισμός, ο Μαρξισμός, ο κρατικός καπιταλισμός, ο καπιταλισμός των διαπλεκόμενων συμφερόντων κ.ο.κ.) συνδυασμένων με τοπικές ρωσικές δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις. Εξ ου και, λ.χ., οι γνωστές και εμβριθείς κριτικές επισημάνσεις και προειδοποιήσεις του Ντοστογιέφσκι (στον δέκατο ένατο αιώνα), του Μπακούνιν (στον δέκατο ένατο αιώνα) και του Σολζενίτσιν (στον εικοστό αιώνα) εναντίον των ρωσικών ελίτ. Οι άρχουσες ελίτ της μετασοβιετικής Ρωσίας, ιδίως υπό το καθεστώς Πούτιν, είναι οργανωμένες (κατά τα δυτικά πρότυπα) σε δεξαμενές σκέψεις και σε επιχειρηματικούς ομίλους. Οι δύο σημαντικότερες και ισχυρότερες καθεστωτικές δεξαμενές σκέψης και λέσχες ισχύος της μετασοβιετικής Ρωσίας, οι οποίες αποτελούν πολύ χρήσιμες ομάδες για τη χαρτογράφηση και την ανάλυση του ρωσικού κοινωνικού κατεστημένου, είναι η Ρωσική Γεωγραφική Εταιρεία και το Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας.

Ρωσική Γεωγραφική Εταιρεία (ιδρυθείσα το 1845): αποτελεί τη σημαντικότερη δεξαμενή σκέψης και λέσχη ισχύος του ρωσικού υπουργείου Άμυνας. Το συμβούλιο των θεματοφυλάκων της Ρωσικής Γεωγραφικής Εταιρείας συγκροτήθηκε το 2010 υπό την προεδρία του Ρώσου υπουργού Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού, και σήμερα αποτελείται από τα εξής πρόσωπα (αναφέρω πρώτα το επώνυμο και μετά το όνομα): Πούτιν Βλαντίμιρ (πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας και προεδρεύων του συμβουλίου των θεματοφυλάκων της Ρωσικής Γεωγραφικής Εταιρείας), Σοϊγκού Σεργκέι (υπουργός Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας και πρόεδρος της Ρωσικής Γεωγραφικής Εταιρείας), Abramov Alexander Grigoryevich (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας χάλυβα και ορυχείων EVRAZ plc), Aven Pyotr Olegovich (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της ρωσο-σιωνιστικής τράπεζας Alfa Bank και επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια Yale των Η.Π.Α., Bar–Elan του Ισραήλ, και της Γλασκόβης· ένα από τα στελέχη της Alfa Bank είναι ο Richard Burt, ο οποίος είναι συγχρόνως στέλεχος τόσο της συμβουλευτικής εταιρείας Kissinger McLarty and Associates, την οποία διευθύνει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α. Χένρι Κίσιντζερ, όσο και της γερμανικής τράπεζας Deutsche Bank), Alekperov Vagit Yusufovich (πρόεδρος της εταιρείας πετρελαίου και φυσικού αερίου LUKOIL), Αλβέρτος Β´ Πρίγκιπας του Πριγκιπάτου του Μονακό, Belozerov Oleg Valentinovich (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου των Ρωσικών Σιδηροδρόμων), Bokarev Andrey Removich (πρόεδρος της εταιρείας κατασκευής σιδηροδρόμων Transmashholding), Vayno Anton Eduardovich (επικεφαλής του γραφείου του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, διπλωμάτης, ειδικός στις ασιατικές υποθέσεις), Vekselberg Viktor Felixovich (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του επιχειρηματικού ομίλου Renova και του ιδρύματος οικονομικών μελετών Skolkovo), Vorobyev Yuri Leonidovich (αντιπρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας), Galchev Filaret Ilyich (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της τσιμεντοβιομηχανίας EUROCEMENT Group Holding), Gref Herman Oskarovich (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της τραπεζικής και χρηματιστηριακής εταιρείας Sberbank), Gromov Alexey Alexeevich (πρώτος αναπληρωτής προϊστάμενος του γραφείου του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, μέλος της Εθνικής Αντιτρομοκρατικής Επιτροπής της Ρωσικής Ομοσπονδίας και ειδικός στις «μαύρες επιχειρήσεις» των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών), Dudley Robert Warren (Βρετανός πρώην πρόεδρος του ομίλου πετρελαίου και φυσικού αερίου BP, πρόεδρος του διεθνούς βιομηχανικού συνδέσμου Oil and Gas Climate Initiative), Deripaska Oleg Vladimirovich (ένας από τους γνωστότερους ολιγάρχες που λειτουργούν ως σύνδεσμοι μεταξύ του ρωσικού «βαθέος κράτους» και του εγχώριου και διεθνούς οργανωμένου εγκλήματος, πρόεδρος του φιλανθρωπικού ιδρύματος Volnoe Delo και συνέταιρος του άγγλου τραπεζίτη Ναθάνιελ Ρόθτσαϊλντ του γνωστού τραπεζικού οίκου Rothschild), Dyukov Alexander Valeryevich (γενικός διευθυντής της εταιρείας φυσικού αερίου Gazprom Neft), Evtushenkov Vladimir Petrovich (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της τηλεπικοινωνιακής εταιρείας Sistema), Ivanov Sergei Borisovich (ειδικός εκπρόσωπος του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας για υποθέσεις οικολογίας, περιβάλλοντος και μεταφορών, και πρόεδρος του απωανατολικού μη-κερδοσκοπικού οργανισμού προστασίας της λεοπάρδαλης), Kostin Andrey Leonidovich (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της τράπεζας VTB Bank), Λαβρόφ Σεργκέι (υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας), Ma Jack (Κινέζος ιδρυτής του Jack Ma Foundation, συνιδρυτής της κινεζικής πολυεθνικής εταιρείας τεχνολογίας και ηλεκτρονικού εμπορίου Alibaba και υποστηρικτής πρωτοβουλιών του Ο.Η.Ε. για τη βιώσιμη ανάπτυξη), Matviyenko Valentina Ivanovna (η πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου της Ρωσικής Ομοσπονδίας), Miller Alexey Borisovich (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας φυσικού αερίου Gazprom), Potanin Vladimir Olegovich (πρόεδρος της εταιρείας εξόρυξης, μεταποίησης και εμπορίου νικελίου, πλατίνας και χαλκού Norilsk Nickel), Paulsen Frederik Dag Arfst (Σουηδός δισεκατομμυριούχος, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της βιοφαρμακευτικής εταιρείας Ferring Pharmaceuticals), Saveliev Vitaly Gennadievich (γενικός διευθυντής των Ρωσικών Αερογραμμών – Aeroflot), Sadovnichiy  Viktor Antonovich (πρύτανης του Κρατικού Πανεπιστημίου Λομονόσοφ της Μόσχας), Sechin Igor Ivanovich (πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας πετρελαίου και φυσικού αερίου NK Rosneft), Sobyanin Sergei Semenovich (δήμαρχος της Μόσχας), Timchenko Gennady Nikolayevich (ιδρυτής και ιδιοκτήτης του επενδυτικού ομίλου Volga Group, που ασχολείται με επενδύσεις στην ενέργεια, στις μεταφορές και στις υποδομές, και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του οργανισμού Novatek για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος του Βορρά), Tokarev Nikolai Petrovich (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας Transneft, που ασχολείται με τη μεταφορά πετρελαίου και πετρελαϊκών προϊόντων μέσω αγωγών), Usmanov Alisher Burkhanovich (κύριος μέτοχος της ρωσικής εταιρείας ορυχείων και μεταλλουργίας Metalloinvest και πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ξιφασκίας), Khudaverdyan Tigran Oganesovich (αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος της ρωσικής πολυεθνικής τεχνολογικής εταιρείας Yandex), Chemezov Sergey Viktorovich (γενικός διευθυντής του κρατικού επιχειρηματικού ομίλου εξοπλισμών Rostekhnologii, ορισμένα από τα διασημότερα οπλικά συστήματα του οποίου είναι οι πύραυλοι S-300, S-400 και S-500), Chuychenko Konstantin Anatolyevich (υπουργός Δικαιοσύνης της Ρωσικής Ομοσπονδίας, δικηγόρος, επιχειρηματίας και πρόεδρος του μη-κερδοσκοπικού οργανισμού για την προστασία και μελέτη των σιβηρικών τίγρεων, διετέλεσε στέλεχος της σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας KGB), και Shulginov Nikolai Grigorievich (πρόεδρος και γενικός διευθυντής της ρωσικής υδροηλεκτρικής εταιρείας RusHydro).

Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας (MGIMO, ιδρυθέν το 1944): αποτελεί τη σημαντικότερη δεξαμενή σκέψης και λέσχη ισχύος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, και λειτουργεί επίσης ως διπλωματική ακαδημία (πανεπιστημιακό ίδρυμα). Το συμβούλιο των θεματοφυλάκων του Κρατικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας (MGIMO) συγκροτήθηκε το 2006 υπό την προεδρία του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, και σήμερα αποτελείται από τα εξής πρόσωπα (αναφέρω πρώτα το επώνυμο και μετά το όνομα): Λαβρόφ Σεργκέι (ο οποίος, όπως προανέφερα, είναι μέλος και του συμβουλίου των θεματοφυλάκων της Ρωσικής Γεωγραφικής Εταιρείας), Usmanov Alisher (ο οποίος, όπως προανέφερα, είναι μέλος και του συμβουλίου των θεματοφυλάκων της Ρωσικής Γεωγραφικής Εταιρείας), Potanin Vladimir (ο οποίος, όπως προανέφερα, είναι μέλος και του συμβουλίου των θεματοφυλάκων της Ρωσικής Γεωγραφικής Εταιρείας), Agalarov Aras (Αζερορώσος σιίτης δισεκατομμυριούχος πρόεδρος του επιχειρηματικού ομίλου Crocus, ο οποίος δραστηριοποιείται στους κλάδους των κατασκευών, της αξιοποίησης γης και των εμπορικών και εκθεσιακών κέντρων), Akimov Andrey (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της τράπεζας Gazprombank και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του προαναφερθέντος οργανισμού Novatek), Artemyev Igor (επικεφαλής της Ρωσικής Ομοσπονδιακής Αντιμονοπωλιακής Υπηρεσίας), Bazhaev Musa (Ρωσοτσετσένος μεγιστάνας στους κλάδους του πετρελαίου και των κραμάτων του παλλαδίου, πρόεδρος του ομίλου Alliance και της εταιρείας Russian Platinum), Belozerov Oleg (ο οποίος, όπως προανέφερα, είναι μέλος και του συμβουλίου των θεματοφυλάκων της Ρωσικής Γεωγραφικής Εταιρείας), Vorobyov Andrey (κυβερνήτης της περιφέρειας της Μόσχας), Gruzdev Vladimir (πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου της Ρωσίας), Dmitriev Vladimir (αντιπρόεδρος του Επιμελητηρίου Εμπορίου και Βιομηχανίας της Ρωσικής Ομοσπονδίας), Drachevsky Leonid (διευθύνων σύμβουλος του Ταμείου Δημόσιας Διπλωματίας Alexander Gorchakov), Epifanof Andrey (αντιπρόεδρος της εταιρείας International Potassium Company), Ivanov Andrey (επικεφαλής του δήμου Odintsovo), Karapetyan Samvel (δισεκατομμυριούχος ιδιοκτήτης της εταιρείας ακινήτων Tashir), Katsiev Sergey (πρόεδρος της εταιρείας καπνού Megapolis), Kerimov Suleyman (δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας, μέλος της επιτροπής του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου για τους κανόνες λειτουργίας του πολιτεύματος και την κοινοβουλευτική διακυβέρνηση), Kesaev Igor (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της JSC Trade Company MEGAPOLIS και πρόεδρος του επιχειρηματικού ομίλου Mercury), Kozitsin Andrei (διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας συμμετοχών UMMC-Holding LLC), Konov Dmitry (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας συμμετοχών PJSC SIBUR Holding), Korobkov Dmitry (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του επιχειρηματικού ομίλου ADV Marketing Communications Group), Kosachev Konstantin (πρόεδρος της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου), Kostin Andrey (ο οποίος, όπως προανέφερα, είναι μέλος και του συμβουλίου των θεματοφυλάκων της Ρωσικής Γεωγραφικής Εταιρείας), Kravtsov Sergey (υπουργός Παιδείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας), Krasnyansky Georgy (πρόεδρος της ρωσικής οργανωτικής επιτροπής του Παγκόσμιου Κονγκρέσου της Βιομηχανίας Εξόρυξης, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του επιχειρηματικού ομίλου KARAKAN INVEST LLC), Kuzovlev Mikhail (πρώτος αντιπρόεδρος της Κρατικής Αναπτυξιακής Εταιρείας VEB.RF), Lomakin Anatoly (πρόεδρος της εταιρείας JSC International Potash Company), Margelov Mikhail (αντιπρόεδρος της εταιρείας Transneft), Medinsky Vladimir (βοηθός του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας), Ostrovskiy Alexey (κυβερνήτης της περιφέρειας Smolensk), Paranyants Robert (επικεφαλής της εταιρείας συμμετοχών Slavyansk ECO holding company, μέλος του νομοθετικού σώματος της περιφέρειας Krasnodar), Patrushev Dmitry (υπουργός Αγροτικών Υποθέσεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας), Paulsen Frederik (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του βιοφαρμακευτικού επιχειρηματικού ομίλου Ferring Pharmaceuticals, επίτιμος πρόξενος της Ρωσικής Ομοσπονδίας στη Λοζάνη), Prikhodko Sergey (βοηθός του πρωθυπουργού της Ρωσικής Ομοσπονδίας), Pushkov Alexey (μέλος της επιτροπής συνταγματικού δικαίου και κρατικών κτηρίων του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου), Remchukov Konstantin (διευθύνων σύμβουλος και διευθυντής έκδοσης της Nezavisimaya Gazeta), Sarkisov Sergey (πρόεδρος της ασφαλιστικής εταιρείας RESO Garantia), Sechin Igor (ο οποίος, όπως προανέφερα, είναι μέλος και του συμβουλίου των θεματοφυλάκων της Ρωσικής Γεωγραφικής Εταιρείας), Sokol Sergey (πρόεδρος της περιφέρειας Irkutsk), Storchak Sergey (αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας), Titov Boris (επίτροπος προστασίας των δικαιωμάτων των επιχειρηματιών στο γραφείο του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του πανρωσικού δημόσιου οργανισμού Business Russia), Torkunov Anatoly (πρύτανης του Πανεπιστημίου MGIMO, τακτικό μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών), Ushakov Yuri (βοηθός του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας), Khamchiev Belan (μέλος της επιτροπής αγροτικής πολιτικής, πολιτικής τροφίμων και διαχείρισης φυσικών πόρων του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου), Chemezov Sergey (ο οποίος, όπως προανέφερα, είναι μέλος και του συμβουλίου των θεματοφυλάκων της Ρωσικής Γεωγραφικής Εταιρείας), Chigirinsky Alexander (μέτοχος στην εταιρεία Snegiri Development), Shamara Yury (πρόεδρος του διυλιστηρίου Ilsky Oil Refinery), Chodiev Patokh (μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρασιατικής Τράπεζας, συνιδιοκτήτης της Ευρασιατικής Εταιρείας Φυσικών Πόρων ENRC PLC και της εταιρείας International Mineral Resources), Yunaev Avsholum (πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας Gazprom Avtomatizatsiya) και Yakunin Vladimir (δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας, πολιτειολόγος, επικεφαλής του Τμήματος Κρατικής Πολιτικής του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας).

Οι σημαντικότεροι και πολιτικώς ισχυρότεροι επιχειρηματικοί όμιλοι στη Ρωσική Ομοσπονδία είναι οι εξής:

• Aeroflot – Ρωσικές Αερογραμμές,
• Alfa Group (ρωσο-σιωνιστική τράπεζα),
• Bank Menatep/Group Menatep Limited (έχει υπό τον έλεγχό της την εταιρεία Yukos),
• Gazprom,
• RAO UES,
• Rosneft,
• Norilsk Nickel,
• Far West Ltd (σύνδεσμος μεταξύ της μυστικής υπηρεσίας των ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, δηλαδή, της GRU, εγχώριων και διεθνών μαφιών, μελών του σαουδαραβικού κατεστημένου, και δυτικών συμφερόντων, καθώς, μεταξύ των μετόχων της Far West Ltd, περιλαμβάνονται η αμερικανική κατασκευαστική εταιρεία KBR-Halliburton και η εταιρεία Diligence LLC, η οποία, το 2007, εξαγοράστηκε από τη χρηματοοικονομική εταιρεία των Ρόθτσαϊλντ JNR UK Ltd),
• Almaz-Antey (εταιρεία οπλικών συστημάτων άμεσα ελεγχόμενη από τον Πούτιν),
• NPO Mashinostroyenia (μεταξύ άλλων, παράγει πυραύλους),
• United Aircraft Corporation, και
• Rusano (επιχειρηματικός όμιλος ενέργειας, έρευνας και τεχνολογίας άμεσα ελεγχόμενος από τον Πούτιν).

Συμβούλιο των θεματοφυλάκων του Κρατικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας (MGIMO) υπό την προεδρία του Λαβρόφ.

Η Ανάγκη ενός Νέου Ερευνητικού Προγράμματος

Διακόσια έτη μετά από το Συνέδριο της Βιέννης του 1815, οι τρεις νέοι, σύγχρονοι μεγάλοι εκπρόσωποι του κρατισμού και του αυταρχισμού, δηλαδή, ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν (σαν άλλος Τσάρος Αλέξανδρος Α´ της Ρωσίας), ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ (σαν άλλος Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Α´ της Αυστρίας) και ο Κινέζος πρόεδρος Σιν Τζινπίνγκ (σαν άλλος Βασιλέας Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ´ της Πρωσίας), επιτιθέμενοι εναντίον του νεοναπολεοντισμού ορισμένων παραγόντων των διεθνιστικών-φιλελεύθερων ελίτ (όπως, λ.χ., ο Τζορτζ Σόρος), επιδιώκουν να εγκαθιδρύσουν μια νέα, επικαιροποιημένη εκδοχή της Ιερής Συμμαχίας του 1815, δηλαδή, στο όνομα της αποτροπής ενός νεοφιλελεύθερου επιχειρηματικού νεοναπολεοντισμού, και εκμεταλλευόμενοι τα θύματα, τις δυσαρέσκειες και τις φοβίες που προκάλεσε η παγκοσμιοποίηση στις δεκαετίες του 1990 και του 2000, επιδιώκουν να αντιμετωπίσουν και να αντικαταστήσουν τη μυθολογία του καταναλωτισμού και του καπιταλιστικού διεθνισμού με τη μυθολογία του κρατισμού και του εθνικού καπιταλισμού. Το τι επέφερε η Ιερή Συμμαχία του 1815 είναι γνωστό. Χρειάστηκαν τα μεγάλα επαναστατικά και τρομοκρατικά κινήματα του δεκάτου ενάτου αιώνα και οι μεγάλοι πόλεμοι του δεκάτου ενάτου αιώνα και του εικοστού αιώνα προκειμένου να απαλλαγεί η ανθρωπότητα από το τερατώδες καθεστώς της Ιερής Συμμαχίας. Ο κορωνοϊός λειτουργεί ως ένας καταλύτης για τη διευκόλυνση και την επιτάχυνση του σχεδίου επιβολής μιας επικαιροποιημένης εκδοχής της Ιερής Συμμαχίας του 1815 και συγχρόνως ενθαρρύνει τους απανταχού ακραίους συντηρητικούς κύκλους (υπο-κρατικούς και υπερ-κρατικούς) να προωθήσουν μια μεγάλη αλλαγή των κοινωνιών διεθνώς σύμφωνα με τα δικά τους επιμέρους σχέδια.

Αναμφιβόλως, οι δυνάμεις που επιδιώκουν την επιβολή μιας σύγχρονης, επικαιροποιημένης μορφής Ιερής Συμμαχίας, όπως ο Τραμπ, ο Πούτιν, ο Σιν Τζινπίνγκ κ.ά., έχουν εσωτερικές συγκρούσεις και αντιφάσεις μεταξύ τους, όπως ακριβώς συνέβαινε και μεταξύ των δυνάμεων που συγκρότησαν την Ιερή Συμμαχία του 1815. Εξ ου και ούτε η διεθνής τάξη πραγμάτων που διαμορφώθηκε στο Συνέδριο της Βιέννης του 1815 ούτε η βοήθεια που η Ρωσία παρείχε στις δυτικοευρωπαϊκές απολυταρχίες για να συντρίψουν τις Επαναστάσεις του 1848 εμπόδισε την έκρηξη του Κριμαϊκού Πολέμου (1853–56). Επίσης, οι υπο-κρατικές ακραίες συντηρητικές φράξιες που λειτουργούν μέσα στα μεγάλα κρατικά συστήματα της Κίνας, της Ρωσίας και των Η.Π.Α., δηλαδή, φράξιες που αποτελούν ευθέως συνεχιστές του ναζισμού (ειδικώς της αποκρυφιστικής γεωπολιτικής των Ες-Ες), ή/και του σκληροπυρηνικού Μαοϊσμού, ή/και του Σταλινισμού, εκτός από το ότι διεκπεραιώνουν «μαύρες» κρατικές εργολαβίες, παίζουν και ένα εν μέρει δικό τους, ξεχωριστό παίγνιο, καθώς, γι’ αυτές τις ακραίες συντηρητικές φράξιες, η επιβολή μιας επικαιροποιημένης μορφής Ιερής Συμμαχίας δεν είναι αρκετή, αλλά οραματίζονται πολύ πιο ακραία σχέδια ολοκληρωτικού ελέγχου της ανθρωπότητας και εμφορούνται από αποκαλυπτικά οράματα.

Η ανθρωπότητα πρέπει να απελευθερωθεί από το δίλημμα της επιλογής μεταξύ δύο κακών και να επιλέξει το καθαρό αγαθό, ώστε να μην επαναλάβει την ιστορία με άλλους, πολύ χειρότερους, τρόπους (καθώς, σήμερα, οι εκπρόσωποι της σύγχρονης «Ιερής Συμμαχίας» διαθέτουν πολύ ισχυρότερα θεσμικά και τεχνολογικά μέσα από ό,τι οι προπάτορές τους στην Ιερή Συμμαχία του 1815). Ένα αισιόδοξο ιστορικό στοιχείο είναι ότι σήμερα πολλοί άνθρωποι είναι παγκοσμίως πολιτικώς αφυπνισμένοι και ικανοί να δημιουργούν παγκόσμια δίκτυα και να διεξάγουν δικτυακούς πολέμους (o δικτυακός πόλεμος (netwar) υπερβαίνει κατά πολύ την έννοια του διαδικτύου, όπως έχω εξηγήσει στο άρθρο μου «Intelligence and the Pursuit of Security Goals», το οποίο δημοσιεύθηκε το 1999, στο ακόλουθο λινκ της ιστοσελίδας του ινστιτούτου ΕΛΙΑΜΕΠ: http://www.eliamep.gr/wp-content/uploads/en/2008/10/op9907.pdf).

Το θεμελιώδες σκεπτικό της ερευνητικής εργασίας μου γενικώς και της εργασίας μου ως προέδρου του Scholarly and Political Order of the Ur-Illuminati (που αποτελεί μια διεθνή φιλοσοφική και πολιτική αδελφότητα, ένα δίκτυο επιμέρους οργανώσεων και μια ιδιωτική αποκλειστική λέσχη πληροφοριών) ιδιαιτέρως μπορεί να συνοψιστεί ως μια προσπάθεια να αναδείξω και να διαυγάσω τη διαφορά μεταξύ του χρόνου και της αναζήτησης εκείνου που είναι ουσιαστικώς ευγενές και απόλυτο, δηλαδή, του αγαθού-καθ’ εαυτό. Με άλλα λόγια, υπερασπίζομαι την αιωνιότητα έναντι του χρόνου, υπερασπίζομαι το απόλυτο έναντι του σχετικού, υπερασπίζομαι αρχές και ιδέες έναντι πράξεων και αποτελεσμάτων, και υπερασπίζομαι το ηρωικό έναντι του πραγματιστικού. Η ουσία της Νεοτερικότητας καθώς και η ουσία του μεσαιωνικού ρασιοναλισμού, ο οποίος ήταν η μήτρα της Νεοτερικότητας, ταυτίζουν την πραγματικότητα με τον χρόνο και καλούν τους ανθρώπους να ζήσουν μέσα στους περιορισμούς και σύμφωνα με τη λογική της χρονικότητας. Συνεπώς, τόσο οι μεσαιωνικοί σχολαστικοί όσο και οι νεοτερικές εκκοσμικευμένες ελίτ, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, λατρεύουν την ιστορία. Η  λατρεία της ιστορίας, υποδηλώνοντας και εκφράζοντας την απόφαση κάποιου να δώσει προτεραιότητα στο ιστορικό γίγνεσθαι έναντι της αιωνιότητας, εκδηλώνεται συνήθως μέσω του πραγματισμού, της καταξίωσης της καινοτομίας ως αυτοσκοπού και της καταξίωσης της δύναμης ανεξαρτήτως της σχέσης της με την αρετή. Η λατρεία της ιστορίας, μέσω του πραγματισμού και μέσω της αδιάκριτης καταξίωσης της καινοτομίας και της δύναμης, μπορεί να δημιουργήσει ιστορικώς αποτελεσματικά πρόσωπα και ιστορικώς αποτελεσματικούς θεσμούς, που να μπορούν να επιτύχουν την αυτοπραγμάτωσή τους και τη συσσώρευση ιστορικής δύναμης, αλλά ουσιαστικώς παγιδεύει την ανθρωπότητα σε μια κατάσταση βαρβαρότητας.

Με τον όρο «βαρβαρότητα», αναφέρομαι σε μια υπαρξιακή κατάσταση στην οποία το είναι και οι πράξεις κάποιου δεν είναι ενωμένες με έναν απόλυτο, υπερβατικό και, άρα, έσχατο σκοπό, και δεν καθοδηγούνται από έναν απόλυτο, υπερβατικό και, άρα, έσχατο σκοπό. Με άλλα λόγια, με τον όρο «βαρβαρότητα», αναφέρομαι στον διαχωρισμό μεταξύ ενός πράγματος ή μιας πράξης και της έσχατης σημασίας αυτού του πράγματος ή αυτής της πράξης. Η σημασία ενός πράγματος είναι κάτι στο οποίο το δεδομένο πράγμα αναφέρεται, και η σημασία ενός πράγματος υπερβαίνει το δεδομένο πράγμα και το καθοδηγεί «άνωθεν». Συνεπώς, η υπερβατική φύση της σημασίας των πραγμάτων σε αντιδιαστολή προς τα πράγματα καθ’ εαυτά κάνει τα πράγματα να έχουν νόημα. Αν ο σκοπός κάθε πράξης ήταν απλώς ένας πρακτικός στόχος, τότε καθετί στον κόσμο θα ήταν απλώς ένα μέσο για κάτι άλλο, το οποίο θα ήταν απλώς ένα μέσο για κάτι άλλο κ.ο.κ. Αν ο έσχατος σκοπός της πράξης είναι ένας πρακτικός στόχος, αντί να είναι ένας υπερβατικός στόχος (η τελειοποίηση του όντος), τότε επικρατούν ο μηδενισμός και ο θάνατος, και ο κόσμος είναι ουσιαστικώς ασήμαντος. Κατ’ αποτέλεσμα, ο τρόπος με τον οποίο έχω ορίσει τη «βαρβαρότητα» συνεπάγεται ότι η «βαρβαρότητα» είναι συνώνυμη με την «πνευματική ασημαντότητα», δηλαδή, με την έλλειψη μιας υπερβατικής αναφοράς ή ενός υπερβατικού σκοπού. Εξ ου και η αντίθεσή μου προς τον πραγματισμό (ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, είναι το ιδεολογικό υποκατάστατο των πολιτικάντηδων και το «φύλλο συκής» των μαφιών).

Από την προαναφερθείσα προοπτική μου, κάποιος μπορεί να είναι ιστορικώς αποτελεσματικός (π.χ., μπορεί να είναι πλούσιος, πολιτικώς ισχυρός, ακόμη μπορεί να είναι επίσκοπος, πατριάρχης, πάπας κ.ο.κ.) και, ωστόσο, να παραμένει πνευματικώς ασήμαντος, δηλαδή, βάρβαρος. Πράγματι, αυτή η υπαρξιακώς κρίσιμη αλλά διαλάθουσα εκδοχή της βαρβαρότητας, η οποία υφέρπει στη Νεοτερικότητα, είναι ο λόγος για τον οποίο ο πολιτισμός του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της Βιομηχανικής Επανάστασης, με όλα του τα μεγάλα διανοητικά και υλικά επιτεύγματα, έχει γεννήσει δύο Παγκοσμίους Πολέμους, τα πιο ακραία φαινόμενα αυτάρεσκου μηδενισμού, τα πιο ακραία φαινόμενα ολοκληρωτισμού, και τις πιο τραγικώς εντυπωσιακές οικονομικές κρίσεις και καταρρεύσεις, και έχει φθάσει στο χείλος της αβύσσου της Μετανεοτερικότητας.

Έχοντας διαπιστώσει ότι, στο πλαίσιο της Νεοτερικότητας, υπάρχει μια τάση αντικατάστασης της φιλοσοφίας από τη ρητορική και τις ψυχολογικές επιχειρήσεις, η αλήθεια συστηματικώς υποτάσσεται στα ιδιοτελή συμφέροντα ιστορικών δρώντων, η ελευθερία εκφυλίζεται σε συμμόρφωση προς τα ένστικτα και τις ιστορικές αναγκαιότητες, και η πνευματική κοινωνία ως μια οντολογική προϋπόθεση του προσωπικού τρόπου ύπαρξης αντικαθίσταται από την κοινωνική μηχανική, και έχοντας καταλήξει στο συμπέρασμα ότι καμία προσπάθεια δημιουργίας μιας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων δεν μπορεί να είναι βιώσιμη αν δεν βασίζεται σε παγκόσμιες αξίες, οι οποίες να υπερβαίνουν, να καθοδηγούν και να δεσμεύουν κάθε επιμέρους μέλος της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, έχω διαμορφώσει ένα εναλλακτικό ερευνητικό πρόγραμμα πολιτισμού, ή τρόπου ύπαρξης, το οποίο έχω ονομάσει «ερευνητικό πρόγραμμα του βαθέος φωτισμού» («research program of ur-illuminism»). Με αυτό το ερευνητικό πρόγραμμα και με το αντίστοιχο διεθνές δίκτυο, το οποίο έχω ονομάσει Scholarly and Political Order of the Ur-Illuminati (SPOUI), προωθώ ένα πρότυπο μεταφυσικώς θεμελιωμένης, ελευθεριακής παγκοσμιότητας. Το επόμενο κύμα μιας παγκόσμιας ανθρωπιστικής επανάστασης πρέπει να έχει στιβαρή μεταφυσική θεμελίωση, ώστε να έχει τη δύναμη της αληθούς θρησκείας, δηλαδή, της θρησκείας της θεωμένης ανθρωπότητας. Η πολιτική είναι υπερβολικώς σοβαρή απόθεση για να την αφήσουμε, σε στρατηγικό επίπεδο, στα χέρια των πολιτικών και του κράτους.

© Scholarly and Political Order of the Ur–Illuminati (SPOUI): Διεθνής φιλοσοφική και πολιτική αδελφότητα, δίκτυο επιμέρους οργανώσεων και ιδιωτική αποκλειστική λέσχη πληροφοριών. Ως ο Πρόεδρος της SPOUI, ο Δρ. Νικόλαος Λάος εκφράζει την ευγνωμοσύνη του τόσο προς το διοικητικό επιτελείο της SPOUI όσο και προς τους αναλυτές και τα επιχειρησιακά στελέχη της SPOUI για τη βοήθεια που του παρείχαν προκειμένου να πραγματοποιήσει αυτή την έρευνα.

The post Ο ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ ΩΣ ΜΙΑ ΒΑΘΙΑ ΣΥΜΠΑΙΓΝΙΑ: Η ΣΥΓΚΑΛΥΜΜΕΝΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΝΕΟΚΡΑΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΑΡΤΕΛΙΣΜΟΣ appeared first on Ναυτιλία - Οικονομία - Υγεία - Επικαιρότητα.

Στις Η.Π.Α., η αρχή της «συνέχειας της κυβέρνησης» (στην οποία θα αναφέρομαι με το αρκτικόλεξο Σ.Τ.Κ.) αναφέρεται ακριβώς στις έκτακτες εξουσίες που επικαλούνται διάφοροι θεσμοί για να επιβάλλουν τη στρατιωτική κατάληψη των πόλεων και σταδιακώς τη στρατιωτική κατάληψη ολόκληρης της χώρας. Η αρχή της Σ.Τ.Κ. είναι ήδη εμφανής σε διάφορες πόλεις και σε πολλά δημοσιεύματα των Μ.Μ.Ε. Εξ ου και καλλιεργείται η ιδέα ότι οι Αμερικανοί πολίτες πρέπει να εκχωρήσουν κάθε είδους δημοκρατικό δικαίωμα στο όνομα εκτάκτων εξουσιών οι οποίες σχεδιάστηκαν για να ισχύουν σε περίοδο πυρηνικού πολέμου. Η επίκληση, λοιπόν, αυτού του είδους των εκτάκτων εξουσιών σε μια κατάσταση η οποία αφορά σε περίπου εκατόν πενήντα θανάτους στις Η.Π.Α. από τον κορωνοϊό και σε μια διεθνή κατάσταση όπου οι επιπτώσεις του κορωνοϊού υπολείπονται κατά πάρα πολύ των επιπτώσεων των γνωστών εποχικών συναχιών και γριπών υποδηλώνει προπαρασκευαστικές ενέργειες για την κατάληψη και την άσκηση της εξουσίας με τόσο αντισυνταγματικό και αντιδημοκρατικό τρόπο που δεν συνέβη στις Η.Π.Α. ούτε καν υπό το ειδικό καθεστώς που επιβλήθηκε μετά από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου. Σήμερα, πλέον, επιχειρείται η θεσμοθέτηση ενός άλλου καθεστώτος, και η Ευρώπη ακολουθεί την ίδια και ακόμη χειρότερη πολιτική.

Η ανάλυση της γενεαλογίας αυτής της πολιτικής κατάστασης είναι μια σημαντική και δύσκολη εργασία, αφού συχνά χαρακτηρίζεται από υψηλά επίπεδα πολυπλοκότητας και μυστικότητας. Ωστόσο, σε αυτό το άρθρο, θα συνοψίσουμε τα συμπεράσματα ειδικής έρευνας που έχουμε πραγματοποιήσει στο πλαίσιο των διεθνών πληροφοριακών δικτύων και συνεργασιών μας και σύμφωνα με τη μελέτη πρωτογενών πληροφοριακών πηγών που θα παραθέσουμε. Επειδή, όπως θα καταστεί σαφές στη συνέχεια αυτού του άρθρου, έχουμε να κάνουμε με τη σύγκρουση κόσμων και κοσμοαντιλήψεων, και επειδή το παρόν άρθρο αποτελεί μια πολύ συνοπτική νύξη περί της ουσίας και των διαστάσεων των πολύπλοκων και θεμελιωδών προβλημάτων της ανθρώπινης ύπαρξης, θα ήθελα να πληροφορήσω τους αναγνώστες μου ότι μελετώ αυτά τα θέματα συστηματικώς στο υπό έκδοση βιβλίο μου με τίτλο Εγχειρίδιο Διδασκάλων (Εκδόσεις Νέα Διάσταση).

Σε τι ακριβώς συνίσταται η αρχή της συνέχειας της κυβέρνησης (Σ.Τ.Κ.), που προβάλλεται τόσο συχνά, σε όλες τις μεγάλες κρίσεις, από τα αμερικανικά Μ.Μ.Ε.; Η Σ.Τ.Κ. διαμορφώθηκε και επιβλήθηκε από τη διοίκηση Αϊζενχάουερ (1953–61), όταν εκδηλώθηκαν σοβαρές εντάσεις στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου, και το αμερικανικό πολιτικό σύστημα θεώρησε ότι υπήρχαν σημαντικές πιθανότητες να συμβεί ένας πυρηνικός πόλεμος. Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της διοίκησης Αϊζενχάουερ, δημιουργήθηκε μια μεγάλης κλίμακας δευτερογενής κυβέρνηση για να μπορεί να εκτελεί όλα τα καθήκοντα της πρωτογενούς, κανονικής και εμφανούς κυβέρνησης όταν και αν ποτέ η κανονική κυβέρνηση θα παροπλιζόταν εξ αιτίας μιας έκτακτης κατάστασης, συγκεκριμένα, εξ αιτίας ενός πυρηνικού πολέμου. Πράγματι, σε εκείνη τη χρονική περίοδο, το προαναφερθέν σχέδιο των Η.Π.Α. περί θεσμοθέτησης ενός παρακυβερνητικού μηχανισμού-ρεζέρβα για την αντιμετώπιση των εκτάκτων συνθηκών που θα δημιουργούνταν αν ξεσπούσε ένας πυρηνικός πόλεμος ήταν εύλογο και μπορούσε να δικαιολογηθεί τόσο με βάση το σύνταγμα των Η.Π.Α. όσο και με βάση την ανάλυση των ιστορικών συνθηκών. Εξ ου και δημιουργήθηκε ένα μεγάλο δίκτυο πολεμικών καταφυγίων και μυστικών υποδομών, και θεσμοθετήθηκε ένα συγκαλυμμένο κράτος μέσα στο επίσημο, εμφανές κράτος, προκειμένου το συγκαλυμμένο κράτος να διαχειρίζεται τα μυστικά σχέδια και τις μυστικές υποδομές του επίσημου, εμφανούς κράτους και να πραγματοποιεί μυστικές ασκήσεις και μυστικές προσομοιώσεις καταστάσεων. Αυτό είναι το σύστημα της συνέχειας της κυβέρνησης (Σ.Τ.Κ.). Όπως έχει εξηγήσει ο πολιτικός επιστήμων και διπλωμάτης Πίτερ Ντέιλ Σκοτ (Peter Dale Scott), ο οποίος διετέλεσε διπλωμάτης του Καναδά και καθηγητής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, «Συνέχεια της Κυβέρνησης» («Continuity of Government») σημαίνει τη λειτουργία ενός συγκαλυμμένου κράτους μέσα στο κράτος (βλ. Peter Dale Scott, “Is the State of Emergency Superseding the US Constitution? Continuity of Government Planning, War and American Society,” The Asia-Pacific Journal, Volume 8, Issue 48, Number 1, 2010, online source: https://apjjf.org/-Peter-Dale-Scott/3448/article.html).

Κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης του συστήματος της συνέχειας της κυβέρνησης (Σ.Τ.Κ.), αξιωματούχοι αυτού του συστήματος, όπως, λ.χ., ο Ντικ Τσένεϊ (ο οποίος διετέλεσε 46ος αντιπρόεδρος των Η.Π.Α.) και ο Ντόναλντ Ράμσφελντ (ο οποίος, ως υπουργός Άμυνας των Η.Π.Α., ενορχήστρωσε την εισβολή των Η.Π.Α. στο Ιράκ το 2003), διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην πραγματοποίηση «βαθέων γεγονότων». Όπως έχει εξηγήσει ο καθηγητής Πίτερ Ντέιλ Σκοτ, με τον όρο «βαθύ γεγονός» («deep event»), δεν εννοούμε απλώς μια μυστηριώδη, μη διαλευκασμένη υπόθεση, αλλά μια υπόθεση που είναι μέρος ενός ευρύτερου συστημικού μυστηρίου βασισμένου στις ίδιες τις δομές της κοινωνίας ή του σκιώδους υποκόσμου ή και των δύο (βλ. Peter Dale Scott, “The Doomsday Project and Deep Events: JFK, Watergate, Iran-Contra, and 9/11,” The Asia-Pacific Journal, Volume 9, Issue 47, Number 2, 2011, online source: https://apjjf.org/2011/9/47/Peter-Dale-Scott/3650/article.html). Τόσο ο Τσένεϊ όσο και ο Ράμσφελντ, στις μακρές πολιτικές τους σταδιοδρομίες, έχουν αναλάβει συντονιστικούς ρόλους στη συνέχεια της κυβέρνησης (Σ.Τ.Κ.), η οποία στις Η.Π.Α. έχει το προσωνύμιο «Doomsday Project», δηλαδή, σχέδιο για την ημέρα της κρίσης (βλ. Peter Dale Scott, “The Doomsday Project, Deep Events, and the Shrinking of American Democracy,” The Asia-Pacific Journal, Volume 9, Issue 4, Number 3, 2011, online source: https://apjjf.org/2011/9/4/Peter-Dale-Scott/3476/article.html).

Στη δεκαετία του 1980, κατά τη διάρκεια της διοίκησης Ρέιγκαν, συνέβη μια κρίσιμης ιστορικής σημασίας μετάλλαξη του συστήματος της συνέχειας της κυβέρνησης (Σ.Τ.Κ.): αποδεσμεύθηκε από τον παράγοντα του πυρηνικού πολέμου και εξελίχθηκε (μεταλλάχθηκε) σε ένα σύστημα που θα λειτουργούσε σε οποιαδήποτε κατάσταση θα χαρακτηριζόταν ως μια επείγουσα συνθήκη (state of emergency). Με άλλα λόγια, αν μια κατάσταση χαρακτηριζόταν ως πανδημία, η κυβέρνηση, στο πλαίσιο της Σ.Τ.Κ., θα μπορούσε να αποκτήσει έκτακτες εξουσίες, ανεξαρτήτως του πνεύματος και του γράμματος του συντάγματος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση και ιδίως ο κάτοχος της κορυφαίας θέσης της εκτελεστικής εξουσίας μπορούν πλέον να αποκτήσουν τις έκτακτες εξουσίες που προβλέπονταν να έχουν σε καιρό πολέμου και μάλιστα πυρηνικού οποτεδήποτε χαρακτηριστεί επισήμως μια κατάσταση ως κατάσταση έκτακτης ανάγκης, π.χ., μια πανδημία, μια μεταναστευτική κρίση κ.ο.κ. Εξαιτίας αυτής της διεύρυνσης και ουσιαστικώς μετάλλαξης του συστήματος της Σ.Τ.Κ. στις Η.Π.Α. στη δεκαετία του 1980, άρχισαν πλέον οι ίδιοι οι πολίτες των Η.Π.Α. να αντιμετωπίζονται ως πρόβλημα εθνικής ασφάλειας. Ενώ έως τότε η Σ.Τ.Κ. αφορούσε στο πώς θα αντιδρούσαν οι Η.Π.Α. αν τους επιτίθονταν μια ξένη δύναμη, η αλλαγή του χαρακτήρα της Σ.Τ.Κ. στη δεκαετία του 1980 δημιούργησε ένα σύστημα «πολιτικής προστασίας» του κράτους έναντι των ίδιων των πολιτών του. Πρόκειται για ένα τεράστιας ιστορικής σημασίας γεγονός.

Ενδεικτικώς αναφέρω το μυστικό πρόγραμμα «Rex 84», συντομογραφία του όρου «Readiness Exercise 1984» («Άσκηση Ετοιμότητας 1984»): αποκαλύφθηκε από τον ρεπόρτερ Alfonso Chardy, σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στις 5 Ιουλίου 1987, στην έγκυρη καθημερινή εφημερίδα Miami Herald. Το Rex 84 ήταν ένα απόρρητο σχέδιο της αμερικανικής κυβέρνησης το οποίο αφορούσε στην επίκληση επειγουσών συνθηκών με σκοπό τον μαζικό περιορισμό και εγκλεισμό είτε κατ’ οίκον είτε σε ειδικούς χώρους προσώπων που αντιτίθονταν στην πολεμοκάπηλη εξωτερική πολιτική της διοίκησης Ρέιγκαν (λέγεται, μάλιστα, ότι στρατιωτικοί παράγοντες διέρρευσαν το Rex 84 στα ΜΜΕ, διότι ακόμη και οι ίδιοι ανησυχούσαν για το εύρος και τους κινδύνους της πολιτικής εκτάκτων αναγκών).

Ο καθηγητής Πίτερ Ντέιλ Σκοτ (Peter Dale Scott)

Στο βιβλίο του The American Deep State, ο καθηγητής Πίτερ Ντέιλ Σκοτ αποφαίνεται ότι, στο υπόβαθρο των βαθέων γεγονότων, βρίσκεται μια συνεχής σύγκρουση μεταξύ δύο πολιτικών νοοτροπιών: εκείνης της διαφάνειας και της ελευθερίας και εκείνης του παρακράτους και της καταπιεστικής επιβολής (βλ. Peter Dale Scott, The American Deep State, New York, London: Rowman and Littlefield, 2015). Επίσης, στο ίδιο βιβλίο του, ο Σκοτ επισημαίνει ότι, από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η μυστικότητα έχει χρησιμοποιηθεί προκειμένου να συσσωρευθούν και να συγκεντρωθούν συγκαλυμμένες γραφειοκρατικές εξουσίες υπό τον μανδύα του έκτακτου σχεδιασμού για την αντιμετώπιση και διαχείριση καταστροφών. Αυτή η σύγκρουση στο εσωτερικό των Η.Π.Α. υφέρπει και συνεχίζεται, με διάφορες φάσεις όξυνσης και ύφεσης και με διάφορους τρόπους, τουλάχιστον από την εποχή του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Σε αυτό το πλαίσιο, μάλιστα, το συγκαλυμμένο κράτος μέσα στο κράτος έχει διαχειριστεί και συνεχίζει να διαχειρίζεται με απολύτως ανεξέλεγκτο και μυστικό τρόπο τρισεκατομμύρια δολάρια (μυστικά κονδύλια). Αυτό βλέπουμε να συμβαίνει και στην Ευρώπη γενικώς και στην Ελλάδα ιδιαιτέρως.

Ειρήσθω εν παρόδω, είναι γνωστό μεταξύ των κορυφαίων Ελλήνων πολιτικών ρεπόρτερ (ένας από τους οποίους το έχει πει και σε εμένα) ότι ο αείμνηστος πρώην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε από παλιά σχεδιάσει έναν τακτικώς επικαιροποιούμενο χάρτη των σημαντικότερων ροών του κεφαλαίου στο ελληνικό κράτος, και φρόντιζε όσο μπορούσε περισσότερο να έχει προσβάσεις στους εκάστοτε σημαντικότερους κόμβους μοιράσματος χρήματος, τοποθετώντας σε αυτούς όσο μπορούσε περισσότερο «δικούς του» ανθρώπους. Ουδόλως τυχαίως, ο νυν πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει στρέψει το ενδιαφέρον του κυρίως στους θεσμούς διαχείρισης εκτάκτων αναγκών και κρίσεων, που αποτελούν σήμερα στρατηγικής σημασίας κόμβους μοιράσματος χρήματος, και, μάλιστα, δημιούργησε υφυπουργείο Πολιτικής Προστασίας και ανέθεσε τη διοίκησή του στον λίαν αμφιλεγόμενο ως προς την οικονομική πολιτική που ακολούθησε όταν ήταν δήμαρχος Βύρωνα κ. Νίκο Χαρδαλιά . . .  Έτσι, δημιουργούνται έκτακτες συνθήκες συγκέντρωσης πολιτικής εξουσίας και κεφαλαίου.

Επιστρέφοντας στη μακροπολιτική ανάλυση, με επίκεντρο το πρωτοποριακό σύστημα συνέχειας της κυβέρνησης (Σ.Τ.Κ.) στις Η.Π.Α., το οποίο μιμήθηκαν στη συνέχεια και Ευρωπαίοι, αξίζει να προστεθεί ότι, στη δεκαετία του 1980, οι διαχειριστές της Σ.Τ.Κ., δηλαδή, πρόσωπα όπως ο Ντικ Τσένεϊ, ο Ντέιβιντ Ράμσφελντ, ο αντισυνταγματάρχης Όλιβερ Νορθ κ.ά., και βαθιά γεγονότα, όπως οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την επικράτηση της πολιτικής νοοτροπίας και του ήθους του παρακράτους και της καταπιεστικής επιβολής εναντίον της πολιτικής νοοτροπίας και του ήθους των υπέρμαχων της διαφάνειας και της ελευθερίας.

Το σύστημα συνέχειας της κυβέρνησης (Σ.Τ.Κ.) εξελίχθηκε σε ένα αυτοαναφορικό κύκλωμα εξουσίας και χρήματος, όπου η εξουσία φέρνει χρήμα και το χρήμα φέρνει εξουσία υπό συνθήκες μυστικότητας, μαύρων επιχειρήσεων και μαύρων προϋπολογισμών. Τον Ιούνιο του 1987, κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας που έλαβε χώρα στο Κονγκρέσο των Η.Π.Α. για τη διερεύνηση του πολιτικού σκανδάλου Ιράν–Κόντρας, ο βουλευτής Τζακ Μπρουκς υπέβαλε στον ανακρινόμενο αντισυνταγματάρχη Όλιβερ Νορθ, ο οποίος ήταν επισήμως μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (Σ.Ε.Α.) της διοίκησης Ρέιγκαν, την εξής ερώτηση: «Συνταγματάρχη Νορθ, στο πλαίσιο της εργασίας σας στο Σ.Ε.Α. δεν σας ανατέθηκε, μια φορά, να εργαστείτε επάνω σε σχέδια για τη συνέχεια της κυβέρνησης σε περίπτωση μιας μεγάλης καταστροφής;» (από τα επίσημα πρακτικά του Κονγκρέσου των Η.Π.Α., Iran–Contra Hearings: Congressman Jack Brooks: «Colonel North, in your work at the N.S.C. were you not assigned, at one time, to work on plans for the continuity of government in the event of a major disaster?»). Η προαναφερθείσα ερώτηση του βουλευτή Μπρουκς προς τον αντισυνταγματάρχη Νορθ αποτελεί μια επίσημη, δημόσια παραδοχή αναφορικώς με τη μυστική λειτουργία του συστήματος συνέχειας της κυβέρνησης (continuity of government) στις Η.Π.Α. Αμέσως μετά από την υποβολή αυτής της ερώτησης του βουλευτή Μπρουκς, και πριν προλάβει να δώσει οποιαδήποτε απάντηση ο Νορθ, έλαβε τον λόγο ο γερουσιαστής Ντάνιελ Ίνογουεϊ, πρόεδρος της επιτροπής εκ μέρους του Δημοκρατικού Κόμματος, και επισήμανε στον βουλευτή Μπρουκς το εξής: «Πιστεύω ότι αυτή η ερώτηση άπτεται μιας ιδιαιτέρως ευαίσθητης και διαβαθμισμένης περιοχής και ως εκ τούτου μπορώ να ζητήσω να μην την αγγίξετε;» (από τα επίσημα πρακτικά του Κονγκρέσου των Η.Π.Α., Iran–Contra Hearings: Senator Daniel Inouye: «I believe that question touches upon a highly sensitive and classified area so may I request that you not touch upon that?»). Τότε ο βουλευτής Μπρουκς, λαμβάνοντας εκ νέου τον λόγο, δήλωσε ότι, σύμφωνα με άρθρα που διάβασε σε εφημερίδες, «είχε διαμορφωθεί ένα σχέδιο, από αυτή την ίδια υπηρεσία [δηλαδή, από το σύστημα συνέχειας της κυβέρνησης], ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης σε περίπτωση επειγουσών συνθηκών, το οποίο θα ανέστειλε το αμερικανικό σύνταγμα» (από τα επίσημα πρακτικά του Κονγκρέσου των Η.Π.Α., Iran–Contra Hearings: Congressman Jack Brooks: «there had been a plan developed, by that same agency, a contingency plan in the event of emergency, that would suspend the American constitution»). Τελικώς, όμως, ο Ντάνιελ Ίνογουεϊ και ο συνήγορος του Όλιβερ Νορθ κατόρθωσαν να μην διερευνηθεί περαιτέρω από την εν λόγω εξεταστική επιτροπή του Κονγκρέσου ούτε το δίκτυο της συνέχειας της κυβέρνησης ούτε η σχέση του Νορθ με αυτό. Εκτενές σχετικό ρεπορτάζ δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα New York Times, στο φύλλο της 14 Ιουλίου 1987.

Όλιβερ Νορθ: η διερεύνηση των άνομων δραστηριοτήτων του οδήγησε σε μια ακόμη δημόσια επιβεβαίωση του συστήματος συνέχειας της κυβέρνησης

Στους τελευταίους μήνες της προεδρίας Ρέιγκαν, η αλλαγή του σκοπού του σχεδιασμού της συνέχειας της κυβέρνησης επισημοποιήθηκε με το Εκτελεστικό Διάταγμα (Executive Order) 12656, σύμφωνα με το οποίο το σύστημα συνέχειας της κυβέρνησης δεν αφορά μόνο στη διαχείριση επειγουσών συνθηκών που θα προέκυπταν μετά από μια πυρηνική επίθεση, αλλά και στη διαχείριση κάθε άλλης κατάστασης που θα χαρακτηριζόταν ως επείγουσα, αφήνοντας έτσι στην εκτελεστική εξουσία τη δυνατότητα να αποκτήσει έκτακτες εξουσίες επειδή ακριβώς θα έχει το προνόμιο να χαρακτηρίσει μια κατάσταση ως κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Τις συνέπειες αυτής της πολιτικής και πολιτειακής αλλαγής που συνέβη στις Η.Π.Α. βλέπουμε σήμερα με την πολιτική του προέδρου Τραμπ και τη διεθνή ανάδυση νεοφασιστικής υφής πολιτικών συμπεριφορών εκ μέρους πολλών δυτικών κυβερνήσεων με αφορμή το ζήτημα του κορωνοϊού, καθώς ακόμη και οι επίσημες («καθεστωτικές») πληροφορίες που αφορούν στον κορωνοϊό δεν δικαιολογούν με τίποτε το εύρος της απενεργοποίησης («shutdown») της οικονομικής δραστηριότητας και το εύρος του περιορισμού των αστικών ελευθεριών που επιβάλλουν διάφορες κυβερνήσεις. Εξ ου και, στις Η.Π.Α., στο πλαίσιο της διαχείρισης του ζητήματος του κορωνοϊού, για πρώτη φορά, το CNN αναφέρεται κολακευτικά στον πρόεδρο Τραμπ. Το ζήτημα υπερβαίνει τον Τραμπ, διότι αφορά στα προνόμια και στην ενίσχυση του συγκαλυμμένου κράτους μέσα στο κράτος, δηλαδή, στα προνόμια και στην ενίσχυση του συστήματος συνέχειας της κυβέρνησης, και, γι’ αυτόν τον λόγο, συμβαίνει το σπάνιο φαινόμενο να συνασπίζονται και να ομονοούν μεταξύ τους κορυφαίοι δρώντες του παλαιού άρχοντος κατεστημένου ανεξαρτήτως της επί μέρους παράταξης ή φράξιας στην οποία ανήκει ο καθένας. Όσοι «τρέφονται» από το «βαθύ κράτος», από το σύστημα συνέχειας της κυβέρνησης, θέλουν έναν τύπο κρατικο-κεντρικού νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή, μια επικαιροποιημένη μορφή «Ιερής Συμμαχίας» και πρωσικού κρατισμού, ώστε να δημιουργηθεί και να επιβληθεί ένας παγκόσμιος σύνδεσμος των επιμέρους συστημάτων συνέχειας της κυβέρνησης των διαφόρων κρατών (εξ ου και η προπαγάνδα αυτών των δρώντων εμπεριέχει συχνά την επίκληση εννοιών όπως «πατρίδα», «οικογένεια», «νόμος και τάξη», «ασφάλεια», «κίνδυνος ζωής», «επείγουσες συνθήκες» κ.ο.κ.). Όμως θα μπορέσει η Ιδρυμένη Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων να επιβιώσει και να επεκτείνει την εξουσία της μέσω ενός νέου τεχνοκρατικού νεοφασισμού και κρατισμού, ή θα αμφισβητηθεί και εν τέλει θα αντικατασταθεί από μια Αναδομημένη Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων; Και, βεβαίως, τίθεται η εξής ερώτηση: ποιος θα αναδομήσει τη Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων και για ποιον λόγο;

Οι Στατιστικές του Imperial College και ο Κορωνοϊός Ως Ένα Βαθύ Γεγονός

Στις 17 Μαρτίου 2020, η εφημερίδα The New York Times δημοσίευσε ένα άρθρο του Mark Landler και του Stephen Castle, σύμφωνα με το οποίο μια μελέτη επιστημόνων του Imperial College η οποία υποστήριξε ότι η νόσος του κορωνοϊού είναι πιθανό να προκαλέσει μεγάλο αριθμό θυμάτων στάθηκε ικανή, από μόνη της, να αλλάξει την πολιτική του Βρετανού πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος αρχικώς είχε υιοθετήσει μια χαλαρή στάση απέναντι σε αυτό το πρόβλημα, δεδομένου ότι, σε αντίθεση με τις στατιστικές εικασίες της εν λόγω μελέτης του Imperial College, τα πραγματικά δεδομένα αναφορικώς με τις συνέπειες του κορωνοϊού αποπνέουν πολύ μεγαλύτερη αισιοδοξία (βλ. Mark Landler and Stephen Castle, “Behind the Virus Report that Jarred the U.S. and the U.K. to Action,” The New York Times, March 17, 2020, online source: https://www.nytimes.com/2020/03/17/world/europe/coronavirus-imperial-college-johnson.html). Επίσης, σύμφωνα με το ίδιο άρθρο, η προαναφερθείσα μελέτη του Imperial College διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο και στην απόφαση του Αμερικανού προέδρου Τραμπ να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του κορωνοϊού με πιο αυστηρά μέτρα, παρ’ ότι και στις Η.Π.Α. (όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο) τα πραγματικά δεδομένα αναφορικώς με τις συνέπειες του κορωνοϊού αποπνέουν πολύ μεγαλύτερη αισιοδοξία. Προχωρώντας ακόμη πιο μακριά στην οδό της επίκλησης τραγικών στατιστικών εικασιών, στις 19 Μαρτίου 2020, ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας Γκάβιν Νιούσομ δήλωσε ότι υπάρχει η πρόβλεψη ότι περίπου είκοσι πέντε εκατομμύρια Καλιφορνέζοι μπορεί να μολυνθούν από τον κορωνοϊό, και ότι, γι’ αυτόν τον λόγο, η Καλιφόρνια προετοιμάζεται να επιβάλει στρατιωτικό νόμο αν χρειαστεί (online source: https://www.sfgate.com/bayarea/article/california-coronavirus-numbers-newsom-trump-15144169.php).

Είτε έχουμε να κάνουμε με ένα πείραμα και με συλλογή πληροφοριών για μια μελλοντική επιβολή δικτατορικού καθεστώτος, είτε έχουμε να κάνουμε με την εξελισσόμενη επιβολή μιας ιδιόμορφης δικτατορίας, ένα είναι σίγουρο: οι στατιστικές εικασίες χρησιμοποιούνται ως εργαλείο για τη διεξαγωγή ψυχολογικών επιχειρήσεων που αποσκοπούν στη διεξαγωγή πειραμάτων κοινωνικής μηχανικής και στην εφαρμογή σχετικών σχεδίων. Και το σημαντικότερο στοιχείο για την ερμηνεία της όλης υπόθεσης είναι ότι το σύστημα που ονομάζεται συνέχεια της κυβέρνησης (continuity of government) είναι πάντοτε εκεί και έτοιμο να αναλάβει πλήρως την εξουσία αν οι επίσημοι θεσμοί του κράτους δεν υπακούσουν στις εντολές του προέδρου και του αντιπροέδρου. Αυτό το σύστημα χρησιμοποιούνταν επί μακρόν μόνο παρασκηνιακώς, στο πλαίσιο ενορχήστρωσης βαθέων γεγονότων, αλλά, μετά από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ο Ντικ Τσένεϊ έκανε τη λειτουργία αυτού του συστήματος εντόνως δημοσίως φανερή και αισθητή μέσω του λεγόμενου «Πατριωτικού Νόμου» («Patriot Act»), ο οποίος επικυρώθηκε από τον πρόεδρο Τζορτζ Γουόκερ Μπους το 2001, και έκτοτε συνέχισε να επικυρώνεται από τους προέδρους Μπαράκ Ομπάμα και Ντόναλντ Τραμπ. Στο όνομα της καταπολέμησης του πολιτικού και του οργανωμένου εγκλήματος, αυτός ο νόμος εφοδίασε επισήμως και απροκαλύπτως το σύστημα συνέχειας της κυβέρνησης (το «βαθύ κράτος») με άνευ προηγουμένου εξουσίες και πόρους. Το αμερικανικό σύστημα συνέχειας της κυβέρνησης, καθώς και αντίστοιχα συστήματα άλλων κρατών, φαίνεται ότι θέλουν να χρησιμοποιήσουν το ζήτημα του κορωνοϊού σαν μια άλλη «11η Σεπτεμβρίου», προκειμένου είτε να διεξαγάγουν ένα μεγάλο πείραμα κοινωνικής μηχανικής και συλλογής πληροφοριών προς μελλοντική χρήση (π.χ., σε περίπτωση πολέμων πόλεων, δικτυακού πολέμου, διαχείρισης πληθυσμών σε περίπτωση ενός μεγάλου οικονομικού κραχ κ.ο.κ.) είτε να αρχίσουν την εφαρμογή ενός νέου σχεδίου για την ενίσχυση της εξουσίας τους (όπως συνέβη στην περίπτωση της 11ης Σεπτεμβρίους). Επιβάλλοντας μέτρα περιστολής των αστικών ελευθεριών, μερικής αναστολής του συντάγματος και παύσης οικονομικών δραστηριοτήτων, το σύστημα συνέχειας της κυβέρνησης μπορεί να επικαλεστεί εκ του ασφαλούς ότι έσωσε τους υπηκόους του από μια μεγάλη βιολογική απειλή, και έτσι να καταστήσει πολιτικώς, νομικώς και ψυχολογικό-κοινωνικώς αποδεκτές αυτού του είδους τις ρυθμίσεις και πρακτικές, όπως έγινε με την παρατεταμένη επιβολή του «Πατριωτικού Νόμου», ο οποίος υποτίθεται ότι επιβλήθηκε προσωρινώς για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, επιχειρείται μια de facto και συγκαλυμμένη διεθνοποίηση του κινεζικού μοντέλου του διευθυνόμενου καπιταλισμού και της πολιτικής απολυταρχίας.

Η Κίνα μπορεί να είναι απλώς ο καταλύτης για την πραγματοποίηση συμφωνημένων παρασκηνιακών κινήσεων που αποσκοπούν στην αναδόμηση του συστήματος της παγκοσμιοποίησης μέσω της σκλήρυνσης του κρατισμού και της αύξησης του αυταρχισμού, κατόπιν ειδικών συνεννοήσεων μεταξύ τριών μεγάλων παγκόσμιων εκπροσώπων μιας νέας μορφής «πεφωτισμένης δεσποτείας», δηλαδή, του Αμερικανού προέδρου Τραμπ, του Ρώσου προέδρου Πούτιν και του Κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ, σε συνεργασία με τις γραφειοκρατικές ελίτ της Ευρωζώνης και τους μεγάλους ιδιώτες ολιγάρχες που συνεργάζονται συστηματικώς (ή και αλληλοεκβιάζονται) με τις προαναφερθείσες κυβερνήσεις. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι, μεταξύ της προαναφερθείσας ομάδας, δεν υπάρχουν εσωτερικοί ανταγωνισμοί για την κατανομή της παγκόσμιας εξουσίας και των λαφύρων από τις όποιες συνεννοήσεις και πολιτικές επιλογές τους. Ο καθένας κάνει κάτι σε κάποιον: κάποιος διέρρευσε κάποιο βιολογικό όπλο σε κάποιον, ή κάποιος έκλεψε ένα βιολογικό όπλο από κάποιον, ή κάποιος απειλεί κάποιον με ένα βιολογικό όπλο κ.ο.κ. Καθώς εκτυλίσσεται το παίγνιο, θα γίνονται όλο και σαφέστερες οι δράσεις και οι αντιδράσεις των παικτών. Ειρήσθω εν παρόδω, επισημαίνω ότι, τον Ιούλιο του 2019, Κινέζοι ιολόγοι (βιολόγοι εξειδικευμένοι στους ιούς) εκδιώχθηκαν από το πιο διαβαθμισμένο βιολογικό εργαστήριο του Καναδά (National Microbiology Laboratory), διότι συνελήφθησαν να κλέβουν κορωνοϊούς, και ένα φορτίο κορωνοϊών από εκείνο το καναδικό εργαστήριο έφθασε στην Κίνα, όπου μπορεί να μετατράπηκε σε βιολογικό όπλο (online source: https://greatgameindia.com/chinese-researchers-caught-stealing-coronavirus-from-canadian-lab/). Επίσης, τον Ιανουάριο του 2020, ο καθηγητής Charles Lieber, πρόεδρος του Τμήματος Χημείας και Χημικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου Harvard, καθώς και δύο Κινέζοι συνελήφθησαν στις Η.Π.Α. και τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για διενέργεια επιστημονικής κατασκοπείας υπέρ της Κίνας σε βάρος των Η.Π.Α. (online source: https://www.justice.gov/opa/pr/harvard-university-professor-and-two-chinese-nationals-charged-three-separate-china-related). Παρ’ ότι ο καθηγητής Charles Lieber είχε λάβει μεγάλα ερευνητικά κονδύλια από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας και το υπουργείο Άμυνας των Η.Π.Α., λάμβανε μυστική χρηματοδότηση από την Κίνα για τη συμμετοχή του σε κινεζικά ερευνητικά προγράμματα βιοχημείας χωρίς να έχει δηλώσει αυτή τη δραστηριότητά του στις αμερικανικές Αρχές, όπως είχε υποχρέωση.

Ωστόσο, η έκρηξη του προβλήματος του κορωνοϊού στην Κίνα, έστω και αν βασίστηκε σε βιοτεχνολογία την οποία Κινέζοι πράκτορες έκλεψαν από τη Δύση, μπορεί να μην έγινε εν αγνοία ή χωρίς την έγκριση δυτικών συμφερόντων, και πάντως αποτέλεσε αντικείμενο πολιτικής και οικονομικής κερδοσκοπίας εκ μέρους Δυτικών παραγόντων. Αξίζει να θυμηθούμε μια λεπτομέρεια αναφορικώς με την 11η Σεπτεμβρίου: η διακεκριμένη Ρωσίδα οικονομολόγος-ακαδημαϊκός Tatiana Koryagina επισήμανε στη ρωσική εφημερίδα Πράβντα, πριν από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, ότι οι Η.Π.Α. επρόκειτο συντόμως να υποστούν μια επίθεση στο έδαφός τους από μια ιδιωτική ομάδα η οποία έχει πρόσβαση σε τρισεκατομμύρια δολάρια. Κάποιοι, έστω κι αν δεν εκτελούν κατά άμεσο τρόπο κάποια γεγονότα, γνωρίζουν ότι θα συμβούν και, όντας καταλλήλως προετοιμασμένοι για την επέλευσή τους, τα αφήνουν (ή και τα βοηθούν) να εκδηλωθούν για να καρπωθούν συνέπειες σύμφωνα με τα σχέδιά τους και να χειραγωγήσουν το ιστορικό γίγνεσθαι. Η έκρηξη του προβλήματος του κορωνοϊού στην Κίνα είναι ένα βαθύ γεγονός με πολλά επίπεδα ανάλυσης, αν το προσεγγίσουμε από την πλευρά της ερώτησης «ποιος ωφελείται από αυτό το πρόβλημα;»

Στις 19 Μαρτίου 2020, η εφημερίδα The Washington Times δημοσίευσε ένα άρθρο του Dennis Lennox με τον εύγλωττο τίτλο «Συντηρώντας τη συνέχεια της ομοσπονδιακής κυβέρνησης κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού» (Dennis Lennox, “Preserving the Continuity of the Federal Government During the Coronavirus Pandemic,” The Washington Times, March 19, 2020, online source: https://www.washingtontimes.com/news/2020/mar/19/preserving-the-continuity-of-the-federal-governmen/). Και πάλι το ζήτημα που τίθεται είναι η ενίσχυση των εξουσιών και των πόρων του συστήματος συνέχειας της κυβέρνησης, που προανέφερα. Μάλιστα, σε αυτό το άρθρο του, ο Dennis Lennox επισημαίνει την ανάγκη λειτουργίας του συστήματος συνέχειας της κυβέρνησης σε περίπτωση που οι βουλευτές και οι γερουσιαστές δεν θα μπορούν να ασκήσουν κανονικά τα καθήκοντά τους λόγω έκθεσης στον κορωνοϊό ή λόγω κινδύνου έκθεσης στον κορωνοϊό (απονεύρωση και υπονόμευση του κοινοβουλευτισμού μέσω της επίκλησης βιολογικού κινδύνου, έστω κι αν, στην πραγματικότητα, οι επιπτώσεις του κορωνοϊού είναι μικρότερες κι από εκείνες των γνωστών εποχικών γριπών). Όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα. Γιατί, άραγε, δεν λήφθηκαν τέτοιου είδους μέτρα στις περιπτώσεις άλλων μορφών γρίπης ή στην περίπτωση του AIDS;

Επί πλέον, πρέπει να έχουμε υπόψη μας κάτι ακόμη: ορισμένα βαθιά γεγονότα συμβαίνουν μεταφέροντας στους ώμους τους άλλα γεγονότα, δηλαδή, ως καταλύτες, η ως πυροκροτητές, ή ως αντιπερισπασμοί για την επέλευση άλλων γεγονότων. Για παράδειγμα, η κρίση του κορωνοϊού μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να συγκαλυφθούν οι τεράστιες διαπιστωμένες «τρύπες» στις χρηματοοικονομικές καταστάσεις του κράτους των Η.Π.Α. (καθώς το αμερικανικό σύστημα συνέχειας της κυβέρνησης έχει καταβροχθίσει τρισεκατομμύρια δολάρια), για να λάβει χώρα μυστικώς μια ανακατανομή οικονομικής δύναμης, για να προετοιμαστεί ένας νέος πόλεμος (π.χ., μια αμερικανική επίθεση στο Ιράν σε συνδυασμό με μια κρίση στην κεντρική Ασία), για να σχεδιαστεί η αντιμετώπιση ενός μεγάλου οικονομικού κραχ κ.ο.κ.

Τέλος, πρέπει να έχουμε υπόψη μας τη χρηματοοικονομική μηχανική και τη χρηματοοικονομική κερδοσκοπία που συναρτώνται με τις πανδημίες και τις καταστροφές. Τον Ιούνιο του 2017, η Παγκόσμια Τράπεζα (World Bank) ανακοίνωσε τη δημιουργία «εξειδικευμένων ομολόγων» («specialized bonds») που θα χρησιμοποιούνται για να χρηματοδοτηθεί το ήδη υπάρχον χρηματοοικονομικό εργαλείο πανδημίας (Pandemic Emergency Financing Facility) σε περίπτωση μιας πανδημίας επισήμως αναγνωρισμένης από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (online source: https://www.worldbank.org/en/news/press-release/2017/06/28/world-bank-launches-first-ever-pandemic-bonds-to-support-500-million-pandemic-emergency-financing-facility). Αυτά τα ομόλογα της Παγκόσμιας Τράπεζας διατέθηκαν στην αγορά έχοντας τους εξής όρους: εκείνοι που επένδυσαν σε αυτά τα ομόλογα θα έχαναν τα χρήματά τους αν εκδηλωνόταν μια από τις έξι αναφερόμενες σε αυτές τις ομολογιακές εκδόσεις πανδημίες, μεταξύ των οποίων αναφέρεται και ο κορωνοϊός, ενώ, αν καμία από τις αναφερόμενες πανδημίες δεν εκδηλωνόταν έως τη λήξη αυτών των ομολόγων, στις 15 Ιουλίου 2020, οι επενδυτές θα εισέπρατταν το αρχικό κεφάλαιο της επένδυσής τους και έναν τόκο. Το σκεπτικό της έκδοσης αυτών των ομολόγων ήταν να συγκεντρωθούν χρήματα από τις χρηματοοικονομικές αγορές για να χρηματοδοτηθούν προγράμματα που αποσκοπούν στην αντιμετώπιση πανδημιών στις αναπτυσσόμενες χώρες. Όμως, η ιστορία δεν σταματά εδώ: αυτά τα «ομόλογα πανδημιών» συνοδεύονται από αντίστοιχα εξωχρηματιστηριακά χρηματοοικονομικά παράγωγα (over-the-counter financial derivatives), δηλαδή, από ειδικά αξιόγραφα που μετακυλύουν τον χρηματοοικονομικό κίνδυνο των ομολόγων πανδημιών στους αντισυμβαλλομένους τους στο πλαίσιο των αντίστοιχων συμφωνιών παραγώγων, κι έτσι λαμβάνει χώρα ένα μεγάλο κερδοσκοπικό παίγνιο. Αυτοί που έχουν επενδύσει στα ομόλογα πανδημίας δεν θα χάσουν τα χρήματά τους αν έχουν καλύψει καταλλήλως τις θέσεις τους με αντίστοιχα χρηματοοικονομικά παράγωγα, αφού θα έχουν μετακυλήσει τον χρηματοοικονομικό κίνδυνο των ομολόγων πανδημίας στους αντισυμβαλλομένους τους στο πλαίσιο των αντίστοιχων συμφωνιών παραγώγων. Εξ ου και διάφοροι χρηματοοικονομικοί διαμεσολαβητές και χρηματοοικονομικοί επενδυτές θα κερδίσουν πολλά χρήματα από τα ομόλογα πανδημίας (και κάποιοι βεβαίως θα χάσουν). Και οι πανδημίες, λοιπόν, αποτελούν ευκαιρίες για να κερδοσκοπήσουν οι χρηματοοικονομικοί «ιέρακες» της Wall Street.

The post ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΟΙ ΦΑΚΕΛΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΚΤΑΚΤΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ: Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΝΟΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ appeared first on Ναυτιλία - Οικονομία - Υγεία - Επικαιρότητα.

Κυρία Πρόεδρε, με την επιλογή του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη της ανάθεσης της Προεδρίας του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού, της «βαριάς βιομηχανίας» της χώρας όπως αποκαλείται η τουριστική βιομηχανία, ποια ήταν τα πρώτα βήματα που κάνατε για την υλοποίηση του προγράμματός σας;

Αποτελεί τιμή και συνάμα ευθύνη να υπηρετώ σε αυτή τη θέση, έχοντας ως ευθύνη την Προεδρία του ΕΟΤ, που αποτελεί τον επίσημο φορέα τουριστικής προβολής της χώρας μας διεθνώς.

Στην Ελλάδα ο τουριστικός τομέας συνεισφέρει στο 16% του ΑΕΠ, γεγονός που αποδεικνύει την ανάγκη υπεύθυνων αποφάσεων και πολιτικών για να συνεχίσει να ωφελεί την ελληνική οικονομία.

Βασικές προτεραιότητες αλλά και ήδη δράσεις μας και σε συνεργασία με το Υπουργείο Τουρισμού, είναι:

Η αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κρίσης της πτώχευσης της Thomas Cook.

Η συνεργασία με τις Περιφέρειες στο πλαίσιο του Περιφερειακού Συμβουλίου Τουρισμού.Hδη τον περασμένο μήνα πραγματοποιήσαμε την δεύτερη συνεδρίαση μας στον ΕΟΤ, με τις περιφέρειες.

Η προετοιμασία αλλά και η άμεση έναρξη της διαφημιστικής καμπάνιας του 2020 από τον Ιανουάριο, ήταν επιπλέον ένα μεγάλο στοίχημα και ήδη ξεκίνησε.

Επιπλέον η προώθηση της βιωσιμότητας ως βασικού χαρακτηριστικού στην τουριστική πολιτική και η ψηφιακή αναβάθμιση του οργανισμού και του υπουργείου τουρισμού. Σχετικά με αυτό, έχει γίνει ήδη ο σχεδιασμός σε συνεργασία με το υπουργείο ψηφιακής ανάπτυξης, με το οποίο είμαστε σε συζητήσεις, ώστε σύντομα να προχωρήσουμε στην υλοποίηση του.

Συνεχίζουμε σταθερά την επιτυχημένη με ανοδικά νούμερα από την προηγούμενη χρονιά πορεία μας ,ώστε να έχει περισσότερο ουσιαστική διεθνή παρουσία η Ελλάδα, ως προορισμός μέσα από μία άμεση συνεργασία με διεθνή ΜΜΕ, αεροπορικές εταιρίες και συνεργασίες με τους φορείς της Αυτοδιοίκησης.

Βέβαια υπάρχουν και αστάθμητοι παράγοντες που προέκυψαν, και αντιμετωπίζουμε ήδη όπως:

O κορονοϊός που αποτελεί μια παγκόσμια κρίση και είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα που μας επηρεάζει άμεσα και θέλει ψυχραιμία γνώση και όχι ακρότητες.

Όπως  επίσης επίσης και ένα άλλο πιο εθνικό θέμα το μεταναστευτικό.

Πιστεύω χρειάζεται τώρα περισσότερο από ποτέ, όλοι ενωμένοι οι φορείς του τουρισμού, κόμματα και η κυβέρνηση, να προφυλάξουμε τον Τουρισμό μας καθώς  αποτελεί για όλους μας Εθνική υπόθεση.

Ένας από τους βασικότερους στόχους σας είναι η «Αειφορία», το πράσινο όπλο του ελληνικού τουρισμού.  Τι πρέπει να γίνει για την επιτυχία αυτού του στόχου;

H αειφορία, δηλαδή η βιωσιμότητα του ελληνικού τουρισμού αποτελεί βασική μας στόχευση, μιας και η βιώσιμη τουριστική ανάπτυξη είναι η στρατηγική του Υπουργείου Τουρισμού και του ΕΟΤ.

Η αντίληψή μας είναι να προχωρήσει ο ελληνικός τουρισμός γρήγορα και σύμφωνα με τις διεθνείς εξελίξεις αλλά και μεθοδολογίες, ώστε οι πρακτικές βιωσιμότητας στον τουριστικό τομέα να έχουν εφαρμογή σε όλο τον κύκλο της τουριστικής διαδικασίας.

Υπάρχουν τόσο στο εξωτερικό όσο και στη χώρα μας παραδείγματα επιτυχημένων επιχειρήσεων που έχουν εντάξει την μεθοδολογία του αειφόρου τουρισμού, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν case studies.

Θα πρέπει να δοθούν λύσεις στο πρόβλημα της διαχείρισης αποβλήτων και μίας πιο ολοκληρωμένης κυκλικής οικονομίας,  ώστε να παρέχουμε στους επισκέπτες ασφάλεια και αποτελεσματικότητα στην διαχείριση κρίσεων (κλιματικές, ανθρωπιστικές).

Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται πολλά, όμως είναι θέματα που δεν αφορούν άμεσα μόνο τον τουρισμό αλλά το σύνολο του ελληνικού λαού.

Και αυτό ως μηχανισμός αφορά σε όλα τα εμπλεκόμενα συστήματα στην φιλοξενία, στις μετακινήσεις, στην λειτουργία κτιρίων και δομών, καθώς και στις προσφερόμενες υπηρεσίες η βιωσιμότητα συνίσταται στην ανάδειξη και εφαρμογή πρακτικών που προστατεύουν το περιβάλλον, το οποίο εξάλλου αποτελεί και συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας μας.

Επίσης σημαντικό είναι να φτάσουμε σύντομα και στην δημιουργία της πιστοποίησης στον ελληνικό τουρισμό, τόσο σε υποδομές (καταλύματα, φορείς, εφοδιαστική αλυσίδα, προορισμοί) όσο και προσωπικού, σε διάφορα επίπεδα.

Σε κάθε περίπτωση όμως το σημαντικό είναι όχι μόνο να φτιάξουμε μία στρατηγική για τον τουρισμό μας με βάση την αειφορία, αλλά αυτό να γίνει με βάση διεθνή μεθοδολογία, και να οριστούν στόχοι και δείκτες μέτρησης της επίτευξης τους.

Από τα πιο μετρήσιμα και πιστοποιημένα παραδείγματα του αειφόρου τουρισμού, είναι η ανάπτυξη της τοπικής κοινωνίας και των τοπικών παραγωγών, καθώς επίσης και η στήριξη τεχνολογιών παραγωγής καθαρής ενέργειας, της διαχείρισης αποβλήτων και των καλών πρακτικών για την μείωση της κατανάλωσης νερού.

Έχουμε έρθει ήδη σε επικοινωνία με τον παγκόσμιο συμβούλιο βιώσιμου τουρισμού για την καθοδήγηση και την μεθοδολογία καθώς και με τον παγκόσμιο οργανισμό τουρισμού.

Όλη αυτή η μεθοδολογία που ήδη υπάρχει πιστεύω ότι θα πρέπει να ακολουθηθεί και από τις ίδιες επιχειρήσεις του τουριστικού τομέα μαζί και με την αυτοδιοίκηση, τον ΕΟΤ, το Υπουργείο Τουρισμού και κάθε συναρμόδιο φορέα, ώστε να έχουμε  μία κοινή στρατηγική ενημέρωσης εκπαίδευσης και προώθησης των πρακτικών αυτών σε κάθε διαδικασία όλης της αλυσίδας που αφορά το ελληνικό τουριστικό προϊόν.

Θα πρέπει με άλλα λόγια να συν-αποφασίσουμε το όραμα μας, να ετοιμάσουμε σχέδια εφαρμογής και δράσεων, και αυτά μέσα σε ένα συνολικό πλαίσιο προσέγγισης του ελληνικού τουρισμού.

Ποιοι είναι συνολικά οι παράγοντες που μπορούν να βοηθήσουν την ανάπτυξη της τουριστικής βιομηχανίας μας;

Ο Τουρισμός είναι ένα πολυδιάστατο και ευμετάβλητο προϊόν που χρήζει διαρκούς προετοιμασίας ώστε να έχει τα μέγιστα αποτελέσματα για την οικονομία και την κοινωνία. Για αυτό χρειαζόμαστε να κάνουμε μεθοδευμένες ενέργειες όπως:

A) Συνέργειες με τους φορείς του Τουρισμού μαζί με την Αυτοδιοίκηση, το Υπουργείο και τον ΕΟΤ, θα πρέπει να έχουν μία διαρκή και ουσιαστική συνεργασία πάνω σε στόχους.

Β) Εμπέδωση των πρακτικών βιωσιμότητας, όπου σε κάθε διαδικασία του τουριστικού κύκλου θα προωθούνται σύγχρονες πρακτικές.

Γ) Ισχυρή και σύγχρονη διεθνή παρουσία σε ΜΜΕ και διαδικτυακές πλατφόρμες, ώστε να προωθείται αποτελεσματικά η Ελλάδα ως βασική επιλογή.

Δ) Στοχοθεσία σε βάθος δεκαετίας για θέσπιση στόχων με βάση τις αγορές προέλευσης και προσέλκυσης τουριστών, και παράλληλα αντιμετώπιση των κρίσεων.

Ε) Επενδύσεις σε υψηλού επιπέδου παρεχόμενες υπηρεσίες και ουσιαστική εκπαίδευση των απασχολούμενων και των στελεχών του τουριστικού κλάδου με σύγχρονα εργαλεία μάρκετινγκ.

Στ) Eίναι προτεραιότητα μας επίσης σημαντική, η στήριξη στο θαλάσσιο τουρισμό  της χώρας. ( ΦΠΑ, Μαρινες, Yachting etc).Ήδη στηρίζουμε, δράσεις και φορείς που προωθούν την Ελλάδα ως προορισμό μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων, όπως την διοργάνωση του πρώτου διεθνούς ιστιοπλοϊκού αγώνα «AEGEAN 600», ο οποίος θα πραγματοποιηθεί τον Ιούνιο του 2020.

Ποια πιστεύετε είναι τα βασικότερα μέτρα που πρέπει να ληφθούν ώστε να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο η τουριστική περίοδος στην Ελλάδα.

Ο τουρισμός είναι ίσως ο σημαντικότερος κλάδος παραγωγής πλούτου της χώρας και αν θέλουμε αυτός να συνεχίσει να φέρνει κέρδη θα πρέπει να τον εξελίξουμε.

Βασικό μοτίβο του ελληνικού τουρισμού διαχρονικά είναι ο «ήλιος και η θάλασσα» που όμως θα πρέπει να αποκτήσει μεγαλύτερη ποιότητα και να εμπλουτιστεί μέσα από τις δυνατότητες του θεματικού τουρισμού.

Πολύ απλά νέα κίνητρα για τον διεθνή επισκέπτη όπου νέες τουριστικές εμπειρίες με βάση τις δυνατότητες κάθε Περιφέρειας μπορούν να δώσουν λόγους για επίσκεψη όλες τις εποχές του χρόνου.

Το σύνθημά μας «Always in Season», σημαίνει ότι η Ελλάδα μπορεί να προσφέρει πολλαπλές επιλογές που περιλαμβάνουν τον πολιτιστικό, αθλητικό, θαλάσσιο, τουρισμό και κάθε σχετική μορφή, καθώς και την προσέλκυση μεγάλων κοινωνικών και αθλητικών γεγονότων, παράλληλα και η συνεργασία για θέματικές του τουρισμού με ελληνικά και διεθνή εκπαιδευτήρια.

Βασική όμως προϋπόθεση είναι η αλλαγή αντίληψης μέσα από την καλλιέργεια τουριστικής συνείδησης συνολικά στον τουριστικό τομέα, ώστε να μειωθεί η εποχικότητα και να αυξηθεί η βιωσιμότητα , στη βάση της υγιούς συνεργασίας όλων των εμπλεκομένων.

The post Άντζελα Γκερέκου, Πρόεδρος του Ε.Ο.Τ. appeared first on Ναυτιλία - Οικονομία - Υγεία - Επικαιρότητα.

Δρ. Νικολαος Λαος

Φιλοσοφος – Συμβουλος Νοοπολιτικης

Ειδικος Συνεργατης Ιδιωτικων Εταιρειων Πληροφοριων

www.nicolaslaos.com

Ο διεξαγόμενος «Παγκόσμιος Πόλεμος των Νομισμάτων», όπως τον έχει αποκαλέσει ο Γερμανός δημοσιογράφος Daniel D. Eckert, δηλαδή, ο αγώνας κυριαρχίας για το μέλλον του παγκόσμιου νομισματικού συστήματος δεν μοιάζει με μια υπερφίαλη κινηματογραφική ταινία, αλλά μοιάζει μάλλον με την τηλεοπτική σειρά Game of Thrones,  υπό την έννοια ότι συνίσταται σε μια πολύπλοκη σειρά μαχών με εκατοντάδες δρώντες και πολλά διαφορετικά πεδία μάχης, που καλύπτουν μεγάλα κομμάτια του ιστορικού χωροχρόνου και απαιτούν μεγάλη προσοχή εκ μέρους του θεατή.

Το αμερικανικό δολάριο (USD) συνεχίζει να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη των αγορών, των κυβερνήσεων και των κεντρικών τραπεζών, αλλά η εμπιστοσύνη στο αμερικανικό δολάριο εξασθενεί χρόνο με τον χρόνο. Η Ευρώπη, η Κίνα, η Ρωσία και πολλές μικρές χώρες («μικρές» σε σχέση με το παγκόσμιο ΑΕΠ και το παγκόσμιο πολιτικο-οικονομικό σύστημα) αναλαμβάνουν νέες πρωτοβουλίες κάθε χρόνο για να ανεξαρτητοποιηθούν από το αμερικανικό δολάριο. Επί πλέον, ο χρυσός διαδραματίζει έναν σημαντικό ρόλο σε αυτή τη βραδεία αλλά συστηματική διαδικασία αποδέσμευσης από το αμερικανικό δολάριο. Όμως, από τη σκοπιά του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού συστήματος, κανένα από τα υπόλοιπα νομίσματα δεν προσφέρει ακόμη μια βιώσιμη πλήρη εναλλακτική επιλογή ως προς το αμερικανικό δολάριο, και, γι’ αυτόν τον λόγο, κανένα άλλο εθνικό νόμισμα δεν έχει ακόμη υποκαταστήσει το αμερικανικό δολάριο ως το κύριο διεθνές αποθεματικό νόμισμα. Ωστόσο, ο πόλεμος των νομισμάτων είναι κάτι ακόμη πιο πολύπλοκο από τον ανταγωνισμό μεταξύ εθνικών νομισμάτων ή μεταξύ επιμέρους νομισματικών ζωνών.

Αν εξετάσουμε το ποιοι παράγοντες πρωταγωνιστούν στη διαδικασία της αποδολαριοποίησης (de-dollarization), θα διαπιστώσουμε ότι η διαδικασία της αποδολαριοποίησης έχει αρχίσει από τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες και την Κίνα. Υπάρχει μια σημαντική συμβιωτική σχέση μεταξύ των πετρελαιοπαραγωγών χωρών και της Κίνας, υπό την έννοια ότι η Κίνα χρειάζεται μεγάλες ποσότητες υδρογονανθράκων, και οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες χρειάζονται έσοδα από το εμπόριο πετρελαίου. Έτσι, σταδιακώς, έχει προκύψει η διαίρεση της παγκόσμιας πολιτικής οικονομίας σε δύο μεγάλα ανταγωνιζόμενα μεταξύ τους νομισματικά «στρατόπεδα»: το ένα είναι η δολαριοζώνη, όπου πρωταγωνιστούν φυσικά οι Η.Π.Α., και το άλλο είναι η αποδολαριοποιούμενη ζώνη των πετρελαιοπαραγωγών χωρών και της Κίνας, όπου πρωταγωνιστεί η Κίνα.

Στις 30 Οκτωβρίου 2019, ο Eustance Huang, ρεπόρτερ του κορυφαίου δικτύου επιχειρηματικών και χρηματοοικονομικών ειδήσεων CNBC στη Σινγκαπούρη, δημοσίευσε στην ιστοσελίδα του CNBC ένα εμβριθές άρθρο με τίτλο «A “growing club” of “very powerful countries” is steering away from using the dollar» (όλο και περισσότερες ισχυρές χώρες απομακρύνονται από το δολάριο). Συγκεκριμένα, οι τρεις μεγάλες κινητήριες δυνάμεις της διαδικασίας αποδολαριοποίησης είναι η Κίνα, η Ρωσία και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο προαναφερθέν άρθρο του, ο Eustance Huang επισημαίνει ότι η Κίνα επιχειρεί να εγκαθιδρύσει το πετρογουάν: «Στα τελευταία χρόνια, η Κίνα έχει προσπαθήσει να διεθνοποιήσει τη χρήση του νομίσματός της, του κινεζικού γουάν. Τέτοιες κινήσεις έχουν συμπεριλάβει την εισαγωγή συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης (futures) αργού πετρελαίου αποτιμημένων σε γουάν και αναφορές σύμφωνα με τις οποίες η Κίνα προετοιμάζεται να πληρώνει το εισαγόμενο αργό πετρέλαιο με το δικό της νόμισμα παρά με το αμερικανικό δολάριο».

Τόσο η δολαριοζώνη όσο και οι υπερεθνικές χρηματοοικονομικές ελίτ που έχουν πρωτοστατήσει στην παγκόσμια επικράτηση της δολαριοζώνης θέλουν να αποτρέψουν την ανάδυση εναλλακτικών νομισματικών πόλων ικανών να μετατρέψουν το παγκόσμιο νομισματικό-χρηματοοικονομικό σύστημα σε γνησίως πολυπολικό. Γι’ αυτόν τον λόγο, τόσο η δολαριοζώνη όσο και οι υπερεθνικές χρηματοοικονομικές ελίτ που έχουν πρωτοστατήσει στην παγκόσμια επικράτηση της δολαριοζώνης επιδιώκουν να εγκαθιδρύσουν ένα εναλλακτικό σύστημα ενέργειας ανεξάρτητο από τους υδρογονάνθρακες (που αποτελούν τη βάση της ισχύος των αποδολαριοποιούμενων μελών του διεθνούς οικονομικού συστήματος), και ένα εναλλακτικό σύστημα διαχείρισης και ελέγχου χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων το οποίο θα είναι πλέον διαφορετικό από το σύστημα του πετροδολαρίου (αφού επιδιώκεται η αποδέσμευση από την υποκείμενη εμπορική αγορά του πετροδολαρίου, που είναι η αγορά των υδρογονανθράκων). Ειρήσθω εν παρόδω, η Ελλάδα, δηλαδή, μια μικρή οικονομία της ευρωζώνης (τονίζω της ευρωζώνης, δηλαδή, μιας νομισματικής ζώνης διαφορετικής από εκείνη του αμερικανικού δολαρίου) πρέπει να προσέξει διπλά την εμπλοκή της στην παγκόσμια αγορά υδρογονανθράκων, τόσο εξαιτίας του προαναφερθέντος παγκόσμιου νομισματικού πολέμου, ο οποίος συναρτάται με την αγορά ενέργειας, όσο και εξαιτίας της μακρο-τάσης της παγκόσμιας οικονομίας να κινηθεί προς ένα διαφορετικό ενεργειακό σύστημα.

Με λίγα λόγια, οι Η.Π.Α. και οι παγκοσμιοποιημένες χρηματοοικονομικές ελίτ, που έως πρόσφατα βασίζονταν στο πετροδολάριο (διαπιστώνοντας ότι οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες και η Κίνα, αλλά και η Ρωσία και άλλες χώρες, προβαίνουν σε μια διαδικασία αποδολαριοποίησης), επιδιώκουν να αντικαταστήσουν την οικονομία των υδρογονανθράκων με την οικονομία του ηλεκτρισμού, και συνεπακόλουθα επιδιώκουν να αντικαταστήσουν το πετροδολάριο με ένα μοντέλο ψηφιακού νομίσματος, που μέλλει να προσδιοριστεί (άλλωστε, η επιβολή ενός παγκόσμιου ψηφιακού νομισματικού καθεστώτος απαιτεί τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας και τεράστιες ηλεκτρονικές υποδομές, όπως, κατ’ αναλογία, το πετροδολάριο βασίστηκε σε ένα τεράστιο παγκόσμιο εμπόριο υδρογονανθράκων). Μάλιστα, αναφορικώς με τη διαμόρφωση και την επιβολή ενός μοντέλου ψηφιακού νομισματικού καθεστώτος, διεξάγεται ένας επιμέρους ανταγωνισμός μεταξύ των φραξιών της δολαριοζώνης, διότι οι Η.Π.Α. θέλουν να διατηρήσουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό το νέο ψηφιακό νόμισμα που θα αντικαταστήσει το πετροδολάριο, ενώ μέλη των υπερεθνικών χρηματοοικονομικών ελίτ ενδιαφέρονται για τη διαμόρφωση και την επιβολή ενός ψηφιακού νομισματικού καθεστώτος το οποίο θα αντικαταστήσει το πετροδολάριο χωρίς να εξασφαλίζει κατ’ ανάγκη τη συνεχιζόμενη ηγεμονία των Η.Π.Α. στο παγκόσμιο νομισματικό σύστημα (οπότε, στο πλαίσιο ενός παγκόσμιου ψηφιακού νομισματικού καθεστώτος, οι παγκοσμιοποιημένες χρηματοοικονομικές ελίτ θα μπορούν να έχουν απ’ ευθείας οι ίδιες ηγεμονικό ρόλο στο παγκόσμιο νομισματικό σύστημα).

Ενώ οι οικονομίες που βασίζονται στους υδρογονάνθρακες αποτελούσαν έως πρόσφατα τη βάση της ισχύος του πετροδολαρίου, συμβαίνει εδώ και αρκετά χρόνια η σταδιακή αποδολαριοποίηση των μεγάλων παραγωγών και των μεγάλων καταναλωτών υδρογονανθράκων (με πρωταγωνίστρια την Κίνα). Εξ ου και η δολαριοζώνη επιδιώκει την προαναφερθείσα μετάλλαξή της, ώστε, το ταχύτερο δυνατό, να μεταβεί σε ένα σύστημα ενέργειας που θα βασίζεται στον ηλεκτρισμό, αντί για τους υδρογονάνθρακες, και σε ένα ψηφιακό νόμισμα, αντί για το πετροδολάριο, προκειμένου με αυτόν τον τρόπο οι δυνάμεις της δολαριοζώνης να προλάβουν την ανάδυση μεγάλων εναλλακτικών αποδολαριοποιημένων νομισματικών πόλων οι οποίοι συσσωρεύουν ισχύ με βάση τους υδρογονάνθρακες. Μάλιστα, στο πλαίσιο του προαναφερθέντος παγκόσμιου πολέμου των νομισμάτων, η επιχείρηση «κλιματική αλλαγή» είναι πρωτίστως μια ψυχολογική και πολιτική επιχείρηση που εξυπηρετεί τον σκοπό του ταχέος «εξηλεκτρισμού» της παγκόσμιας οικονομίας και την εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου ψηφιακού νομίσματος ως του κύριου παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος. Ωστόσο, όπως προανέφερα, ο πόλος της δολαριοζώνης είναι διχασμένος μεταξύ της εθνικής αμερικανικής φράξιας, που θέλει τις Η.Π.Α. να κατέχουν ηγεμονικό ρόλο και στο νέο ψηφιακό, μεταπετρελαϊκό νομισματικό σύστημα, και της διεθνιστικής φράξιας που θέλει μια υπερεθνική ελίτ να πρωταγωνιστεί στο νέο ψηφιακό, μεταπετρελαϊκό νομισματικό σύστημα.

Από την άλλη πλευρά, και οι δυνάμεις των οικονομιών των υδρογονανθράκων που αποδολαριοποιούνται, όπως η Κίνα και η Ρωσία, δεν αγνοούν το σχέδιο των ανταγωνιστών τους για μια παγκόσμια οικονομία βασισμένη στον ηλεκτρισμό (αντί για τους υδρογονάνθρακες) και σε ένα ψηφιακό νομισματικό καθεστώς. Κάθε άλλο. Εξ ου και τόσο η Κίνα όσο και η Ρωσία επιδιώκουν να τρέξουν και στην κούρσα των ψηφιακών νομισμάτων, δημιουργώντας σημαντικές υποδομές και σημαντικά δίκτυα κρυπτονομισμάτων (το κινεζικό σχέδιο «Δρόμος του Μεταξιού» συναρτάται και με την εγκαθίδρυση ενός δικτύου ψηφιακών νομισμάτων-blockchain technology).

Ο πόλεμος συνεχίζεται σε όλα τα μέτωπα…

The post Δρ. Νικόλαος Λάος – Ο Παγκόσμιος Πόλεμος των Νομισμάτων και η Αγορά Ενέργειας appeared first on Ναυτιλία - Οικονομία - Υγεία - Επικαιρότητα.

ΑΘΗΝΑ ΚΑΛΕΙ ΑΘΗΝΑ

Πείτε μας για εσάς.

Η Ι.Κ.Ε. «Αθήνα καλεί Αθήνα» ιδρύθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2017, με έδρα τη Γλυφάδα Αττικής, Γούναρη 47.

Ποιό είναι το όραμά σας;

Η καρδιά των Δραστηριοτήτων της είναι ο Πολιτισμός και η ανάδειξη της Πόλης της Αθήνας σε Πολιτιστική Πρωτεύουσα όλων των Αθηνών του κόσμου και όχι μόνο.

Το Ανθρώπινο Δυναμικό της Εταιρείας αποτελείται από καταξιωμένα στελέχη του Ιδιωτικού και Δημοσίου Τομέα που μοιράζονται το ίδιο Όραμα, τις ίδιες Αξίες και Ιδανικά.

Οι σκοποί του Καταστατικού καλύπτουν ένα σύνολο Δράσεων, οι οποίες αφορούν σε όλο το φάσμα της Πολιτιστικής, Εκπαιδευτικής και Οικονομικής δραστηριότητας, μέσω του project «Αθήνα καλεί Αθήνα».

Ποιός είναι ο σκοπός σας;

Σκοπός της συσταθείσας Ιδιωτικής Κεφαλαιουχικής Εταιρείας «Αθήνα καλεί Αθήνα» είναι: η ανάπτυξη συνεργειών στο κοινωνικό, πολιτιστικό, αναπτυξιακό και ερευνητικό επίπεδο & δεσμών μεταξύ πόλεων που φέρουν την επωνυμία «Αθήνα » σε παγκόσμια κλίμακα.

Για την εκπλήρωση του σκοπού της, η εταιρεία δύναται να ιδρύει υποκαταστήματα και παραρτήματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, να συμμετέχει και να συνεργάζεται με κάθε άλλη επιχείρηση στην αλλοδαπή ή στην ημεδαπή που έχει τον ίδιο ή παραπλήσιο σκοπό και εν κατακλείδι, να συνεργάζεται με ελληνικά πανεπιστήμια και ΤΕΙ και τα εργαστήριά τους (ερευνητικά και μη).

Ποιοί είναι οι άξονες της ιδέας σας;

Η επιχειρηματική ιδέα που επιδιώκεται μέσα από την Ι.Κ.Ε. «Αθήνα καλεί Αθήνα» θεμελιώνεται σε 3 βασικούς άξονες.

1. Να δημιουργήσει τρεις (3) πυλώνες προώθησης του Ελληνικού Πολιτισμού με συγκεκριμένα αντικείμενα και μέσω:

• Εκπαίδευσης – Επιμόρφωσης
• Τουρισμού (πολιτιστικές ανταλλαγές & εμπειρίες μέσω Τουρισμού)
• Προϊόντων σε πόλεις ανά τον κόσμο με το όνομα «Αθήνα», ως τίτλο ή ως προσωνύμιο.

2. Να δημιουργήσει αμφίδρομη κάθετη και μονοσήμαντη επικοινωνία με τις πόλεις αυτές και να επιδιώξει τη διατήρηση μόνιμης σύνδεσης με φορείς εκπαιδευτικών, τουριστικών και εμπορικών δραστηριοτήτων αυτών των πόλεων.
3. Να αναπτύξει παγκόσμια κίνηση υπέρ των αξιών του Ελληνικού Πολιτισμού, όπως αυτός συμβολίζεται από το όνομα «Αθήνα» στους τομείς του Θεάτρου, της Πολιτικής, της Ιστορίας, της Φιλοσοφίας και της Διατροφής.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα του project «Αθήνα καλεί Αθήνα»;

Η “Αθήνα καλεί Αθήνα” (ΑΚΑ) προέκυψε ως ιδέα σε μια άσχημη χρονική περίοδο για τη χώρα μας κατά την οποία οι πιέσεις και ο συνεχής βομβαρδισμός των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ήταν αφόρητος.

Σκεπτόμουν, πως θα μπορούσε να αντισταθεί κάποιος σε αυτό το τοξικό περιβάλλον της ψυχολογικής και οικονομικής πίεσης. Η κατάστασή μου αυτή γέννησε την ανάγκη να ζητήσω βοήθεια από κάπου και προέκυψαν οι Αθήνες του κόσμου.

Έτσι, γεννήθηκε η “Αθήνα καλεί Αθήνα” να ζητά βοήθεια από τις άλλες Αθήνες του κόσμου.

Πώς γεννήθηκε το project;

Τον Μάιο 2015 σε συνάντηση που είχα με τον αείμνηστο Αντιπρόεδρο του ΤΕΙ Αθήνας (νυν Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής) Περικλή Λύτρα, κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια στης ΣΔΟ και συζητώντας την άσχημη κατάσταση που επικρατούσε γενικότερα, σκέφτηκα μήπως το ΑΚΑ μπορούσε να αποτελέσει ένα σημείο εκκίνησης για εξωστρέφεια του Ιδρύματος.

Με τη βοήθεια των Πανεπιστημίων των πόλεων που φέρουν το όνομα Αθήνα καθώς και με τις συνέργειες που θα προέκυπταν με το ΤΕΙ Αθήνας, θα γινόταν μια καινούργια αρχή μια επανεκκίνηση, που εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να φανταστώ τη διάσταση της. Ο Καθηγητής κύριος Λύτρας ενθουσιάστηκε και μου ζήτησε να επεξεργαστώ την ιδέα αυτή και με τη βοήθεια του δημιούργησα το project “Αθήνα καλεί Αθήνα”.

Αξίζει να ειπωθεί ότι όλη αυτή η προσπάθεια στηρίχθηκε ενεργά και από τον πρώην αντιπρόεδρο του ΤΕΙ Αθήνας και νυν Πρύτανη του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, κύριο Παναγιώτη Καλδή.

Ποιά η διαδικασία ωρίμανσης;

Η διαδικασία ωρίμανσης ξεκινά τον Ιούλιο 2015 και ολοκληρώνεται τον Ιούλιο 2018.

Μέσα στην περίοδο αυτή έγιναν οι ακόλουθες ενέργειες:

• Ολοκληρώθηκε το project “Αθήνα καλεί Αθήνα”, τον Νοέμβριο 2015.
• Παρουσιάστηκε το project στον Μορφωτικό Ακόλουθο της Αμερικάνικης Πρεσβείας, τον Φεβρουάριο 2016.
• Παρουσιάστηκε το project στον Πρόεδρο και Αντιπροέδρους του ΤΕΙ Αθήνας, τον Μάιο 2016.
• Συστάθηκε η Πολιτιστική Εταιρεία Ι.Κ.Ε. με την επωνυμία “Αθήνα καλεί Αθήνα”, τον Φεβρουάριο 2017.
• Παρουσιάστηκε το project στο Υπουργείο Εξωτερικών, τον Μάιο 2017.
• Υπεγράφη πρωτόκολλο συνεργασίας με το ΤΕΙ Αθήνας, τον Ιούνιο 2017.
• Ολοκληρώθηκε το Business Plan, τον Ιανουάριο 2018.
• Πραγματοποιήθηκε Ημερίδα παρουσίασης του project στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής (πρώην ΤΕΙ Αθήνας), τον Μάιο 2018. Αξίζει να τονίσω ότι εκτός των δύο αντιπροέδρων του πρώην ΤΕΙ Αθήνας, κυρίων Περικλή Λύτρα και Παναγιώτη Καλδή που συντόνιζαν την ημερίδα, χαιρετισμό απηύθυνε και ο πρόεδρος της διοικούσας επιτροπής του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, κύριος Κωνσταντίνος Μουντζούρης.
• Πραγματοποιήθηκε συνάντηση με τον πρόεδρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης κύριο Chris Spirou, τον Ιούλιο 2018.
• Η περίοδος αυτή ολοκληρώνεται δυστυχώς με την απώλεια του Αντιπροέδρου του ΤΕΙ Αθήνας, κυρίου Περικλή Λύτρα, τον Αύγουστο 2018.

Είχαμε αλλαγή πορείας; Πως προκύπτει το Διεθνές Διαθηναϊκό Συνέδριο «Ο Άνθρωπος και τα Δημιουργήματά του» 5-8 Μαΐου 2020;

Σεπτέμβριο 2018 έως Ιούλιο 2019

Με τον θάνατο του Αντιπροέδρου, η ομιχλώδης κατάσταση που επικρατούσε στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής αποδυνάμωσε την προσπάθεια συνέχισης του project. Επειδή χάθηκε πολύτιμος χρόνος αποφασίσαμε να υλοποιήσουμε το project διοργανώνοντας το Διεθνές Διαθηναϊκό Συνέδριο που έχει τίτλο “Ο Άνθρωπος και τα Δημιουργήματά του”, το οποίο αποτελεί και το επιστέγασμα του project ΑΚΑ.

Μέσα στην περίοδο Σεπτέμβριος 2018 έως Ιούλιο 2019 έγιναν οι ακόλουθες ενέργειες:

• Προσωπική ένταξη στους ΑΧΕΠΑ Hellas, τον Ιούνιο 2018.
• Έγινε γνωριμία με τον κύριο Αντώνη Καλοκαιρινό, Αναπληρωτή Πρύτανη Ποιότητας Πανεπιστημιακής Ζωής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών όπου με την ουσιαστική βοήθεια του προσεγγίσαμε το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών λαμβάνοντας την Αιγίδα του Συνεδρίου, τον Μάρτιο 2019.
• Ξεκίνησαν οι εργασίες για την υλοποίηση του Συνεδρίου ξεκίνησαν με την δημιουργία Επιτροπών τον Νοέμβριο 2018 και με τη συμμετοχή 15 ατόμων.
• Ολοκληρώθηκε η ιστοσελίδα του Συνεδρίου με το ανανεωμένο προφίλ της “Αθήνα καλεί Αθήνα” στις 16 Ιουλίου 2019.
• Πραγματοποιήθηκε η 1η επικοινωνία με τα Πανεπιστήμια των Αθηνών στις 18 Ιουλίου 2019.
• Πραγματοποιήθηκε η 1η συνάντηση με το Ελληνοαμερικάνικο Επιμελητήριο στις 30 Ιουλίου 2019 και αναμένουμε τον προγραμματισμό της 2ης συνάντησης.
• Πραγματοποιήθηκε συνάντηση με την Ελληνοαμερικάνικη Ένωση στις 22 Ιουλίου 2019 και αναμένουμε τον προγραμματισμό της 2ης συνάντησης.
• Τον Σεπτέμβριο 2019, ξεκίνησε η αναζήτηση Ομιλητών Συνεδρίου.
• Πραγματοποιήθηκε συνάντηση με τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, κύριο Καλδή στις 6 Σεπτεμβρίου 2019.
• Στις 26 Σεπτεμβρίου 2019, έδωσα συνέντευξη στη «Φωνή της Ελλάδας», στην εκπομπή «Έλληνες Παντού».
• ΤονΟκτώβριο 2019, συνεχίστηκεηεπικοινωνίαμετηνΑκαδημαϊκήκοινότητατων Athens Georgia University, Athens Ohio University, Athens Alabama University, Athens Georgia Augusta University, Athens Georgia Piedmont College, Athens West Virginia Concord University, Washington Seattle Athena University, Athens Tennessee Wesleyan University, Atena de Manila University of Philippines καιτο Mumbai India Athena School of Management.
• Τον Οκτώβριο 2019, δημοσιεύτηκε το Συνέδριο στο περιοδικό Best Magazine Ελληνικού – Αργυρούπολης.
• Τον Οκτώβριο 2019, Πραγματοποιήθηκε συνάντηση με τον καθηγητή κ. Τσέκερη (ΕΚΚΕ) και τον κ. Κων. Μίχαλο Πρόεδρο του ΕΒΕΑ.
• Στις 15 Οκτωβρίου 2019 πραγματοποιήθηκε συνάντηση με την Αμερικάνικη Πρεσβεία.
• Τον Νοέμβριο 2019, Παραχωρήθηκαν οι αιγίδες από το Υπουργείο Τουρισμού, από την Περιφέρεια Αττικής και από τους AHEPA HELLAS.
• Τον Δεκέμβριο 2019 ολοκληρώθηκε η αφίσα του συνεδρίου.
• Στις 18 Δεκεμβρίου 2019 πραγματοποιήθηκε συνάντηση με τον κύριο Διονύση Πολίτη (Εφημερίδα Maritime Economies) και τον κύριο Θεόδωρο Χουλιάρα (Πρόεδρος Ινστιτούτου Ναυτιλιακών Μελετών, για θέματα του συνεδρίου καθώς και με την κυρία Σοφρώνη Ευαγγελία, Διευθύντρια του Δήμου Αθηναίων.
• Τον Δεκέμβριο 2019 χορηγήθηκε η αιγίδα του Δήμου Αθηναίων.
• Τον Δεκέμβριο 2019 πραγματοποιήθηκαν 2 συναντήσεις με τον Πρόεδρο και καθηγητές του New York College και του Logos University.

Κάντε μας μια σύντομη παρουσίαση του Συνεδρίου

Τίτλος: «Ο Άνθρωπος και τα δημιουργήματά του»

• Τόπος υλοποίησης: Titania Hotel, Αθήνα Αττικής
• Χρόνος διεξαγωγής: 5-8 Μαΐου 2020
• Γλώσσα Συνεδρίου: Αγγλική

Πού απευθύνεται;

Στους καθηγητές, ερευνητές, φοιτητές και εν γένει την Πανεπιστημιακή κοινότητα των πόλεων που φέρουν το όνομα Αθήνα. Οι πόλεις αυτές είναι: Georgia, Ohio, Tennessee, West Virginia, Alabama Αμερικής και Αθήνα Αττικής, καθώς και Πανεπιστήμια που φέρουν το όνομα Αθήνα ανά τον κόσμο.

Ποιός είναι ο σκοπός του Συνεδρίου;

Είναι να γίνει ο περιέκτης ενός παγκόσμιου διαλόγου όπου η Νανοτεχνολογία, Βιοτεχνολογία, Πληροφορική και οι Γνωστικές Επιστήμες συναντούν τον αγχωμένο κοινωνικό Άνθρωπο.

Ποιός είναι ο στόχος του Συνεδρίου;

Είναι η σύσταση μίας μόνιμης επιστημονικής ομάδας εργασίας υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Αθηνών η οποία θα εξετάζει σε διαρκή βάση την οικονομική, κοινωνική και πνευματική εξέλιξη του Ανθρώπου.

Ποιά είναι η φιλοδοξία σας;

Μέσω του Συνεδρίου, φιλοδοξούμε το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά και τα Πανεπιστήμια της Αττικής να αποκτήσουν στοχευμένη εξωστρέφεια με υψηλά ιδανικά.

Το Συνέδριο αποτελεί τμήμα του project “Athens Calls Athens” το οποίο παρουσιάστηκε στις 23 Μαΐου 2018, στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής.

Ποιό το πεδίο του  Συνέδριου;

Το Συνέδριο καλείται να απαντήσει μέσω των λεωφόρων των Επιστημών της Τεχνολογίας, Κοινωνιολογίας, Ανθρωπολογίας, Περιβάλλοντος, Οικονομίας και Υγείας την εξέλιξη του σύγχρονου Ανθρώπου σε σχέση με τα ακόλουθα έξι σημαντικά ζητήματα, ως προς:

1. Την συνείδησή του
2. Την βιολογική, συναισθηματική και πνευματική του εξέλιξη
3. Την κοινωνική του φύση
4. Την αντίληψη του χρόνου και του τόπου
5. Tη διαχείριση του περιβάλλοντος
6. Την ευημερία του

Ποιό είναι το πρόγραμμα του  Συνεδρίου;

Πρόκειται για ένα τριήμερο Συνέδριο που περιλαμβάνει διαλέξεις και συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης. Το συνέδριο οργανώνεται σύμφωνα με τα 6 επιστημονικά πεδία που αναφέρονται παραπάνω, ως εξής:

Ημέρα 0: Εγγραφή (απόγευμα), Τελετή καλωσορίσματος – στην αίθουσα τελετών του ΕΚΠΑ (βράδυ)

Ημέρα 1: Τεχνολογία (πρωί), Κοινωνιολογία (απόγευμα)

Ημέρα 2: Υγεία (πρωί), Περιβάλλον (απόγευμα)

Ημέρα 3: Οικονομία (πρωί), Ανθρωπολογία (απόγευμα), Τελετή λήξης (βράδυ)

Παράλληλα με τη ροή του Συνεδρίου, θα υπάρχει χώρος έκθεσης όπου θα παρουσιαστούν καινοτόμες εργασίες σε αφίσα.

Υπάρχει ενδιαφέρον από την Επιστημονική Κοινότητα;

Η μέχρι τώρα συμμετοχή καθηγητών και ερευνητών τόσο από τα Πανεπιστήμια της Αθήνας όσο και από τα Πανεπιστήμια των πόλεων που φέρουν το όνομα Αθήνα του εξωτερικού (ΗΠΑ, ΙΝΔΙΑ) έχει ξεπεράσει τις προσδοκίες μας. Έχουν δηλώσει ενδιαφέρον 29 καθηγητές και ερευνητές, οι 18 εκ των οποίων είναι αναρτημένοι στο website. Αυτό δημιουργεί μία επιπρόσθετη καθυστέρηση πέρα του δέοντος για την ανάρτηση του τελικού προγράμματος. Επιπροσθέτως, το συνέδριο λόγω της δυναμικής που παρουσιάζει ενδεχομένως ο προβλεπόμενος τόπος διεξαγωγής του να μην είναι επαρκής.

Υπάρχει ενδιαφέρον για χορηγίες;

Πολλοί ιδιώτες, εταιρείες και οργανισμοί έχουν δηλώσει έμπρακτο ενδιαφέρον για χορηγίες.

Ποια είναι η ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου συνεδρίου;

Το συνέδριο δεν είναι τεχνικό ή κλαδικό όπως θα λέγαμε. Απευθύνεται στον άνθρωπο και την εξέλιξή του σε σχέση με τα δημιουργήματά του και ως τέτοιο είναι πολυδιάστατο και καινοτόμο. Αυτό ίσως δημιουργεί προβληματισμό στην πλήρη κατανόησή του σε σχέση με τα συνέδρια που υλοποιούνται στην αγορά σήμερα.

Έχετε να προσθέσετε κάτι άλλο;

Το συνέδριο τελεί υπό την αιγίδα των κάτωθι κρατικών θεσμών και οργανισμών:

Υπουργείο Τουρισμού, Περιφέρεια Αττικής, Δήμος Αθηναίων, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Επικοινωνίας και AHEPPA HELLAS, τους οποίους θερμά ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη τους.

The post Γιώργος Ψαθάς – Αθήνα καλεί Αθήνα ΙΚΕ appeared first on Ναυτιλία - Οικονομία - Υγεία - Επικαιρότητα.

«Όραμα και αφοσίωση είναι το μυστικό της επιτυχίας»

Αυτή η φράση χαρακτηρίζει τον Γιάννη Παλογιαννίδη, ένα νεαρό επιχειρηματία, ο οποίος με σύνεση και συνέπεια μας εξιστορεί την έως τώρα επιχειρηματική του διαδρομή.

Κ. Παλογιαννίδη θα θέλαμε να μας μιλήσετε για την πρώτη σας επαφή με τον επιχειρηματικό κόσμο καθώς και για τις δραστηριότητες σας ως επιχειρηματίας.

Η πρώτη επιχειρηματική μου δραστηριότητα είχε να κάνει με το χώρο της ψυχαγωγίας και της εστίασης, ένας χώρος δυναμικά μεταβαλλόμενος με ιδιαιτερότητες και διαρκείς προκλήσεις. Η εμπειρία που αποκόμισα από τη συγκεκριμένη δραστηριότητα αποτελεί μέχρι σήμερα μεγάλη κληρονομιά και οδηγό για όσα εγχειρήματα ακολούθησαν. Το επόμενο βήμα αφορά την ίδρυση της JMN Pharmaceutical που σήμερα έχει εξελιχθεί σε έναν όμιλο εταιρειών, με δραστηριότητα στον κλάδο του Ευ ζην σε Ελλάδα και εξωτερικό, την JMN Group of Companies.

Το να διοικείς το δικό σου πόνημα, αποτελεί πηγή ακάματου κινήτρου, αλλά και αδιάκοπη πηγή συλλογής εμπειριών και βιωμάτων.

Με αυτά τα εφόδια πάρθηκε η απόφαση για τη μεταγενέστερη επιχειρηματική μου κίνηση, την ίδρυση και τη διοίκηση της JP International, μια εταιρεία με στόχο να αποτελέσει ένα αξιόπιστο εργαλείο για τις επιχειρήσεις που θέλουν να κάνουν ένα βήμα παραπέρα στην πορεία τους.

Μιλήστε μας λίγο αναλυτικότερα για την JP International, ποιο είναι το πεδίο δράσης της εταιρείας;

Η εταιρεία εξειδικεύεται στην παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών σχετικά με την εμπορική δραστηριότητα σε διεθνές επίπεδο, τον σχεδιασμό της εταιρικής στρατηγικής καθώς και τη χάραξη μεθόδων που υποστηρίζουν την εταιρική ανάπτυξη.

Η πολυετής εμπειρία των στελεχών της JP International στη βιομηχανία πετρελαίου έχει κατευθύνει την εταιρεία ώστε το πετρέλαιο και τα συναφή του προϊόντα (Jet A-1, Jet A, TS-1, EN590, ULSD, GOST 305-82, Marine Gasoil, Light & Heavy Crude Oil) να αποτελούν την κύρια δραστηριότητα της. Φυσικά αυτό δεν αποκλείει την ενασχόληση με το εμπόριο άλλων commodities.

Ποια είναι τα σημεία που έχετε επιλέξει να εστιάσετε αναφορικά με την JP International  και πως αυτά έχουν λειτουργήσει προς όφελος της εταιρείας;

Σε ένα ταχέως εναλλασσόμενο παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον, η ανάγκη για αποτελεσματική διαχείριση κεφαλαίων είναι απόλυτη και ο πελάτης αναζητεί ακόμα πιο στοχευμένες και επικεντρωμένες υπηρεσίες. Η JP International έχει δεσμευτεί στην προσφορά υπηρεσιών υψηλού επιπέδου και ο τρόπος για να το πετύχει αυτό στηρίζεται σε δύο άξονες εστίασης, τις αξίες της εταιρείας και το ανθρώπινο δυναμικό της.

Από τη μια, οι αξίες της JP στηρίζονται στους πυλώνες της αξιοπιστίας, της εντιμότητας, της διακριτικότητας και της εμπιστοσύνης που οφείλει μια εταιρεία να παρέχει στους πελάτες της. Από την άλλη, το ανθρώπινο δυναμικό της εταιρείας είναι το Α και το Ω ως προς την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχουμε. Η επάνδρωση με τα κατάλληλα στελέχη ήταν αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα στα πρώτα βήματα της εταιρείας και η συνεχής εξειδίκευση και κατάρτιση τους είναι η καθημερινή πραγματικότητα της.

Εν έτη 2019, ο πελάτης είναι πιο ώριμος και ενημερωμένος από ποτέ. Τα σημεία εστίασης μας είναι αυτά που μας διαφοροποιούν στην αγορά και επιπλέον έχουν οδηγήσει σε  συνεργασίες με δυνατούς οικονομικούς παράγοντες της εποχής.

Ποιες πιστεύετε ότι είναι οι υποχρεώσεις σας ως business owner;

Οι υποχρεώσεις μου συνοψίζονται στη διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού, την εμφύσηση και έμπνευση του οράματος μου για την πορεία και τους στόχους της εταιρείας στα στελέχη που αποτελούν την καρδιά της, αλλά και τη λήψη των σωστών αποφάσεων. Ταυτόχρονα υπάρχουν και πιο χειροπιαστές υποχρεώσεις που αφορούν την επέκταση του δικτύου μας και την εύρεση νέων αγορών, αλλά και αναγκών.

Ποιοι είναι οι στόχοι σας για το μέλλον;

Τόσο για την JMN Group of Companies όσο και για την JP International στόχος είναι να συνεχίσουμε τη στρατηγική ανάπτυξης που έχουμε επιλέξει.

Δίνοντας την απαιτούμενη έμφαση στο ανθρώπινο δυναμικό, μπορούμε και προχωράμε στην επέκταση των παρεχόμενων υπηρεσιών και των προϊόντων μας. Στόχος μας είναι να ανταποκριθούμε στις ανάγκες της αγοράς, να εστιάσουμε στη σύναψη μακροπρόθεσμων συνεργασιών πάντα με κεντρικό γνώμονα την αριστεία αλλά και το σεβασμό προς τους πελάτες μας.

John Palogiannidis – CEO Founder
Materials Science and Engineering. U.O.I
M.Sc Polymer Materials Science. U.O.I
M.B.A. Athens University of Economics

The post Γιάννης Παλογιαννίδης – JP International appeared first on Ναυτιλία - Οικονομία - Υγεία - Επικαιρότητα.

Η ανατομία του νεοελληνικού πολιτικού και πολιτιστικού υποκειμένου

© Δρ. Νικόλαος Λάος, Φιλόσοφος – Σύμβουλος Νοοπολιτικής, Μέγας Διδάσκαλος του Λογίου και Πολιτικού Τάγματος των Βαθέως Πεφωτισμένων (Scholarly and Political Order of the Ur-Illuminati)

www.nicolaslaos.com

Η παρούσα μελέτη με τίτλο «Τα Πολιτικά και Πολιτιστικά Μυστικά του Σχεδίου Συγκρότησης, Οργάνωσης και Διοίκησης του Νεοελληνικού Κράτους: Η Ανατομία του Νεοελληνικού Πολιτικού και Πολιτιστικού Υποκειμένου» αποτελεί το κύριο μέρος ειδικής έκθεσης που συνέταξε ο συγγραφέας, το 2019, στο πλαίσιο σύσκεψης του διεθνούς οργανισμού Scholarly and Political Order of the Ur-Illuminati (SPOUI) με θέμα την ανάλυση της νοελληνικής κοινωνίας και τον προσδιορισμό του βέλτιστου τρόπου δράσης του SPOUI στη σύγχρονη νεοελληνική κοινωνία. Στο πλαίσιο της παρούσας μελέτης του Δρ. Λάου, αναλύονται και εξηγούνται η Ελληνική Επανάσταση του 1821, ο τρόπος δόμησης και εξέλιξης του νεοελληνικού κράτους και οι ρίζες των κυριότερων πολιτικών και πολιτιστικών προβλημάτων του νεοελληνικού κράτους.

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ως Έργο μιας Μυστικής Αδελφότητας και ο Ρόλος του Ελευθεροτεκτονισμού:

Το Νεοελληνικό Κράτος ως ένα Τεκτονικό Project

Η ιστορική αφετηρία του αγώνα που οδήγησε στην ίδρυση του νεοελληνικού κράτους δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από το έργο μιας μυστικής εθνικοαπελευθερωτικής αδελφότητας, της Φιλικής Εταιρείας, η οποία ιδρύθηκε στην Οδησσό, το 1814, και οργανώθηκε και λειτούργησε κατά τα πρότυπα του Ελευθεροτεκτονισμού (ή Τεκτονισμού) και της ιταλικής (παρα-τεκτονικής) μυστικής, κοινωνικοαπελευθερωτικής και εθνικοαπελευθερωτικής αδελφότητας των Καρμπονάρων (Carbonari).[i] Τον δέκατο όγδοο και τον δέκατο ένατο αιώνα, ο Ελευθεροτεκτονισμός αποτελούσε οργανωτικό πρότυπο, αλλά και καταφύγιο, για πολλές μυστικές εθνικοαπαελευθερωτικές και κοινωνικοαπελευθερωτικές αδελφότητες ανά την Ευρώπη.[ii] Ιδιαιτέρως κατά τη χρονική περίοδο 1818–20, η Φιλική Εταιρεία ήταν το αποτέλεσμα όσο και το θεσμικό πλαίσιο της πραγματοποίησης μιας σειράς σκέψεων, ενεργειών και πνευματικών και πολιτικών αλληλεπιδράσεων που έλαβαν χώρα στον Ελληνισμό της διασποράς, ειδικότερα δε, στον Ελληνισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στον Ελληνισμό της Ρωσικής Επικρατείας.

Ωστόσο, σε αντίθεση προς μια αντίληψη πνευματικής και ιδεολογικής ομοιογένειας και ενότητας σκοπού και μεθόδων, η Φιλική Εταιρεία περιλάμβανε μια μεγάλη ποικιλία ιδεών, προθέσεων και διαθεσιμοτήτων, και χαρακτηριζόταν από μια σημαντική ασάφεια αναφορικώς με τη μορφή και τη δομή του πολιτικού-θεσμικού υποκειμένου που θα προέκυπτε από την Ελληνική Επανάσταση. Η Φιλική Εταιρεία όχι μόνο δεν είχε μια σαφή σκέψη και εκτίμηση για το πώς θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Ελλήνων, αλλά δεν είχε καν διαμορφώσει μια σαφή ιδέα για το ποιες θα ήταν η συνέχεια και η τελολογία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων. Αυτό το οποίο ήταν αποσαφηνισμένο και γενικώς αποδεκτό στη συνείδηση της Φιλικής Εταιρείας ήταν η γενική άποψη και πρόθεση ότι η Ελληνική Επανάσταση θα παρήγαγε ένα ελληνικό έθνος-κράτος, δηλαδή, ένα κράτος αποκλειστικώς του ελληνικού έθνους, το οποίο θα είχε ως γεωγραφική του βάση τη σημερινή Ελλάδα, και θα μπορούσε να επεκταθεί και σε άλλες περιοχές υπό συγκεκριμένες εθνολογικές προϋποθέσεις, αλλά η εκκίνηση δημιουργίας αυτού του νεοελληνικού κράτους θα γινόταν οπωσδήποτε από τη νότια Ελλάδα, συγκεκριμένα, από την Πελοπόννησο.

O Ελευθεροτεκτονισμός μπορεί να λειτουργήσει με έναν ή περισσότερους από τους εξής τρόπους, έχοντας αντιστοίχως μια ή περισσότερες φύσεις: πρώτον, ως εσωτεριστική αδελφότητα με πνευματικό προσανατολισμό, και, υπό αυτήν την άποψη, εκπροσωπεί και ενσαρκώνει, κατά κάποιον τρόπο, το Πλατωνικό ιδεώδες του «φιλοσόφου-βασιλέα»· δεύτερον, ως μια μυστική εταιρεία, ή τουλάχιστον μια εταιρεία με μυστικά, η οποία εξυπηρετεί συγκεκριμένα σχέδια νοοπολιτικής και δημόσιας διπλωματίας· τρίτον, ως μια εκλεκτική και αποκλειστική αστική λέσχη η οποία συνδυάζει μια ηθικοπλαστική τελετουργική παράδοση και μια φιλανθρωπική δραστηριότητα με την εξυπηρέτηση των δημοσίων σχέσεων, των αναγκών κοινωνικής δικτύωσης και των επιμέρους συμφερόντων των μελών της (αυτή η εκδοχή του Ελευθεροτεκτονισμού, όταν αναπτύσσεται αμετροεπώς, ωθεί διάφορες τεκτονικές δυνάμεις, ιδιαιτέρως σε υπανάπτυκτες ή αναπτυσσόμενες χώρες, όπως, λ.χ., η Ελλάδα  του εικοστού αιώνα, στην πνευματική ασημαντότητα και στη σύμφυρσή τους με διάφορα τοπικά δίκτυα διαφθοράς ή ακόμη και με το οργανωμένο έγκλημα).

Εξ ου και, στο πλαίσιο του Ανατολικού Ζητήματος, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Ιταλία και άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις χρησιμοποίησαν τον Ελευθεροτεκτονισμό για την πραγματοποίηση διαφόρων νοοπολιτικών και γεωστρατηγικών σχεδίων. Συγκεκριμένα, μια Μεγάλη Δύναμη του διεθνούς συστήματος αποφασίζει να ιδρύσει Στοές σε χώρες υπό κατάρρευση και διαμελισμό, όπως η Οθωμανική Αυτοκρατορία του δεκάτου ενάτου αιώνα, καθώς και σε κοινωνίες που οδεύουν σε αλλαγή καθεστώτος, προκειμένου, μέσω του Ελευθεροτεκτονισμού, με διακριτικό τρόπο, να επιλέξει, να στρατολογήσει και να εκπαιδεύσει καταλλήλως εντόπια πρόσωπα στα οποία πρόκειται να ανατεθούν συγκεκριμένοι ρόλοι και συγκεκριμένες ευθύνες για την πραγματοποίηση μεγάλων ιστορικών αλλαγών με τρόπο που να συνάδει με τα συμφέροντα και τη στρατηγική της αντίστοιχης Μεγάλης Δύναμης. Αφού επέλθει η προγραμματισμένη ιστορική αλλαγή σε αυτές τις χώρες, οι Στοές χρησιμοποιούνται εν συνεχεία για τον έλεγχο των ελίτ που σχηματίζονται και λειτουργούν εκεί. Εξ ου και, όπως η νεοελληνική ιστορία δεν μπορεί να γίνει κατανοητή αν δεν εξεταστεί μέσα στο πλαίσιο του Ανατολικού Ζητήματος και της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής, έτσι και η ιστορία του νεοελληνικού Τεκτονισμού δεν μπορεί να γίνει κατανοητή αν δεν μελετηθεί μέσα στο ίδιο ιστορικό πλαίσιο.

Στην Ελλάδα, ο Ελευθεροτεκτονισμός προήλθε από την Ιταλία, τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία στο πλαίσιο της πάγιας πολιτικής αυτών των δυνάμεων να χρησιμοποιούν τον Ελευθεροτεκτονισμό για την πραγματοποίηση διαφόρων νοοπολιτικών και γεωστρατηγικών σχεδίων. Γι’ αυτόν τον λόγο, τον δέκατο ένατο αιώνα, διάφορες ιταλικές, γαλλικές και βρετανικές τεκτονικές Στοές, ενεργώντας στο πλαίσιο της πολιτικής των αντίστοιχων ευρωπαϊκών δυνάμεων αναφορικώς με το Ανατολικό Ζήτημα, και προκειμένου να χειραγωγήσουν τις επαναστατικές διαδικασίες που εξελίσσονταν στον ελληνικό χώρο, μύησαν Έλληνες χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, ακόμη και αγροίκους, στον Ελευθεροτεκτονισμό, ο οποίος υποτίθεται ότι αποτελεί έναν εσωτεριστικό και υψηλών φιλοσοφικών απαιτήσεων θεσμό.

Τα Ιόνια Νησιά αποτελούσαν υπερπόντιες κτήσεις της Βενετικής Δημοκρατίας από τα μέσα του δεκάτου τετάρτου έως τα τέλη του δεκάτου ογδόου αιώνα. Εξ ου και η πρώτη Στοά που ιδρύθηκε στα Ιόνια Νησιά ήταν ιταλική: η Στοά «Η Αγαθοεργία» («La Beneficenza»), στην οποία θα αναφερθώ περαιτέρω σε λίγο. Το 1797, οι στρατιωτικές δυνάμεις του Ναπολέοντα Α´ έθεσαν τα Ιόνια Νησιά υπό γαλλική κυριαρχία και άρχισαν αμέσως να καλλιεργούν τις ιδέες και την «πολιτική θρησκεία» της Γαλλικής Επανάστασης μεταξύ των εντοπίων ελληνικών πληθυσμών. Σε αυτό το πλαίσιο, μάλιστα, οι Γάλλοι ίδρυσαν σχολεία σύμφωνα με τα πρότυπα των γαλλικών, χορήγησαν υποτροφίες για σπουδές στο Παρίσι, και ίδρυσαν Εθνική Βιβλιοθήκη και Εθνικό Τυπογραφείο στην Κέρκυρα. Ωστόσο, μετά από την ήττα του Ναπολέοντα Α´ στην Αίγυπτο το 1798 και μετά από τη ρωσοτουρκική συμμαχία που επακολούθησε, τα Ιόνια Νησιά τέθηκαν υπό ρωσοτουρκική διοίκηση το 1799. Η ρωσοτουρκική διοίκηση αποφάσισε να ιδρυθεί ενιαίο κράτος Ιονίων Νήσων με πρωτεύουσα την Κέρκυρα, να ιδρυθεί Γερουσία και να συνταχθεί σύνταγμα.

Στις 21 Μαρτίου του 1800, υπεγράφη η Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Ιονίου Γερουσίας, και, με αυτήν τη συνθήκη, τα Ιόνια Νησιά αναγνωρίστηκαν ως ενιαίο κράτος με την επίσημη ονομασία «Πολιτεία των Επτά Ηνωμένων Νήσων» και υπό την επικυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το σύνταγμα αυτού του νεοπαγούς κράτους προσπάθησε να δημιουργήσει μια τοπική αριστοκρατία εγκαθιδρύοντας ένα αριστοκρατικό καθεστώς στο πλαίσιο του οποίου η εξουσία ανατέθηκε σε συμβούλια ευγενών. Τελικώς, το 1807, με τη Συνθήκη Ειρήνης του Τιλσίτ ανάμεσα στους Γάλλους και τους Ρώσους, τα Ιόνια Νησιά εκχωρήθηκαν εκ νέου στη Γαλλία. Οι Γάλλοι, για να προλάβουν οποιαδήποτε βρετανική αντίδραση, αποβιβάστηκαν στην Κέρκυρα τον Αύγουστο του 1807. Έτσι, για δεύτερη φορά, τα Ιόνια Νησιά έγιναν μέρος της Γαλλικής Αυτοκρατορίας, και οι κάτοικοί τους έγιναν Γάλλοι υπήκοοι, ενώ καταργήθηκε το προηγούμενο σύνταγμα των Ιονίων Νήσων. Κατά τη χρονική περίοδο που τα Ιόνια Νησιά βρίσκονταν υπό γαλλική κυριαρχία, οι Γάλλοι μύησαν εντοπίους Έλληνες στον γαλλικό Τεκτονισμό, θέτοντας τα Ιόνια Νησιά υπό την τεκτονική δικαιοδοσία της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας (δηλαδή, της υπερισχύουσας Αρχής του γαλλικού Ελευθεροτεκτονισμού), προκειμένου, κατά το πάγιο μοτίβο των Μεγάλων Δυνάμεων, να διαμορφώσουν και να ελέγξουν το κοινωνικό κατεστημένο των Ιονίων Νήσων μέσω του Ελευθεροτεκτονισμού. Συγκεκριμένα, στην Κέρκυρα, ιδρύθηκαν οι γαλλικές Στοές «Φιλογένεια» («Philogenie»), «Άγιος Ναπολέων» («St. Napoleon») και «Η Ειρήνη» («La Paix»).

Τον Νοέμβριο του 1811, ο Διονύσιος Ρώμας,  ο οποίος έλαβε τον τίτλο του κόμη με βενετικό διάταγμα του 1797, ήταν Γερουσιαστής των Ιονίων Νήσων και επικεφαλής του Τεκτονισμού της Κέρκυρας, μετέβη στο Παρίσι ως μέλος επτανησιακής αποστολής για την απόδοση συγχαρητηρίων εκ μέρους του ιονίου λαού στον Αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α´ λόγω της γέννησης του υιού του. Εκεί, με τη μεσολάβηση Γάλλων αξιωματούχων που βρίσκονταν στην Κέρκυρα, ήλθε σε επαφή με τη Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας και έθεσε τον Τεκτονισμό των Ιονίων Νήσων υπό την αιγίδα της. Μάλιστα, στο Παρίσι, ο Ναπολέων Α´ απένειμε στον Ρώμα το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Σύμφωνα με τις αναφορές του Διονυσίου Ρώμα προς τη Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας του 1811 και του 1843, ο κόντε Μάρκος Χαρβούρης, ο οποίος ήταν Κεφαλλονίτης ιατρός, καθηγητής Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας και πρόεδρος της Μητρικής Σκωτικής Στοάς της Βερόνας (με έδρα την Πάδοβα), είχε παραχωρήσει, τον Ιούνιο του 1782, άδεια ίδρυσης Στοάς με την ονομασία «Η Αγαθοεργία» («La Beneficenza») στην Κέρκυρα (το 1782, η Πάδοβα και η Κέρκυρα υπάγονταν στη Γαληνότατη Δημοκρατία της Βενετίας).

Ο Ρώμας αναφέρει ότι, μετά από το 1806, η Στοά «Η Αγαθοεργία» λειτουργούσε ως η Μητρική Στοά για τη δημιουργία άλλων Στοών στα Ιόνια Νησιά. Στις 6 Ιουνίου 1810, σε κοινή συνεδρία που πραγματοποίησαν, η Στοά «Η Αγαθοεργία» και η Στοά «Η Φιλογένεια», που είχε δημιουργηθεί από διάσπαση των αδελφών της πρώτης Στοάς στα τέλη του 1807 ή στις αρχές του 1808 και έως τότε λειτουργούσε «ατάκτως», συγχωνεύθηκαν μεταξύ τους στη Στοά «Αγαθοεργία και Φιλογένεια Ηνωμένες» («Bienfaisance et Philogénie Réunies») υπό την εποπτεία του Επιτετραμμένου Μεγάλου Επιθεωρητή της Μητρικής Σκωτικής Στοάς της Γαλλίας, Αυτοκρατορικού Επιτρόπου, κόμη Ματιέ ντε Λεσέπς (Mathieu de Lesseps). Το 1811, ο Ρώμας εξασφάλισε την αναγνώριση της Στοάς «Αγαθοεργία και Φιλογένεια Ηνωμένες» από τη Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας, λαμβάνοντας την έγκριση να λειτουργήσει ως μια ελληνική τεκτονική Στοά με εθνικιστική ιδεολογία και σύμφωνα με τα γαλλικά τεκτονικά πρότυπα και τη γαλλική διπλωματία.

Μετά από την επίσκεψή του στον Ναπολέοντα Α´, στο Παρίσι, ο Ρώμας επέστρεψε στην Κέρκυρα το καλοκαίρι του 1812. Υπό τη διοίκηση του Ρώμα, στην προαναφερθείσα φάση, ο Τεκτονισμός της Κέρκυρας λειτουργούσε πλέον ως μια Περιφερειακή Μεγάλη Στοά της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας, και εξαπλώθηκε στα Ιόνια Νησιά μέσω της ίδρυσης νέων τοπικών Στοών, μια από τις οποίες ήταν και η Στοά «Αναγεννηθείς Φοίνιξ», η οποία ιδρύθηκε το 1815 στη Ζάκυνθο, και στην οποία μυήθηκε ο αρχιστράτηγος της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Όμως, μετά από την ήττα και την παραίτηση του Ναπολέοντα Α´ (1814) και τη συνθήκη του Παρισιού του 1815, τα Ιόνια Νησιά αποτέλεσαν «ενιαίον κράτος ελεύθερον και ανεξάρτητον» με την ονομασία «Ηνωμέναι Πολιτείαι των Ιόνιων Νήσων» (Ιόνιον ή Ιονικόν Κράτος) με έδρα την Κέρκυρα και κάτω από τη άμεση και αποκλειστική προστασία της Μεγάλης Βρετανίας. Μετά από την κατάληψη των Ιονίων Νήσων από τη Μεγάλη Βρετανία, ο Διονύσιος Ρώμας, το 1816, αποφάσισε να εγκαταλείψει τον γαλλικό Τεκτονισμό για πολιτικούς και γεωστρατηγικούς λόγους, και να μετατρέψει τη Στοά «Αγαθοεργία και Φιλογένεια Ηνωμένες» σε Μεγάλη Στοά με την ονομασία Γαληνοτάτη Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος (γαλλιστί, Serenissime Grand Orient de Grece), γεγονός το οποίο επιβεβαιώνεται από τον ίδιο τον Ρώμα σε κείμενο που απέστειλε προς τη Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας το 1843.[iii]

Στο πλαίσιο της τεκτονικής και πολιτικής προσέγγισής του με τη Μεγάλη Βρετανία, ο Ρώμας πρότεινε στον Δούκα του Σάσεξ, ο οποίος ήταν ο πρώτος Μέγας Διδάσκαλος της Ηνωμένης Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας, τη θέση του Επιτίμου Μεγάλου Διδασκάλου της νεοϊδρυθείσας Γαληνοτάτης Μεγάλης Ανατολής της Ελλάδος. Ο Δούκας του Σάσεξ, τόσο για γεωστρατηγικούς λόγους συνδεδεμένους με τη βρετανική εξωτερική πολιτική όσο και για τεκτονικούς λόγους (προώθηση του αγγλικού τεκτονικού Τύπου), αποδέχθηκε την προαναφερθείσα πρόταση του Ρώμα, και, μάλιστα, στις 9 Δεκεμβρίου 1823, υπεγράφη και κονκορδάτο μεταξύ της Ηνωμένης Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας και της Γαληνοτάτης Μεγάλης Ανατολής της Ελλάδος, σύμφωνα με το οποίο η μεν Γαληνοτάτη Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος θα ασκούσε πλήρη εξουσία στα Ιόνια Νησιά, η δε Ηνωμένη Μεγάλη Στοά της Αγγλίας θα είχε το δικαίωμα να ιδρύει Στοές στα Επτάνησα στις οποίες θα συμμετείχαν μόνον αλλοδαποί.

Επάνω αριστερά ο Δούκας του Σάσεξ, Πρώτος Μέγας Διδάσκαλος της Ηνωμένης Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας. Επάνω δεξιά: ο Διονύσιος Ρώμας.

Το 1861, τρία χρόνια πριν από την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, οι Άγγλοι στρατιωτικοί που βρίσκονταν στη Ζάκυνθο ίδρυσαν τη Στοά «Αστήρ της Ανατολής» («Star of the East» Lodge) υπ’ αριθμόν 880 υπό την αιγίδα της Ηνωμένης Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας (αυτή η αγγλική Στοά συνεχίζει να λειτουργεί έως σήμερα). Εν τω μεταξύ, η Γαληνοτάτη Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος έπαυσε να λειτουργεί το 1857, και έκτοτε ιδρύθηκαν Στοές σε διάφορες πόλεις της απελευθερωμένης Ελλάδας υπό την αιγίδα της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας (Grande Oriente d’Italia). Το 1863, στην Αθήνα, ιδρύθηκε η Στοά «Πανελλήνιον» υπό την αιγίδα της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας, και τη σύσταση αυτής της Στοάς επακολούθησε η ίδρυση των Στοών «Αρχιμήδης» στην Πάτρα, «Ποσειδών» στον Πειραιά, «Παίδες Λεωνίδου» στη Σύρο, «Πρόνοια» στο Άργος, «Σκουφάς» στη Χαλκίδα και «Ανεξαρτησία» στη Λαμία. Το 1864, οι προαναφερθείσες επτά Στοές ζήτησαν διά κοινού εγγράφου από την προϊσταμένη τεκτονική Αρχή τους, δηλαδή, τη Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας, την άδεια να συστήσουν μια ανεξάρτητη Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος. Αρχικώς, απέκτησαν ημιαυτονομία με τη μορφή ενός ελληνικού Τεκτονικού Διευθυντηρίου ελεγχόμενου από τη Μεγάλη Ανατολή της Ιταλίας. Τελικώς, το 1868, με διάταγμα του Μεγάλου Διδασκάλου της Μεγάλης Ανατολής της Ιταλίας, ιδρύθηκε η Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος, μετονομασθείσα αργότερα σε Μεγάλη Στοά της Ελλάδος, ως μια ανεξάρτητη εθνική τεκτονική δικαιοδοσία, παρ’ ότι υπολειπόταν σε τραγικό βαθμό έναντι των δυτικοευρωπαϊκών Μεγάλων Στοών τόσο ως προς την ποιότητα της οργάνωσης και των μελών της όσο και ως προς την πνευματική ωριμότητά της και την ικανότητά της να κατανοήσει και να εφαρμόσει ορθώς τον Ελευθεροτεκτονισμό.

Η Αποδοχή του Σχεδίου της Φιλικής Εταιρείας από τον Υπόδουλο Ελληνισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Όπως προανέφερα, η αντίληψη της Φιλικής Εταιρείας για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων ήταν σαφώς προσδιορισμένη από τη νεοτερική δυτικοευρωπαϊκή θεωρία του εθνικισμού, σε αντιδιαστολή προς το βυζαντινό αυτοκρατορικό-πολυεθνικό πρότυπο, το οποίο είχε υποστηρίξει ο Ρήγας Φεραίος (1757–98). Η επιλογή της Πελοποννήσου ως σημείου εκκίνησης για την εκδίπλωση του επαναστατικού σχεδίου της Φιλικής Εταιρείας οφειλόταν στο γεγονός ότι, στην Πελοπόννησο, επικρατούσαν οι ευνοϊκότερες συνθήκες για την πραγματοποίηση μιας αντι-οθωμανικής εξέγερσης, και υπήρχε η εκτίμηση ότι ο συνδυασμός μιας αντι-οθωμανικής εξέγερσης των Ελλήνων στην Πελοπόννησο με τον αντι-σουλτανικό αγώνα του Αλή Πασά στην Ήπειρο θα δημιουργούσε έναν επαναστατικό άξονα Μάνη–Σούλι, ο οποίος, όντως, αποτέλεσε τη σπονδυλική στήλη του σχεδιασμού των στρατιωτικών επιχειρήσεων εκ μέρους της Φιλικής Εταιρείας.[iv]

Το επαναστατικό σχέδιο της Φιλικής Εταιρείας δεν υιοθετήθηκε εξ αρχής από τους Έλληνες προκρίτους της Πελοποννήσου, ούτε συμμετείχαν στη διαμόρφωση αυτού του σχεδίου και αυτής της πολιτικής. Όμως, οι πρόκριτοι της Πελοποννήσου δεν αντιτάχθηκαν προς το σχέδιο της Φιλικής Εταιρείας. Το σχέδιο της Φιλικής Εταιρείας βρήκε θετική ανταπόκριση στον ψυχισμό, ιδιαιτέρως στο θυμικό, των Ελλήνων προκρίτων της Πελοποννήσου, οι οποίοι ―παρ’ ότι δεν είχαν βεβαίως γνώσεις πολιτικής θεωρίας ώστε να μπορούν να κατανοήσουν και να αξιολογήσουν τη δυτικοευρωπαϊκή νεοτερική ιδεολογία του εθνικισμού ή την παραδοσιακή βυζαντινή πολιτειολογία― είχαν ελληνική παιδεία και συνείδηση, είχαν ήδη αρχίσει να διαμορφώνουν μια πρωτόγονη και στοιχειώδη εθνική ιδεολογία, και είχαν πλέον βαθιά επίγνωση των προβλημάτων και των αδιεξόδων του οθωμανικού κοινωνικο-οικονομικού συστήματος. Οι Έλληνες πρόκριτοι της Πελοποννήσου είχαν στενές σχέσεις με την οθωμανική διοίκηση, και, γι’ αυτόν τον λόγο, γνώριζαν και παρακολουθούσαν την κρίση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τις αδυναμίες της οθωμανικής διοίκησης από μέσα. Για τους προαναφερθέντες λόγους, οι Έλληνες πρόκριτοι της Πελοποννήσου μπορούσαν να παρακολουθήσουν το σκεπτικό του σχεδίου της Φιλικής Εταιρείας.

Συνεπώς, κατά την προπαρασκευαστική χρονική περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και κατά την πρώτη φάση της εκδήλωσής της, δεν υπήρχαν, συνειδητές τουλάχιστον, αντιπαραθέσεις και αντιφάσεις μεταξύ της Φιλικής Εταιρείας και της τοπικής ελληνικής αριστοκρατίας της Πελοποννήσου. Όμως, όπως είναι σαφές από όσα συνοπτικώς προανέφερα, η απουσία συνειδητών αντιπαραθέσεων και αντιφάσεων μεταξύ της Φιλικής Εταιρείας και της τοπικής ελληνικής αριστοκρατίας της Πελοποννήσου δεν οφειλόταν σε μια συνειδητή συμφωνία όλων αυτών των ιστορικών δρώντων σε ένα συγκεκριμένο, αποσαφηνισμένο κοινό στρατηγικό όραμα και πολιτειακό πρότυπο (αφού, όπως προανέφερα, καμία από τις προαναφερθείσες πλευρές δεν διέθετε κάτι τέτοιο, πέρα από μια ομιχλώδη και κυρίως συναισθηματικής φύσης εθνικοαπελευθερωτική απόφαση και πρόθεση), αλλά οφειλόταν στην ασάφεια και στο συναισθηματικό υπόβαθρο του εθνικοαπελευθερωτικού οράματος τόσο της Φιλικής Εταιρείας όσο και των Ελλήνων προκρίτων της Πελοποννήσου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, συγκροτήθηκε το πρώτο νεοελληνικό κράτος στην Πελοπόννησο.

Παρ’ ότι η τοπική ελληνική αριστοκρατία της Πελοποννήσου ανησυχούσε για την έκβαση του σχεδίου της Φιλικής Εταιρείας, συμφωνούσε ότι έπρεπε να αλλάξει η δομή της οθωμανικής εξουσίας και, γι’ αυτόν τον λόγο, συντάχθηκε με τη Φιλική Εταιρεία. Ειδικότερα, η άποψη των Ελλήνων προεστών ότι έπρεπε να αλλάξει η δομή της οθωμανικής εξουσίας προήλθε και διαμορφώθηκε από την ίδια την επαφή και συνεργασία τους με την οθωμανική διοίκηση. Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο μιας μακράς και συστηματικής συνεργασίας με την οθωμανική διοίκηση, η τοπική ελληνική άρχουσα τάξη συνειδητοποίησε και κατανόησε βαθέως τις δομικές αδυναμίες και τα δομικά ελαττώματα του Οθωμανικού Κράτους.

Ήδη από τις αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνα, το πρότυπο του Οθωμανικού Κράτους ήταν παρωχημένο και αναποτελεσματικό, κυρίως για τους εξής λόγους:

(i) λειτουργούσε με έννοιες περασμένων αιώνων ―όπως, λ.χ., η στρατιωτική οργάνωση του εδάφους και η ιεροδικαστική οργάνωση της διοίκησης― χωρίς να μπορεί να προσαρμόσει τις παραδοσιακές οργανωτικές αρχές του στις σύγχρονες ιστορικές ανάγκες και προκλήσεις·
(ii) επιδείκνυε αδυναμία ή και άρνηση δημιουργικής συμμετοχής στις νέες οικονομικές συνθήκες, οι οποίες προσδιορίζονταν όλο και περισσότερο από το εμπόριο, τη ναυτιλία και τη μεταποίηση·
(iii) αποτελούσε ένα καθεστώς το οποίο εκμεταλλευόταν σκληρά τους αγροτικούς πληθυσμούς, κυρίως τους χριστιανικούς αγροτικούς πληθυσμούς, ενώ συγχρόνως διέτρεφε και συντηρούσε μεγάλους παρασιτικούς πληθυσμούς (κυρίως Μουσουλμάνους και βεβαίως τα μέλη της κρατικής γραφειοκρατίας) στις οθωμανικές πόλεις, με προεξάρχουσα βεβαίως την Κωνσταντινούπολη / Ιστανμπούλ.

Επειδή οι Έλληνες πρόκριτοι συμμετείχαν επισήμως στην είσπραξη των φορολογικών εσόδων του Οθωμανικού Κράτους, ως συνεργάτες της οθωμανικής διοίκησης, γνώριζαν καλά το προαναφερθέν οθωμανικό καθεστώς, που απομυζούσε τις παραγωγικές κοινωνικές ομάδες για χάρη των παρασιτικών κοινωνικών ομάδων του Οθωμανικού Κράτους, και, από ένα σημείο και πέρα, συνειδητοποίησαν ότι αυτό το καθεστώς ήταν καταστροφικό, ιδιαιτέρως για τις αναπτυσσόμενες κοινωνικές δυνάμεις του εμπορίου, της βιοτεχνίας, της ναυτιλίας και της διανόησης, και ότι έπρεπε να λάβει χώρα μια ανακατανομή της εξουσίας. Βάσει των προαναφερθεισών επιγνώσεων, οι Έλληνες πρόκριτοι είχαν αρχικώς κάθε λόγο να συνταχθούν με τη Φιλική Εταιρεία, η οποία επιδίωκε τη δημιουργία ενός ελληνικού κράτους υπό την επίδραση του νεοτερικού δυτικοευρωπαϊκού προτύπου του αστικού έθνους-κράτους. Κατά συνέπεια, οι Έλληνες πρόκριτοι αποφάσισαν να συνταχθούν με την επανάσταση που οργάνωνε και διεξήγαγε η Φιλική Εταιρεία.

Όμως, πολύ σύντομα, ο ίδιος ο πόλεμος σε συνδυασμό με την ιδεολογική και, γενικότερα, πνευματική ασάφεια που, όπως προανέφερα, χαρακτήριζε τις ελληνικές επαναστατικές δυνάμεις και κινήσεις δημιούργησαν νέες συνθήκες οι οποίες οδήγησαν σε σφοδρές αντιπαραθέσεις μεταξύ των Ελλήνων αναφορικώς με την ακριβή νοηματοδότηση και εφαρμογή των αρχών της «εθνικής ενότητας», της «εθνικής επανάστασης», της «εθνικής ολοκλήρωσης» και της αστικής κοινωνικής οργάνωσης, οι οποίες δεν είχαν καλλιεργηθεί μεταξύ των Ελλήνων και δεν είχαν προηγούμενο έρεισμα στην ιστορία του Ελληνισμού (ο οποίος είχε ιστορικές εμπειρίες και μνήμες των αρχαίων πόλεων-κρατών, του ρωμαϊκού-βυζαντινού αυτοκρατορικού προτύπου και του οθωμανικού προτύπου, και εμφορούνταν από πνευματικές παραδόσεις διαφορετικές από εκείνες που γέννησαν το πρότυπο του αστικού έθνους-κράτους στη νεοτερική Δύση). Εξ ου και, σύντομα, η Ελληνική Επανάσταση του 1821 οδήγησε στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο της χρονικής περιόδου 1823–25. Επί πλέον, αν κρίνουμε από τη συμπεριφορά διαφόρων Ελλήνων προκρίτων και Φαναριωτών καθώς εξελισσόταν η Ελληνική Επανάσταση και από τα όσα μαρτυρεί ο Ιωάννης Μακρυγιάννης στα Απομνημονεύματά του, είναι βάσιμο να υποθέσουμε ότι ορισμένοι πρόκριτοι και Φαναριώτες υποστήριξαν την Ελληνική Επανάσταση διατηρώντας οθωμανικές πολιτικές νοοτροπίες, υπό την έννοια ότι επιδίωκαν να αναπαράξουν κάποιους τύπους οθωμανικών πολιτικών δομών στο πλαίσιο του νεοελληνικού κράτους, ώστε, με έναν νέο τρόπο και με νέα μέσα, στο πλαίσιο μιας ιδιόμορφης σύνθεσης μεταξύ εθνοαστισμού και Οθωμανισμού, να απολαμβάνουν οι ίδιοι προνόμια και εξουσίες που απολάμβαναν οι άρχουσες μουσουλμανικές ελίτ στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η Δημιουργία της Πρώτης Ελληνικής Επαναστατικής Κυβέρνησης, ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος της Χρονικής Περιόδου  1823–25 και η Αλλοίωση του Επαναστατικού Ήθους των Ελλήνων

Οι στρατιωτικοί δεν είχαν τον ηγετικό ρόλο στην οργάνωση και στις πρώτες φάσεις του ελληνικού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, αφού αυτός ήταν κυρίως έργο των Φιλικών, αλλά, συν τω χρόνω, υποκατέστησαν τους Φιλικούς. Μετά από το σύνταγμα που ψηφίστηκε στην Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου (20 Δεκεμβρίου 1821 –  16 Ιανουαρίου 1822), όπου ουσιαστικώς συγκροτήθηκε η πρώτη κυβέρνηση του νεοελληνικού κράτους (με πρώτο πρόεδρο του Εκτελεστικού Σώματος τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο), οι Φιλικοί και οποιεσδήποτε άλλες εθνικοαπελευθερωτικές μυστικές οργανώσεις έπαυσαν να έχουν νόημα, ενσωματώθηκαν μέσα στους νέους, επίσημους νεοελληνικούς θεσμούς, και οι στρατιωτικοί αναδείχθηκαν ως η νέα ηγετική δύναμη, η οποία παρήχθη μέσα από τον πόλεμο. Στην Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1791–1865), γόνος ισχυρής οικογένειας της Κωνσταντινούπολης,[v] εξελέγη πρόεδρος του Εκτελεστικού Σώματος, δηλαδή, ουσιαστικώς, πρόεδρος της πρώτης ελληνικής εθνικής κυβέρνησης.

Ο Μαυροκορδάτος ήταν μέλος της ελληνικής αριστοκρατίας των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, και εκπροσωπούσε την αγγλόφιλη παράταξη των Ελλήνων, διότι, κατόπιν διαφόρων βολιδοσκοπήσεων και διερευνητικών κινήσεων που έκανε προς την πλευρά της Ρωσίας, είχε ορθώς διαγνώσει ότι ―αν και η Ρωσία ήταν θρησκευτικώς ομόδοξο κράτος προς τους Έλληνες, και, παρά το γεγονός ότι, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, ο βυζαντινός πολιτισμός διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του ρωσικού πολιτισμού― η νεοτερική Ρωσική Αυτοκρατορία δεν μπορούσε να αρθρώσει και να πραγματοποιήσει σημαντικές στρατηγικές πρωτοβουλίες για την απελευθέρωση του νέου Ελληνισμού, ούτε για τη ριζική αλλαγή των διεθνών σχέσεων στα Βαλκάνια, ούτε, πολύ περισσότερο, για τη δημιουργία μιας νέας ευρωπαϊκής τάξης πραγμάτων. Η προαναφερθείσα αδυναμία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας οφειλόταν κυρίως στους εξής τρεις λόγους: (i) η νεοτερική Ρωσική Αυτοκρατορία χαρακτηριζόταν από μια υπανάπτυκτη οικονομία και κοινωνία· (ii) το τσαρικό καθεστώς ενδιαφερόταν πρωτίστως για την επιβίωση του αυταρχικού του συστήματος εξουσίας και τη συντήρηση των γεωπολιτικών του κεκτημένων, καθώς και για ορισμένες περιφερειακές κινήσεις γεωπολιτικής λαφυραγώγησης, παρά για οποιαδήποτε μεγαλόπνοα σχέδια που αφορούσαν στη δομική αλλαγή του διεθνούς συστήματος και σε υψηλά πολιτισμικά ιδεώδη· και (iii) οι ρωσικές ελίτ χαρακτηρίζονταν από μια σημαντική εσωτερική, πνευματική αντίφαση και διάσπαση μεταξύ του δυτικοευρωπαϊκού πνεύματος, της βυζαντινής χριστιανικής κληρονομίας και του παγανιστικού και μυστικιστικού πνεύματος της ευρασιατικής στέπας.

Οι προαναφερθείσες εσωτερικές, πνευματικές αντιφάσεις και ενδοψυχικές συγκρούσεις της νεοτερικής Ρωσίας και μεγάλου μέρους του νεοτερικού σλαβικού κόσμου έχουν περιγραφεί και αναλυθεί εναργώς, μεταξύ άλλων, και από τον Ρώσο μυθιστοριογράφο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Τον δέκατο ένατο αιώνα, μέσω των μυθιστορημάτων του, ο Ντοστογιέφσκι εμμέσως πλην σαφώς απεφάνθη ότι ο ρωσικός λαός («ναρόντ») δεν είχε ακόμη καταλήξει σε μια συνειδητή επιλογή αναφορικώς με τον ορθόδοξο Χριστό και ότι, συνεπώς, καθώς δεν είχε ένα σαφές, συνειδητό όραμα περί του ιστορικού του πεπρωμένου, ο ρωσικός λαός μπορούσε ακόμη «να ρίξει τον εαυτό του ―αναμένοντας και αναζητώντας αυτό [το ιστορικό του πεπρωμένο]― στις πιο τερατώδεις αποκλίσεις και στους πιο τερατώδεις πειραματισμούς».[vi]

Κατά τη διάρκεια του δεκάτου ογδόου και του δεκάτου ενάτου αιώνα,  η Ρωσική Αυτοκρατορία, εξαιτίας των ενδογενών πολιτικών, κοινωνικο-οικονομικών και κυρίως πνευματικών αδυναμιών της, δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει το Ανατολικό Ζήτημα για να αρθρώσει και να εφαρμόσει μια «νεοβυζαντινή» γεωστρατηγική, δηλαδή, αδυνατούσε να ανασυγκροτήσει τον γεωπολιτικό-γεωπολιτιστικό χώρο της πάλαι ποτέ Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε ένα νέο πολιτιστικό και γεωπολιτικό υποκείμενο. Με άλλα λόγια, η Ρωσική Αυτοκρατορία δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει το Ανατολικό Ζήτημα για να γίνει η «Τρίτη Ρώμη», που πολλοί Ρώσοι πόθησαν και φαντάστηκαν και να προσφέρει στην Ευρώπη και στον κόσμο γενικώς έναν επικαιροποιημένο ανατολικορωμαϊκό-νεοβυζαντινό λόγο, όπως θα μπορούσε να κάνει ως «κόρη» του Βυζαντίου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή του 1774, η οποία υπεγράφη μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατοχυρώνοντας τη θέση της Ρωσίας ως προστάτιδας δύναμης των Ορθοδόξων Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και παρέχοντας στους Έλληνες σημαντικές ωφέλειες (όπως το δικαίωμα χρήσης της ρωσικής σημαίας από Έλληνες πλοιοκτήτες, και η ναυπήγηση πλοίων μεγάλου εκτοπίσματος), δεν αποτέλεσε από ρωσικής πλευράς επίτευγμα των παραδοσιακών ρωσικών ελίτ, αλλά αποτέλεσε επίτευγμα της πανούργας και πολιτικώς ευφυέστατης Γερμανίδας Πριγκίπισσας Σοφίας του Άνχαλτ-Τσέρμπστ (Anhalt-Zerbst), η οποία είναι γνωστότερη ως Τσαρίνα Αικατερίνη Β´ της Ρωσίας, η επονομαζόμενη Μεγάλη. Το 1744, η Μεγάλη Αικατερίνη, έχοντας γίνει προηγουμένως μέλος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (λαμβάνοντας το όνομα Αικατερίνη), νυμφεύθηκε τον διάδοχο του ρωσικού θρόνου, Μέγα Δούκα Πέτρο Γ´, ο οποίος επέδειξε εξαιρετική ανικανότητα και άγνοια στα πεδία της πολιτικής, της στρατιωτικής διοίκησης και του πολιτισμού. Ο Μέγας Δούκας Πέτρος Γ´ δεν δίστασε να παραιτηθεί από τις κατακτήσεις που είχε επιτύχει σε βάρος της Πρωσίας στον Επταετή Πόλεμο (1756–63), να υιοθετήσει μια λουθηρανική προσέγγιση του Χριστιανισμού, και να δεχθεί Πρώσους αξιωματούχους στον Ρωσικό Στρατό. Εξ ου και, τελικώς, το 1762, με τη βοήθεια της αυτοκρατορικής Φρουράς και την υποστήριξη σημαντικού μέρους της ρωσικής αριστοκρατίας, η Μεγάλη Αικατερίνη ανέτρεψε και φυλάκισε τον σύζυγό της, Πέτρο Γ´ (ο οποίος τελικώς πέθανε στη φυλακή), και ανήλθε η ίδια στον θρόνο της Ρωσίας. Στο πλαίσιο των ευφυών γεωστρατηγικών υπολογισμών και εκτιμήσεών της, η Μεγάλη Αικατερίνη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Ρωσική Αυτοκρατορία έπρεπε να ελέγχει την Κριμαία και τον Καύκασο, και να χρησιμοποιήσει τη θρησκεία για να μπορεί να παρεμβαίνει στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ως η προστάτιδα δύναμη των ορθοδόξων χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πράγματι, πέτυχε όλους αυτούς τους στόχους της με Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή. Έστω, λοιπόν, και στο πλαίσιο «στενών» γεωστρατηγικών σκοπιμοτήτων και υπολογισμών, η Μεγάλη Αικατερίνη ήταν αυτή που ανέλαβε και πραγματοποίησε τη σημαντικότερη ρωσική πολιτική πρωτοβουλία νεοβυζαντινής υφής, υπό την έννοια ότι είχε ένα ― έστω και εργαλειακό ― νεοβυζαντινό, ορθόδοξο χριστιανικό πολιτιστικό υπόβαθρο.

Στο πλαίσιο του πολιτικού προσανατολισμού του Μαυροκορδάτου προς τη νεοτερική Δύση, ο Μαυροκορδάτος, ο Ιταλός φιλελεύθερος δικηγόρος, Καρμπονάρος και φιλέλληνας Βιντσέντζο Γκαλίνα (Vincenzo Gallina) και ο Θεόδωρος Νέγρης, καταγόμενος από παλαιά οικογένεια Φαναριωτών της Γένοβας και μυημένος στη Φιλική Εταιρεία, συνέταξαν το πρώτο σύνταγμα της Ελλάδας, το οποίο ψηφίστηκε την 1η Ιανουαρίου 1822 στο πλαίσιο της Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου. Επίσης, στην Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου, συντάχθηκε η «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Ελλάδος» με την καθοριστική συμβολή του νομικού Αναστασίου Πολυζωίδη, ο οποίος ήταν ομοϊδεάτης και πολιτικός υποστηρικτής του Μαυροκορδάτου, και αργότερα ανέλαβε θέσεις υπουργού Παιδείας, νομάρχη, μέλους του Αρείου Πάγου, και του Συμβουλίου της Επικρατείας στο νεοπαγές Ελληνικό Κράτος.

Στην έκρηξη του ελληνικού εμφυλίου πολέμου της χρονικής περιόδου  1823–25, μέσα στην Ελληνική Επανάσταση, συνέβαλαν καθοριστικά κυρίως οι εξής δύο λόγοι:  Ο πρώτος λόγος ήταν ότι οι κινητήριες δυνάμεις της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 δεν ήταν οργανωμένες με βάση ένα κοινό και σαφές στρατηγικό όραμα για το μέλλον και την πορεία του Ελληνισμού στην εποχή της νεοτερικότητας. Η ηγεσία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 ήταν πολυσυλλεκτική, θα λέγαμε μάλιστα και ετερόκλητη, τόσο πνευματικώς (υπό την έννοια του πολιτιστικού προτύπου που ενστερνιζόταν η κάθε συνιστώσα της ελληνικής επαναστατικής ηγεσίας) όσο και πολιτικο-κοινωνικώς (υπό την έννοια του πολιτικο-κοινωνικού προτύπου που ενστερνιζόταν η κάθε συνιστώσα της ελληνικής επαναστατικής ηγεσίας). Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι, σε μεγάλο ποσοστό ―ανεξαρτήτως των χαρακτηριστικών και των ιδεωδών των επιμέρους συνιστωσών της ελληνικής επαναστατικής ηγεσίας― τα μέλη της ελληνικής επαναστατικής ηγεσίας δεν διέθεταν την απαιτούμενη πνευματική και πολιτική παιδεία για να κατανοήσουν και να εκτιμήσουν ορθώς το ιστορικό τους περιβάλλον, την ελληνική ιδιαιτερότητα και τους εναλλακτικούς τρόπους με τους οποίους μια υποτελής κοινότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα μπορούσε να μετατραπεί σε ανεξάρτητο κράτος. Η πνευματική και πολιτική παιδεία της ελληνικής επαναστατικής ηγεσίας ήταν τόσο περιορισμένη ώστε ο εμφύλιος πόλεμος των Ελλήνων, αντί τουλάχιστον να φέρει στην επιφάνεια ευθέως και, ει δυνατόν, να επιλύσει θεμελιώδη ταυτοτικά-υπαρξιακά ζητήματα του νέου Ελληνισμού και της Ελληνικής Επανάστασης, διεξήχθη με βάση το επιφανειακό δίπολο πρόκριτοι εναντίον στρατιωτικών, διατηρώντας τις υποκείμενες αντιθέσεις και αντιφάσεις αναφορικώς με μείζονα ταυτοτικά-υπαρξιακά ζητήματα ατελώς εκφρασμένες, αλλά και εν πολλοίς οριοθετημένες σε ένα παρασκηνιακό και συχνά υποσυνείδητο πεδίο μάχης.

Οι κύριες δυνάμεις που συγκρούστηκαν μεταξύ τους στο πλαίσιο του ελληνικού εμφυλίου πολέμου κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης ήταν οι πρόκριτοι (κυρίως της Πελοποννήσου συνεπικουρούμενοι από προκρίτους της Στερεάς Ελλάδας και των νησιών) από τη μια πλευρά και οι στρατιωτικοί από την άλλη. Οι στρατιωτικοί αποτελούσαν μια νεοπαγή κοινωνική δύναμη, καθώς η συντριπτική τους πλειοψηφία αναδείχθηκε μέσα από τις μάχες της Ελληνικής Επανάστασης (ιδιαιτέρως μέσα από τις μεγάλες μάχες της χρονικής περιόδου 1821–23), και δεν είχε προγενέστερη στρατιωτική εμπειρία ούτε προγενέστερη κοινωνική καταξίωση. Το κύριο αντικείμενο της σύγκρουσης μεταξύ των προκρίτων και των στρατιωτικών ήταν η κατανομή της εξουσίας μεταξύ τους στο υπό συγκρότηση νεοελληνικό κράτος, και, πέραν του ζητήματος της κατανομής της εξουσίας, δεν διέθεταν άλλα σαφώς διατυπωμένα αιτήματα. Η αντιπαράθεση μεταξύ τους οξύνθηκε όταν η ελληνική επαναστατική κυβέρνηση σύναψε δανειακή σύμβαση με την Ελληνική Επιτροπή του Λονδίνου (London Greek Committee), η οποία εκπροσωπούνταν στη δανειακή σύμβαση από τους Βρετανούς βουλευτές Τζόσεφ Χιούμ (Joseph Hume) και Έντουαρντ Έλις (Edward Ellice) και την εταιρεία Loughnan and Son, καθώς πλέον πρόκριτοι και στρατιωτικοί συγκρούονταν μεταξύ τους για τη διαχείριση αυτού του δανείου. Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος υπό τη μορφή της αντιπαράθεσης μεταξύ γηγενών Πελοποννησίων αρχόντων και νέων στρατιωτικών κοινωνικών δυνάμεων έληξε αναγκαστικά εξαιτίας της νίκης που κατάφεραν οι συμμαχικές στρατιωτικές δυνάμεις του Οθωμανού σουλτάνου και του Αιγυπτίου Ιμπραήμ Πασά εναντίον των Ελλήνων στην Πελοπόννησο το 1825. Αυτό το γεγονός σηματοδότησε και προκάλεσε μια υποχώρηση του επαναστατικού πνεύματος των Ελλήνων καθώς και την αύξηση της εξάρτησης των Ελλήνων από εξωτερικούς παράγοντες, κυρίως από τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία.

Τελικώς, στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο της χρονικής περιόδου  1823–25, ηττήθηκαν οι στρατιωτικοί από τους προκρίτους, αφού, άλλωστε, οι περισσότεροι Έλληνες στρατιωτικοί ― με λίγες εξαιρέσεις στρατιωτικών, όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, οι οποίοι είχαν υπηρετήσει σε οργανωμένους στρατούς δυτικών κρατών στα Επτάνησα ― δεν ήταν τακτικοί στρατιωτικοί, δεν είχαν ισχυρά κοινωνικά ερείσματα μεταξύ των Ελλήνων, δεν είχαν γνώση σύγχρονων στρατηγικών και, βεβαίως, δεν κόμιζαν μια στρατηγική πρόταση για την οργάνωση της νεοελληνικής κοινωνίας. Το 1825, στο πλαίσιο της βαθιάς κρίσης στην οποία περιέπεσε η Ελληνική Επανάσταση και της υποχώρησης του ελληνικού επαναστατικού πνεύματος, ο τότε γενικός γραμματέας του Εκτελεστικού Σώματος των Ελλήνων, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, κατόπιν μυστικών συνεννοήσεων με τον τότε Βρετανό υπουργό Εξωτερικών Τζορτζ Κάνινγκ (George Canning) και με άλλα ηγετικά στελέχη της αγγλόφιλης παράταξης των Ελλήνων, όπως ο Διονύσιος Ρώμας και ο Σπυρίδων Τρικούπης, υπέβαλε προς το υπουργικό συμβούλιο της ελληνικής επαναστατικής κυβέρνησης, η οποία τότε είχε πρόεδρο τον Γεώργιο Κουντουριώτη, «σχέδιον αναφοράς» σύμφωνα με το οποίο: το ελληνικό έθνος «δυνάμει της παρούσης πράξεως εκθέτει εκουσίως την ιεράν παρακαταθήκην της εαυτού ελευθερίας, εθνικής ανεξαρτησίας και της πολιτικής αυτού υπάρξεως υπό την απόλυτον υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας». Το προαναφερθέν σχέδιο, το οποίο ουσιαστικώς μετέτρεπε την Ελλάδα σε προτεκτοράτο της Μεγάλης Βρετανίας, είναι γνωστό ως η Πράξη της Υποτέλειας του 1825, και απεστάλη επισήμως από την ελληνική κυβέρνηση προς το υπουργείο Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, έχοντας, στις 24 Ιουλίου 1825, υπογραφεί από πολλούς εκκλησιαστικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες της Ελληνικής Επανάστασης, μεταξύ των οποίων ήταν το Βουλευτικό Σώμα, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Ανδρέας Μιαούλης, ο Ανδρέας Ζαΐμης, ο Κανέλλος Δεληγιάννης και ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτας Πορφύριος. Ωστόσο, το προαναφερθέν σχέδιο βρετανικής προστασίας δεν υπέγραψαν ο Ιωάννης Κωλέττης, αρχηγός της γαλλόφιλης παράταξης των Ελλήνων, ο Δημήτριος Υψηλάντης, ο Νικήτας ή Νικηταράς κ.ά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, τον Μάιο του 1825, ο Ιωάννης Κωλέττης ήλθε σε επαφή με τον Δούκα της Αυρηλίας Λουδοβίκο-Φίλιππο, ο οποίος αργότερα βασίλευσε επί των Γάλλων, και προωθούσε την πρόταση να γίνει ο Δούκας του Νεμούρ (ο οποίος ήταν ο δευτερότοκος υιός του Δούκα της Αυρηλίας) βασιλέας της Ελλάδας. Η υποστήριξη του Κωλέττη προς τον Δούκα του Νεμούρ οφειλόταν στο γεγονός ότι η Δυναστεία στην οποία ανήκε ο Δούκας του Νεμούρ υποστήριζε το πολίτευμα της συνταγματικής μοναρχίας, το οποίο προέκρινε και ο Κωλέττης. Εξ ου και ο Κωλέττης ήταν από τα λίγα μέλη της ελληνικής επαναστατικής ηγεσίας που δεν υπέγραψαν την προαναφερθείσα αίτηση προστασίας του νεοελληνικού κράτους προς τη Μεγάλη Βρετανία.

Επειδή ο Κάνινγκ υποδέχθηκε την Πράξη της Υποτέλειας των Ελλήνων του 1825 με πολύ επιφυλακτικό τρόπο στο πλαίσιο της βρετανικής Realpolitik, δυσαρέστησε πολλούς ηγέτες της Ελληνικής Επανάστασης, και, γι’ αυτόν τον λόγο, διάφορες ομάδες και τάσεις των ηγετών της Ελληνικής Επανάστασης επιδόθηκαν εν συνεχεία σε έναν αγώνα σύνταξης και αποστολής παρόμοιου ήθους και περιεχομένου υπομνημάτων υποτέλειας προς διαφόρους εξωτερικούς παράγοντες. Συγκεκριμένα, τον Δεκέμβριο του 1825, έφθασε στην Αγία Πετρούπολη μια «Πράξη Υποτέλειας προς τη Ρωσία» υπογεγραμμένη, μεταξύ άλλων, από τον Θ. Κολοκοτρώνη, τον Δ. Υψηλάντη και τον Νικηταρά, και φυσικά καλωσορίστηκε από τον φιλοπόλεμο Ρώσο Τσάρο Νικόλαο Α´ και την κυβέρνησή του, έστω και μόνο επειδή έφερε τις υπογραφές ορισμένων ηγετικών παραγόντων της Ελληνικής Επανάστασης οι οποίοι λίγο πριν είχαν επιδείξει υποτελή στάση προς τη Μεγάλη Βρετανία, ενώ τώρα πλέον ομολογούσαν την πολιτική μεταστροφή τους και την ένταξή τους στη ρωσόφιλη παράταξη των Ελλήνων.[vii] Επίσης, στις 23 Μαρτίου 1826, ο Γεώργιος Βιτάλης, ένας Ζακυνθινός λόγιος, ο οποίος ανήκε στη γαλλόφιλη παράταξη των Ελλήνων και είχε έλθει προηγουμένως σε συνεννόηση με τον Γάλλο πρωθυπουργό Ζοζέφ ντε Βιλέλ (Joseph de Villèle), έφθασε στη Μασσαλία μεταφέροντας προς τον Δούκα της Ορλεάνης μια αναφορά υπογεγραμμένη από τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, τον Κωλέττη, τον Λόντο, τον Ζαΐμη κ.ά. οι οποίοι του ζητούσαν να επιτρέψει στον Δούκα του Νεμούρ να αποδεχθεί τον θρόνο της Ελλάδας και να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς συνταγματικής μοναρχίας για τους Έλληνες .[viii]

Γενικώς, διαπιστώνουμε ότι το έλλειμμα πνευματικής και πολιτικής παιδείας των κοινωνικών δυνάμεων που αποτέλεσαν τις κινητήριες και ηγετικές δυνάμεις της Ελληνικής Επανάστασης και των πρώτων ελληνικών κυβερνήσεων όχι μόνο δεν επέτρεψε τη διαμόρφωση και εφαρμογή ενός σαφούς και συνεκτικού επαναστατικού οράματος, αλλά και άφησε άλυτα θεμελιώδη ταυτοτικά-υπαρξιακά ζητήματα του νέου Ελληνισμού, και σταδιακώς μετέτρεψε τους περισσότερους ηγετικούς παράγοντες της Ελληνικής Επανάστασης και των πρώτων ελληνικών κυβερνήσεων σε μέλη πολιτικών κομμάτων που αναφέρονταν ευθέως σε ξένες δυνάμεις. Συγκεκριμένα, το αγγλικό κόμμα, στο οποίο διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, εμπνεόταν κυρίως από τον βρετανικό εθνοαστισμό και φιλελευθερισμό· το γαλλικό κόμμα, στο οποίο διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο ο Ιωάννης Κωλέττης, εμπνεόταν από τη ναπολεόντεια πολιτική παράδοση και τη μιλιταριστική σκέψη της Γαλλίας· και το ρωσικό κόμμα, στο οποίο διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο ο Κεφαλονίτης αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης, διπλωμάτης και πολιτικός κόμης Ανδρέας Μεταξάς, εμπνεόταν κυρίως από τις συντηρητικές τάσεις και ιδέες της τσαρικής Ρωσίας.

Επί πλέον, παρά την υψηλή πολιτική του εκπαίδευση και εμπειρία και παρά τα σημαντικά του πολιτικά επιτεύγματα, ούτε ο Ιωάννης Καποδίστριας μπόρεσε να αρθρώσει έναν ιδιαίτερο πολιτικό λόγο (υπό την έννοια του θεμελιώδους τρόπου σκέψης και νοηματοδότησης του βίου) ικανό να εκφράσει την ελληνική ιδιαιτερότητα και να οργανώσει αποτελεσματικώς την ελληνική κοινωνία.[v] Στις 30 Μαρτίου 1827, σε μια εποχή που η Ελληνική Επανάσταση καρκινοβατούσε, η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας εξέλεξε τον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος είχε διατελέσει υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας από το 1816 έως το 1822, πρώτο Κυβερνήτη του Ελληνικού Κράτους. Αρχήθεν κατέστη εμφανής μια σημαντική αντίφαση και αντίθεση μεταξύ του ήθους των τοπικών κοινωνιών και του ήθους του Ιωάννη Καποδίστρια. Ενώ ο Καποδίστριας εκλήθη να κυβερνήσει σύμφωνα με το δημοκρατικό σύνταγμα της Τροιζήνας, εκείνος, ως οπαδός του κεντροευρωπαϊκού και του ρωσικού προτύπου της πεφωτισμένης δεσποτείας και του ηπειρωτικοευρωπαϊκού ρασιοναλισμού, ανέστειλε το σύνταγμα της Τροιζήνας, επιτυγχάνοντας την έγκριση αυτής της πολιτικής του από τη Βουλή, η οποία ενέκρινε ψήφισμα περί αναστολής του συντάγματος στις 18 Ιανουαρίου 1828 και κατέστησε τον Κυβερνήτη μοναδική πηγή εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, συνεπικουρούμενο από το Πανελλήνιο, ένα συμβουλευτικό σώμα αποτελούμενο από είκοσι επτά μέλη. Ο Καποδίστριας είχε βαθιά καλλιεργημένη ηθική συνείδηση και σημαντικές πολιτικές γνώσεις και πολιτικές αρετές, αλλά διέπραξε ένα στρατηγικό πολιτικό λάθος: υποτίμησε το χάσμα που χώριζε το θεσμικό σύστημα το οποίο ήθελε να εγκαθιδρύσει από το πολιτιστικό επίπεδο της νεοελληνικής κοινωνίας, την οποία ανέλαβε να κυβερνήσει, και δεν μερίμνησε ώστε, κατ’ αντιστοιχία προς την ανασυγκρότηση των εξωτερικών υπαρξιακών συνθηκών (δηλαδή, των κοινωνικών και πολιτικών θεσμών) των Νεοελλήνων, να ανασυγκροτήσει και τις εσωτερικές υπαρξιακές συνθήκες των Νεοελλήνων, δηλαδή, τα ψυχικά τους περιεχόμενα. Εξ ου και, τελικώς, το πνευματικό χάσμα που χώριζε την πολιτική του Καποδίστρια από επιμέρους εγχώρια και εξωτερικά πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα απέβη μοιραίο καθώς προκάλεσε τη δολοφονία του Καποδίστρια το 1831.

Τελικώς, με το Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας του Ελληνικού Κράτους (γνωστό και ως Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830), το οποίο υπεγράφη στις 3 Φεβρουαρίου 1830 από τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Ρωσία, αναγνωρίστηκε μεν η Ελλάδα ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, αλλά ουσιαστικώς δημιουργήθηκε ένα νεοελληνικό κράτος το οποίο ήταν, βάσει συμφωνημένων ποσοστώσεων, ένα προτεκτοράτο και γεωπολιτικό εργαλείο των τριών εγγυητριών Μεγάλων Δυνάμεων (δηλαδή, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας). Μάλιστα, οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις του νεοελληνικού κράτους, οι οποίες συνυπέγραψαν το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1830, ήταν αυτές που όρισαν τόσο το πρώτο πολίτευμα του τυπικώς ανεξάρτητου νεοελληνικού κράτους, το οποίο ήταν η μοναρχία, όσο και τον πρώτο μονάρχη του τυπικώς ανεξάρτητου νεοελληνικού κράτους, ο οποίος ήταν ο ανήλικος τότε Βαυαρός Πρίγκιπας Όθων (Otto Friedrich Ludwig von Wittelsbach), εγκαινιάζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο επισήμως μια μακρά πολιτική συστηματικών και στρατηγικών παρεμβάσεων ξένων δυνάμεων στο νεοελληνικό κράτος.

Παρ’ ότι η Μεγάλη Βρετανία είχε επιφυλάξεις ως προς την επιλογή του Όθωνα για το αξίωμα του βασιλέα της Ελλάδας λόγω του γεωστρατηγικού ανταγωνισμού μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και των κεντροευρωπαϊκών δυνάμεων, ο Βαυαρός Αντιβασιλέας Γιόζεφ Λούντβιχ φον Άρμανσπεργκ (Joseph Ludwig von Armansperg) ―ο οποίος ήταν ο πρόεδρος του Ιδιαιτέρου Συμβουλίου του Όθωνα, και, όταν ενηλικιώθηκε ο Όθων, το 1835, ο φον Άρμανσπεργκ ορίστηκε αρχιγραμματέας (πρωθυπουργός)― είχε στενή συνεργασία με τη βρετανική εξωτερική πολιτική. Συγκεκριμένα, ο Γιόζεφ Λούντβιχ φον Άρμανσπεργκ συνεργαζόταν στενά με τον Βρετανό πρέσβη στην Αθήνα, υποκόμη Ρίτσαρντ Λάιονς (Richard Lyons, 1st Viscount Lyons), ο οποίος έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης και εμπιστοσύνης από τη Βασίλισσα Βικτόρια της Μεγάλης Βρετανίας και δημιούργησε ένα σημαντικό δίκτυο για την προώθηση της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής στην Αθήνα. Όταν δε, κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου (1853–56) ―στον οποίο συγκρούστηκε η Ρωσική Αυτοκρατορία με μια συμμαχία την οποία αποτελούσαν η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Γαλλία, η Μεγάλη Βρετανία και η Σαρδηνία― ο Όθων και η ελληνική κυβέρνηση προσπάθησαν να αυτονομηθούν από τη βρετανική πολιτική και να συμμαχήσουν με τη Ρωσία, με σκοπό να απελευθερώσουν Έλληνες της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας, οι οποίοι ήταν υποτελείς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι στρατιωτικές δυνάμεις της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας έθεσαν για τρία χρόνια υπό τον έλεγχό τους την Αθήνα και τον Πειραιά (1854–57), ανέτρεψαν την ελληνική κυβέρνηση του Αντωνίου Κριεζή, και επέβαλαν τον βετεράνο αγγλόφιλο πολιτικό Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο ως πρόεδρο της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία έγινε γνωστή ως «Υπουργείο Κατοχής», και τον γαλλόφιλο πολιτικό και στρατιωτικό Δημήτριο Καλλέργη ως υπουργό Στρατιωτικών, προκειμένου με αυτόν τον τρόπο η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία να αποτρέψουν εθνικοαπελευθερωτικές κινήσεις Ελλήνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη σύναψη μιας στρατηγικής συμμαχίας μεταξύ Ελλήνων και Ρώσων.

Η μελέτη της νεοελληνικής ιστορίας από τις αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνα έως τις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα οδηγεί σαφώς στο συμπέρασμα ότι η έλλειψη ενιαίου και ενοποιητικού στρατηγικού υπαρξιακού λόγου από το νεοελληνικό ιστορικό υποκείμενο (τόσο στο επίπεδο του κράτους όσο και στο επίπεδο της κοινωνίας) σε συνδυασμό με την εργαλειοποίηση της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και του νεοελληνικού κράτους από ξένες δυνάμεις για χάρη και στο πλαίσιο δικών τους πολιτικών, οικονομικών και γεωστρατηγικών υπολογισμών και σχεδιασμών προσδιόρισαν τον πολιτισμό, την πολιτική και τις επικρατούσες νοοτροπίες του νεοελληνικού κράτους και, γενικώς, της νεοελληνικής κοινωνίας. Εξ ου και, ως επί το πλείστον, οι άρχουσες νεοελληνικές ελίτ στα πεδία της πολιτικής, της οικονομίας και του πνεύματος, περιλαμβανομένης της «εθνικής-κρατικής» Εκκλησίας της Ελλάδας, μιμούνται δυτικούς κοινωνικο-πολιτικούς θεσμούς κατά τρόπο παθητικό και συνήθως φορμαλιστικό, χωρίς να υπεισέρχονται στις υποκείμενες πνευματικές προϋποθέσεις των δυτικών κοινωνικο-πολιτικών θεσμών και χωρίς να επιδιώκουν είτε σοβαρές αντιπαραθέσεις είτε σοβαρές συνθέσεις μεταξύ παραδοσιακών ελληνικών πολιτιστικών αρχών και στοιχείων της νεοτερικότητας, ενώ συγχρόνως αναπαράγουν οθωμανικές δομές και νοοτροπίες (όπως παρασιτικές κρατικές γραφειοκρατίες, η επιβολή ενός γενικευμένου συστήματος άτυπων δικτύων πελατειακών σχέσεων και διαφθοράς σε όλους τους κοινωνικούς και κρατικούς θεσμούς, η διαπλοκή μεταξύ κράτους και επιχειρηματιών, αναξιοκρατία και διοικητική αυθαιρεσία, η συστηματική παραβίαση της αρχής της ασφαλείας και βεβαιότητας του δικαίου, δεισιδαιμονικές και τυπολατρικές μορφές θρησκευτικότητας, η εκδήλωση δουλικού φρονήματος προς όποιον επιδεικνύει υλική δύναμη κ.λπ.) μέσα στο πλαίσιο του νεοτερικού, αστικού νεοελληνικού κράτους. Κατά συνέπεια, αποτιμώντας την πορεία του νεοελληνικού κράτους από τις αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνα έως τις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, διαπιστώνεται εύκολα ότι το νεοελληνικό κράτος είναι χρήσιμο σε ξένες δυνάμεις για διαφόρους πολιτικούς, οικονομικούς και γεωστρατηγικούς λόγους, και αποτελεί έναν μεγάλο, πολιτικώς και οικονομικώς ωφέλιμο πόρο προς απομύζηση εκ μέρους των εγχώριων νεοελληνικών ελίτ και γραφειοκρατιών, αλλά καθ’ εαυτό το νεοελληνικό κράτος είναι πνευματικώς ασήμαντο, και, εξαιτίας της πνευματικής του ασημαντότητας, δεν μπορεί να αποτελέσει αυτόνομο και δημιουργικό πολιτικό δρώντα.

Αξίζει να επισημανθεί ότι ο φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης, στο βιβλίο του Ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός: Οι Φιλοσοφικές Ιδέες (Αθήνα: Θεμέλιο, 2008), αποφαίνεται ορθώς ότι οι εκπρόσωποι του Νεοελληνικού Διαφωτισμού όχι μόνο δανείστηκαν τις ιδέες τους από αντίστοιχα ευρωπαϊκά ρεύματα, αλλά αυτός ο δανεισμός υπήρξε «ελάχιστα γόνιμος» από την άποψη του θεωρητικού στοχασμού, τόσο διότι, όπως προανέφερα, η νεοελληνική κοινωνία, ως επί το πλείστον, δεν διέθετε έναν ενιαίο και ενοποιητικό στρατηγικό, υπαρξιακό λόγο όσο και επειδή, όπως αποφαίνεται ο Κονδύλης, οι πνευματικές ανάγκες της νεοελληνικής κοινωνίας ήταν «πολύ ισχνές και μπορούσαν να ικανοποιηθούν από δεύτερο και τρίτο χέρι, όπως και από έργα δεύτερης και τρίτης σειράς».[ix] Στην Αρχαιότητα, όταν υπήρχε ένας ισχυρός και γνησίως δημιουργικός ελληνικός πολιτισμός, έχοντας ως κοιτίδα του το Αιγαίο, όπου δημιουργήθηκαν όλες οι μορφές τέχνης και έκφρασης και καλλιεργήθηκε ο φιλοσοφικός στοχασμός, ο Ελληνισμός του Αιγαίου λειτούργησε σαν ένα πρίσμα, υπό την έννοια ότι προσήλκυσε ακτίνες φωτός, δηλαδή, πνευματικά επιτεύγματα, από κάθε περιοχή (και από διαφορετικούς πολιτισμούς), τις συνέθεσε και τις επεξεργάστηκε σύμφωνα με την ελληνική πνευματικότητα, και εν συνεχεία τις διέχυσε προς όλο τον κόσμο.[x] Αντιθέτως, ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός δεν μπόρεσε να κάνει μια πρωτογενή, θεμελιωδώς ελληνική σύνθεση και επεξεργασία των στοιχείων που προσέλαβε από τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, και, γι’ αυτόν τον λόγο, άλλωστε, σε αντίθεση προς τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός, περιοριζόμενος σε μια κατά βάση μεταπρατική λειτουργία, δεν μπόρεσε να προσφέρει τίποτε σημαντικό στον υπόλοιπο κόσμο.

Ακόμη και η «επανανακάλυψη» του αρχαίου ελληνικού παρελθόντος και η επίκλησή του, προκειμένου να αποτελέσει την ιστορική και πολιτιστική βάση της νεοελληνικής ταυτότητας, εκ μέρους της νεοελληνικής κοινωνίας του δεκάτου ενάτου αιώνα και ιδιαιτέρως εκ μέρους των νεοελληνικών ελίτ ήταν, ως επί το πλείστον, διηθισμένες μέσω του Κλασσικισμού της Βαϊμάρης. Ο Κλασσικισμός της Βαϊμάρης ήταν ένα γερμανικό φιλολογικό και πολιτιστικό κίνημα το οποίο άκμασε στη Γερμανία κυρίως κατά τη χρονική περίοδο 1772–1805, και συνίστατο σε έναν νέο ανθρωπισμό ο οποίος βασιζόταν σε μια σύνθεση μεταξύ του Ρομαντισμού, του Νεοκλασσικισμού της δυτικής Ευρώπης του δεκάτου ογδόου αιώνα και του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Οι πιο επιδραστικοί παραδειγματικοί εκπρόσωποι του Κλασσικισμού της Βαϊμάρης ήταν ο Γίοχαν Βόλφγκανγκ φον Γκέτε (Johann Wolfgang von Goethe), ο Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ (Johann Gottfried Herder), ο Φρίντριχ Σίλερ (Friedrich Schiller) και ο Κρίστοφ Μάρτιν Βίλαντ (Christoph Martin Wieland).

Η Υπαρξιακή Ελαφρότητα και η Ελλειμματική Προσωπικότητα του Νεοελληνικού Ιστορικού Υποκειμένου

Εκτός από το ότι δεν επιτρέπει στον νέο ή νεοτερικό Ελληνισμό να γίνει ένα πνευματικώς σημαντικό ιστορικό υποκείμενο, η έλλειψη ενιαίου και ενοποιητικού στρατηγικού υπαρξιακού λόγου η οποία μαστίζει το νεοελληνικό κράτος ήδη από την εποχή της κυοφορίας του στη συνείδηση των μελών της Φιλικής Εταιρείας έχει επίσης ως συνέπεια μια ατελή μορφή εθνικής ενότητας του νεοελληνικού κράτους. Συγκεκριμένα, η εθνική ενότητα του νεοελληνικού κράτους δεν βασίζεται σε μια στρατηγική υπαρξιακή πρόταση, δηλαδή, σε ένα ολοκληρωμένο και διαυγασμένο, νεοελληνικό ιδεώδες ανθρώπου, το οποίο θα μπορούσε να αποτελεί τον υπερβατικό καθοδηγητικό ιδεότυπο της νεοελληνικής κοινωνίας. Η μελέτη της νεοελληνικής ιστορίας από τις αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνα έως τις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η εθνική ενότητα του νεοελληνικού κράτους βασίζεται κυρίως σε ένστικτα (κυρίως στο ένστικτο της επιβίωσης και σε αγελαίες τάσεις των μαζών), συναισθήματα (όπως ο φόβος, η υπερηφάνεια, η φιλοδοξία κ.ο.κ.), και δίκτυα επιμέρους (εγχώριων και ξένων) ιδιοτελών συμφερόντων που συναρτώνται με το νεοελληνικό κράτος. Μάλιστα, αυτή η ατελής (κυρίως φορμαλιστική, ενστικτώδης, συναισθηματική, κερδοσκοπική και επιτελεστική) μορφή εθνικής ενότητας του νεοελληνικού κράτους έχει καταρρεύσει αρκετές φορές, κυρίως όταν οι αντιθέσεις και αντιφάσεις μεταξύ επιμέρους απόψεων, αντιλήψεων, ιδεολογιών και συμφερόντων δεν μπορούσαν να ενταχθούν, να λειτουργήσουν και τελικώς να υπερβαθούν μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ελληνικού πολιτισμού και στο όνομα ενός υπερβατικού ελληνικού λόγου.

Εκτός από την περίπτωση του εμφυλίου πολέμου που εξερράγη κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ένα άλλο σημαντικό παράδειγμα κατάρρευσης της ατελούς μορφής εθνικής ενότητας του νεοελληνικού κράτους είναι ο εθνικός διχασμός της χρονικής περιόδου 1916–17. Ο εθνικός διχασμός της χρονικής περιόδου 1916–17, ο οποίος είναι γνωστός και ως η αντιπαλότητα μεταξύ του «στρατοπέδου» του Βενιζελισμού και του «στρατοπέδου» του Κωνσταντινισμού, είναι η σύγκρουση μεταξύ των δύο ισχυρότερων συνιστωσών του νεοελληνικού πολιτικού κατεστημένου των αρχών του εικοστού αιώνα, καθώς αυτές οι δύο συνιστώσες προσπάθησαν να καλύψουν το έλλειμμα ιδιαίτερου νεοελληνικού λόγου με την υιοθέτηση και προώθηση διαφορετικών δυτικοευρωπαϊκών λόγων και πολιτικών στρατηγικών.

Το «στρατόπεδο» του Βενιζελισμού ―με ηγέτη φυσικά τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος ίδρυσε το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1910― προσπάθησε να καλύψει το έλλειμμα ιδιαίτερου νεοελληνικού λόγου (δηλαδή, την ανυπαρξία ενός σαφώς και συνειδητώς συγκροτημένου νεοελληνικού θεμελιώδους τρόπου σκέψης και νοηματοδότησης του βίου) και να παράσχει έναν στρατηγικό προσανατολισμό στη νεοελληνική κοινωνία μέσω της υιοθέτησης και προώθησης του λόγου του αγγλογαλλικού αστικού φιλελευθερισμού και του αγγλογαλλικού καπιταλιστικού αναπτυξιακού προτύπου. Ο Βενιζέλος ήταν μέλος της Συμβολικής Στοάς «Αθηνά» της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, και, διά μέσου αγγλικών τεκτονικών και πολιτικών δικτύων, είχε γαλουχηθεί στη σύγχρονή του εθνοαστική πολιτική σκέψη όπως την είχε διαμορφώσει και την προωθούσε το βρετανικό πολιτικό κατεστημένο. Στις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία υποστήριξαν οικονομικώς και πολιτικώς τον Ελευθέριο Βενιζέλο προκειμένου να κατορθώσει να εκλεγεί πρωθυπουργός της Ελλάδας για να εξασφαλίσουν τη συμμετοχή της Ελλάδας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο παρά τω πλευρώ της Entente Cordialle (Εγκάρδιας Συνεννόησης), γνωστή απλούστερα ως Αντάντ, όπως ονομάστηκε η συμμαχία Γαλλίας και Μεγάλης Βρετανίας.[xi]

Από την άλλη πλευρά, το «στρατόπεδο» του Κωνσταντινισμού ―του οποίου η ηγεσία αποτελούνταν από τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Α´ και την ηγεσία του Λαϊκού Κόμματος― προσπάθησε να καλύψει το έλλειμμα ιδιαίτερου νεοελληνικού λόγου και να παράσχει έναν στρατηγικό προσανατολισμό στη νεοελληνική κοινωνία μέσω της υιοθέτησης και προώθησης του λόγου του κεντροευρωπαϊκού συντηρητισμού και του κεντροευρωπαϊκού καπιταλιστικού αναπτυξιακού προτύπου. Στο πρώτο ήμισυ του εικοστού αιώνα, στην Ελλάδα, ο Ιωάννης Μεταξάς υπήρξε ο παραδειγματικός εκπρόσωπος ενός φασιστικού συστήματος υποταγμένου στις μεγαλοαστικές τάξεις της Ελλάδας και της Γερμανίας, και, όταν ήταν συγχρόνως δικτάτωρ της Ελλάδας και αξιωματούχος του ελληνικού Ελευθεροτεκτονισμού, κατόρθωσε να υποτάξει τη Μεγάλη Στοά της Ελλάδος στο καθεστώς του. Το 1915, ο Μεταξάς μαζί με τον Γεώργιο Στρέιτ (διακεκριμένο Έλληνα διπλωμάτη, πολιτικό και ακαδημαϊκό), τον Σοφοκλή Δούσμανη (ναύαρχο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού) και τη Βασίλισσα Σοφία της Ελλάδας (κόρη του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ´ της Γερμανίας και αδελφή του Αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β´ της Γερμανίας) συγκρότησαν ένα ισχυρό φιλογερμανικό δίκτυο για τον επηρεασμό του Βασιλέα Κωνσταντίνου Α´ της Ελλάδας και του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Γι’ αυτόν τον λόγο, τον Αύγουστο του 1916, ύστερα από αιτήματα της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, ο Έλληνας Βασιλέας Κωνσταντίνος Α´ αναγκάστηκε να απομακρύνει τον Μεταξά από το Γενικό Επιτελείο των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Επίσης, το 1916, μετά από τη δικτατορική επιβολή της φιλοβενιζελικής «Κυβερνήσεως Εθνικής Αμύνης» και την εκθρόνιση του Έλληνα βασιλέα, η Αντάντ (Entente), ενεργώντας ως επικυρίαρχος της Ελλάδας, απέστειλε προς τον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξανδρο Ζαΐμη κατάλογο πολιτικώς ανεπιθύμητων βασιλοφρόνων που θα έπρεπε να εξοριστούν. Σε εκείνον τον κατάλογο, περιλαμβανόταν και ο Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος, το 1917, εξορίστηκε στην Ιταλία.

Ωστόσο, μέσω του Ελευθεροτεκτονισμού και φασιστικών πολιτικών δικτύων, ο Μεταξάς μπόρεσε να δημιουργήσει ένα σύστημα προστασίας του ίδιου και των πολιτικών φίλων του στην Ιταλία.[xii] Αναφορικώς με τη σχέση του Ιωάννη Μεταξά με τον Ελευθεροτεκτονισμό, πρέπει να επισημάνουμε ότι ο Μεταξάς ήταν μέλος της Στοάς «Ησίοδος» της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, και, τη χρονική περίοδο 1921–23, διετέλεσε προϊστάμενος («Σεβάσμιος Διδάσκαλος») εκείνης της Στοάς.[xiii] Μετά από την παλινόρθωση του βασιλέα και των βασιλοφρόνων πολιτικών στην Ελλάδα, ο Μεταξάς επέστρεψε στην Ελλάδα, και, μετά από τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, ίδρυσε το φασιστικό κόμμα των «Ελευθεροφρόνων».

Αξίζει να σημειωθεί ότι, τον Νοέμβριο του 1922, μετά από την ήττα των Ελλήνων από τους Τούρκους στη Μικρά Ασία, επιβλήθηκε στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα υπό την ηγεσία τριών βενιζελικών στρατιωτικών: του συνταγματάρχη Νικολάου Πλαστήρα, του συνταγματάρχη Στυλιανού Γονατά και του αντιπλοιάρχου Δημητρίου Φωκά. Η δικτατορία Πλαστήρα–Γονατά–Φωκά οδήγησε σε δίκη τους πρωταιτίους της Μικρασιατικής Καταστροφής με την κατηγορία της «εσχάτης προδοσίας». Συγκεκριμένα, παραπέμφθηκαν σε δίκη, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν ο Δημήτριος Γούναρης (αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος και πρωθυπουργός κατά τη χρονική περίοδο 1921–22), ο Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης (υπουργός Οικονομικών στις κυβερνήσεις Γούναρη και πρωθυπουργός το 1922), ο Νικόλαος Στράτος (πρωθυπουργός το 1922, μόνο για μερικές ημέρες, και υπουργός Εσωτερικών το 1922), ο Γεώργιος Μπαλτατζής (υπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη), ο Νικόλαος Θεοτόκης (υπουργός Στρατιωτικών στις κυβερνήσεις Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη), ο Γεώργιος Χατζανέστης (διοικητής της στρατιάς της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης), ο Μιχαήλ Γούδας (υποναύαρχος ε.α. και υπουργός στις κυβερνήσεις Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη) και ο Ξενοφών Στρατηγός (υποστράτηγος ε.α. και υπουργός στις κυβερνήσεις Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη). Όπως γράφει ο βενιζελικός στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος, στον δεύτερο τόμο των Απομνημονευμάτων του, εκτός από τους βενιζελικούς που υποστήριξαν την εκτέλεση των προαναφερθέντων έξι πολιτικών και στρατιωτικών προσωπικοτήτων, ο Ιώαννης Μεταξάς υπέδειξε στη δικτατορική κυβέρνηση Πλαστήρα–Γονατά–Φωκά ότι οι προαναφερθέντες έξι πολιτικοί και στρατιωτικοί έπρεπε να δικαστούν πριν γίνουν εκλογές για την Εθνοσυνέλευση, και, παρασκηνιακώς, άσκησε σημαντική πολιτική επιρροή υπέρ της εκτέλεσης τους. Με αυτόν τον τρόπο, ο Μεταξάς αποσκοπούσε στο να ηγηθεί ο ίδιος στην αντιβενιζελική παράταξη και να τη στρέψει ιδεολογικώς από τον αστικό συντηρητισμό στον φασισμό.

Τελικώς, μετά από μια μακρά χρονική περίοδο πολιτικής αστάθειας, ο Μεταξάς, σε συνεργασία με τον Βασιλέα Γεώργιο Β´ των Ελλήνων, επίσης Ελευθεροτέκτονα, επέβαλε δικτατορικό καθεστώς στις 4 Αυγούστου 1936. Ο Βασιλέας Γεώργιος Β´ των Ελλήνων μυήθηκε στον Ελευθεροτεκτονισμό στο Λονδίνο υπό την αιγίδα της Ηνωμένης Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας, και διετέλεσε προϊστάμενος («Σοφώτατος Ηγεμών») του Ροδοσταυρικού Περιστυλίου «Conjuncta» υπ’ αριθμόν 212 υπό την αιγίδα του Υπάτου Συμβουλίου του 33^ου βαθμού του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Τύπου για την Αγγλία, και, το 1942, προήχθη στον 32^ο βαθμό από το Ύπατο Συμβούλιο του 33^ου βαθμού του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Τύπου για την Αγγλία.

Η δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά, η οποία επεβλήθη στις 4 Αυγούστου 1936 από τον τότε πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά σε συνεργασία με τον Βασιλέα Γεώργιο Β´, δημιούργησε ένα ισχυρό και αυταρχικό κρατικό σύστημα επί τη βάσει μιας σύνθεσης μεταξύ του κεντροευρωπαϊκού αναπτυξιακού προτύπου και του φασισμού από τη μια πλευρά (που εκπροσωπούσε κυρίως ο Μεταξάς) και της βρετανικής πολιτικής οικονομίας και διπλωματίας από την άλλη πλευρά (που εκπροσωπούσε κυρίως ο Βασιλέας Γεώργιος Β´). Ωστόσο, η προαναφερθείσα αντιπαράθεση μεταξύ του «στρατοπέδου» του Βενιζελισμού και του «στρατοπέδου» του Κωνσταντινισμού είχε μια μακρά και ισχυρή επίδραση στην πολιτική ζωή και στην πολιτική σκέψη της νεοελληνικής κοινωνίας, οριοθετώντας εν πολλοίς τη νεοελληνική πολιτική ζωή και σκέψη σε συγκεκριμένα πολιτικά πλαίσια.

Ένα ακόμη σημαντικό παράδειγμα κατάρρευσης της ατελούς μορφής εθνικής ενότητας του νεοελληνικού κράτους είναι ο εμφύλιος πόλεμος της χρονικής περιόδου 1943–49. Ο εμφύλιος πόλεμος της χρονικής περιόδου 1943–49 είναι αρρήκτως συνδεδεμένος με τις συνθήκες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά συγχρόνως αποτελεί έκφραση και απόρροια του ελλειμματικού και διασπασμένου εαυτού του νεοελληνικού κράτους, το οποίο, ακριβώς εξαιτίας του ελλειμματικού και διασπασμένου εαυτού του, είδε και ερμήνευσε τις ιστορικές συνθήκες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου με τρόπο ελλειμματικό και διασπασμένο. Παρά το ισχυρό κρατικό σύστημα και τις σκληρές δομές που δημιούργησε η δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά, η νεοελληνική κοινωνία συνέχιζε να χαρακτηρίζεται από την έλλειψη ενιαίου και ενοποιητικού στρατηγικού, υπαρξιακού λόγου και, συνεπακόλουθα, συνέχιζε να πάσχει από έλλειψη πνευματικής ενότητας. Αυτό το γεγονός και οι συνέπειές του εμφανίστηκαν στο ιστορικό προσκήνιο μετά από την κατάλυση του μεταξικού κράτους από τη γερμανική εισβολή. Όταν η ναζιστική Γερμανία κατέλυσε και κατήργησε το τυπικό σύστημα κοινωνικής συγκρότησης της Ελλάδας, συγκεκριμένα, το μεταξικό κράτος, αποκαλύφθηκε και εκδηλώθηκε κατά δραματικό τρόπο η απουσία σοβαρής πνευματικής συγκρότησης και πνευματικής ενότητας από την κοινωνία αυτού του κράτους.

Με το που «αποφλοίωσαν» οι Γερμανοί εισβολείς το «φρούτο» της νεοελληνικής κοινωνίας, δηλαδή, με το που χώρισαν τη νεοελληνική κοινωνία από το κρατικό της επικοδόμημα και περίβλημα, φάνηκαν τα ποιοτικά προβλήματα του καρπού και των σπόρων αυτού του «φρούτου». Συγκεκριμένα, με το που η ναζιστική Γερμανία κατέλυσε και κατήργησε το νεοελληνικό κράτος, προκλήθηκαν σημαντικές κοινωνικές ζυμώσεις, συγκροτήθηκαν καινούργιες συμμαχίες (τόσο μεταξύ Ελλήνων όσο και μεταξύ Ελλήνων και ξένων), και, μέσα από τον αγώνα των Ελλήνων εναντίον των Γερμανών κατακτητών (ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, παρά την αξία του, είχε μικρότερο εύρος από όσο ισχυρίζεται μια ρομαντική ιστοριογραφία), αναπτύχθηκε η κοινωνική διαπάλη μεταξύ των Ελλήνων. Στην ανάπτυξη της κοινωνικής διαπάλης μεταξύ των Ελλήνων, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, το οποίο, διαθέτοντας ισχυρή οργανωτική δομή, ριζοσπαστικοποίησε σημαντικές κοινωνικές δυνάμεις, κυρίως, αλλά όχι μόνο, δημοκρατικής πολιτικής καταγωγής, και εν συνεχεία συγκρούστηκε με τη βρετανική παρουσία, η οποία ήταν συνέπεια της διευθέτησης των ζωνών επιρροής των Συμμάχων στην περιοχή (βάσει της Συμφωνίας των Ποσοστών του 1944 μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Μεγάλης Βρετανίας και βάσει της Συμφωνίας της Γιάλτας του 1945 μεταξύ των Η.Π.Α., της Μεγάλης Βρετανίας και της Σοβιετικής Ένωσης).

Η θεμελιώδης ασυνεννοησία μεταξύ των ελληνικών κοινωνικών δυνάμεων και ο εμφύλιος πόλεμος που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια και αμέσως μετά από τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου οφείλονταν κυρίως στους εξής δύο λόγους: Ο πρώτος λόγος ήταν ότι το νεοελληνικό κράτος δεν διέθετε έναν ενιαίο και ενοποιητικό στρατηγικό, υπαρξιακό λόγο, γεγονός το οποίο μείωνε σημαντικά τις δυνατότητες ενός μεγάλου μέρους της νεοελληνικής κοινωνίας, περιλαμβανομένων των ελίτ της, να αναπτύσσει υψηλή συνθετική σκέψη και να μεταθέτει το εμπαθές μέρος της ψυχής (έδρα του συναισθήματος) από το κακό και το χαοτικό στο καλό και στο κόσμιο. Ο δεύτερος λόγος ήταν η παραδοσιακή γεωστρατηγική εργαλειοποίηση και η συνεπακόλουθη χειραγώγηση της πολιτικής ζωής του νεοελληνικού κράτους από ξένες δυνάμεις.

Ωστόσο, είναι πολύ σημαντικό να επισημανθεί ότι η έλλειψη ενιαίου και ενοποιητικού στρατηγικού, υπαρξιακού λόγου από το νεοελληνικό κράτος και η συνεπακόλουθη αδυναμία των κυριότερων δρώντων και συστατικών ομάδων της νεοελληνικής κοινωνίας να δημιουργήσουν μεγάλα και ισχυρά θεωρητικά και ιδεολογικά συστήματα και ερείσματα και να προκαλέσουν πνευματικώς και πολιτικώς σημαντικές και ισχυρές αντιπαραθέσεις έχουν ως συνέπεια οι Νεοέλληνες, στην πλειοψηφία τους, να μην μπορούν να πραγματοποιήσουν ούτε μεγάλης σημασίας δημιουργικά επιτεύγματα, που θα έτειναν προς την έννοια της κοσμογονίας, ούτε μεγάλης σημασίας καταστροφές, που θα έτειναν προς τις έννοιες της διάλυσης και του εκμηδενισμού. Εξ ου και, από τις αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνα έως τις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, η «ελαφρότητα» των νεοελληνικών θεσμών καθώς και η «ρηχότητα» των νεοελληνικών αποφάσεων, πνευματικών συλλήψεων και συνειδησιακών στρατεύσεων δεν επέτρεψαν στους Νεοέλληνες να οικοδομήσουν μεγάλους πολιτισμούς, σαν εκείνους, για παράδειγμα, που δημιούργησε ο αρχαίος και ο μεσαιωνικός Ελληνισμός, αλλά συγχρόνως δεν επέτρεψαν ούτε την πλήρη διάλυση του νεοελληνικού κοινωνικού ιστού, παρά τις συχνές εκδηλώσεις συγκρούσεων, αντιφάσεων και άλογου πάθους μεταξύ των Νεοελλήνων. Για παράδειγμα, ο εμφύλιος πόλεμος της χρονικής περιόδου 1943–49 προκάλεσε τεράστιες ταλαιπωρίες σε μεγάλο μέρος της νεοελληνικής κοινωνίας (όλων των παρατάξεων), αλλά δεν μπόρεσε να αποκτήσει επαρκές ιδεολογικό και κοινωνικό βάθος και να διατηρηθεί σε ένα υψηλό επίπεδο ιδεολογικού ή και πολιτιστικού πολέμου, και, γι’ αυτόν τον λόγο, συνυφάνθηκε με τοπικούς και προσωπικούς ανταγωνισμούς, ιδιοτελή συμφέροντα, λαφυραγώγηση, συναισθηματικές φαντασιώσεις και παίγνια εξουσίας, με αποτέλεσμα, αντί να επιφέρει μεγάλες κοινωνικο-πολιτιστικές αλλαγές, να αφομοιωθεί, να σβήσει και ύστερα να επανεμφανιστεί μεταλλαγμένος σε νέες ιδεολογικο-πολιτικές αντιπαραθέσεις (όπως στις δεκαετίες του 1960 και του 1970) μέσα στην ίδια νεοελληνική κοινωνία η οποία αποτέλεσε το αρχικό του θέατρο.

[i] Οι Καρμπονάροι (που, στα ιταλικά, σημαίνει καρβουνιάρηδες) ήταν ένα ανεπίσημο δίκτυο μυστικών επαναστατικών εταιρειών που δραστηριοποιήθηκε στην Ιταλία περίπου μεταξύ του 1800 και του 1831. Δημιουργήθηκαν ως μια εντόνως πολιτικοποιημένη παραφυάδα του ιταλικού Τεκτονισμού και του κινήματος των Illuminati με εθνικιστική και φιλελεύθερη ιδεολογία. Ο κύριος σκοπός των Καρμπονάρων ήταν να εγκαθιδρύσουν μια συνταγματική μοναρχία ή ένα ρεπουμπλικανικό καθεστώς, και, γι’ αυτόν τον λόγο, συγκρούστηκαν με τον Βουρβόνο Βασιλέα Φερδινάνδο Α´ των Δύο Σικελιών, με τον Βοναπαρτιστή Βασιλέα Ζοακίμ Μιρά (Joachim Murat) της Νάπολης και με το λεγόμενο Κράτος της Εκκλησίας (μια σειρά εδαφών στην Ιταλική Χερσόνησο υπό την άμεση κυρίαρχη εξουσία του πάπα).

[ii] Eric Hobsbawm, The Age of Revolution: 1789–1848, New York: Vintage, 1996 (έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από την Μαριέτα Οικονομοπούλου, και έχει εκδοθεί από το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης).

[iii] Ανδρέας Ριζόπουλος, Ελληνικό Τεκτονικό Εγχειρίδιο, Αθήνα: Εκδόσεις Τετρακτύς, 2002.

[iv] Βλ. Βασίλης Παναγιωτόπουλος και Ελένη Κεχαγιόγλου, επιμ., Πρωτοπόροι της Ελληνικής Ελευθερίας, Αθήνα: Alter-Ego ΜΜΕ Α.Ε., 2012· Παναγιώτης Μιχαηλάρης, Οι Φιλικοί, Αθήνα: Alter-Ego ΜΜΕ Α.Ε., 2009.

[v] Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ήταν τρισέγγονος του περίφημου Φαναριώτη ιατρού, πολυγλώσσου και λογίου Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου «του εξ απορρήτων» (1641–1709), ο οποίος, το 1673, διορίστηκε Μέγας Διερμηνέας του Οθωμανού σουλτάνου.

[vi] Το ανωτέρω απόσπασμα παρατίθεται στο εξής σύγγραμμα: Irene Masing-Delic, Exotic Moscow under Western Eyes, Boston: Academic Studies Press, 2009, σελ. 99, σύμφωνα με το παράθεμα του Ντοστογιέφσκι που περιλαμβάνεται στην εξής ρωσική έκδοση: Boris Vysheslavtsev, «Russkaia stikhiia u Dostoevskogo», στο F. M. Dostoevskii 1881–100–1981, London: Overseas Publications Interchange Limited, 1981, σελ. 119.

[vii] Douglas Dakin, The Greek Struggle for Independence: 1821–1833, California: University of California Press, 1973, σελ. 165.

[viii] Όπ.π.

[ix] Βλ. Χρήστος Λούκος, Ιωάννης Καποδίστριας, Αθήνα: Alter-Ego ΜΜΕ Α.Ε., 2010.

[x] Κώστας Κουτσουρέλης, «Η Υποδοχή του Έργου του Π. Κονδύλη στην Ελλάδα», Νέα Εστία, τόμ. 164, 2008, σελ. 82.

[xi] Ευάγγελος Μουτσόπουλος, Φιλόσοφοι του Αιγαίου, Αθήνα: Ίδρυμα του Αιγαίου, 1991.

[xii] Τον Μάρτιο του 2005, άκρως απόρρητα αρχεία του βρετανικού υπουργείου Εξωτερικών της περιόδου 1873–1939 αποχαρακτηρίστηκαν και δημοσιοποιήθηκαν από τη βρετανική κυβέρνηση. Πηγή: Foreign and Commonwealth Office, The Records of the Permanent Under Secretary’s Department: Liaison Between the Foreign Office and British Secret Intelligence 1873–1939, επιμέλεια και εισαγωγή από την Gill Bennett, Chief Historian, Foreign and Commonwealth Office, London: FCO Historians, March 2005, online:

Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα βρετανικά κρατικά αρχεία, στις 11 Δεκεμβρίου 1915, ο τότε Βρετανός πρωθυπουργός Χέρμπερτ Χένρι Άσκουιθ (Herbert Henry Asquith), αποδεχόμενος εγγράφως σχετική εισήγηση του ελληνικής καταγωγής Βρετανού μυστικού πράκτορα και εμπόρου όπλων σερ Βασιλείου Ζαχάροφ (Sir Basil Zaharoff), ενέκρινε την παροχή ενός χρηματοδοτικού κονδυλίου ύψους 1.407.000 στερλινών από τη βρετανική κυβέρνηση προς τον Ζαχάροφ προκειμένου, με αυτά τα χρήματα (τα οποία κατατέθηκαν στον τραπεζικό λογαριασμό του Ζαχάροφ στην τράπεζα Barclays), ο Ζαχάροφ να στηρίξει τον Ελευθέριο Βενιζέλο και, σε συνεννόηση με τον Βενιζέλο, να εξαγοράσει δυσαρεστημένους Έλληνες πολιτικούς. Προκειμένου να ενισχύσουν περαιτέρω τον Ελευθέριο Βενιζέλο και το κόμμα του, οι Βρετανοί, όπως αναφέρεται στα προαναφερθέντα βρετανικά κρατικά αρχεία, διέθεσαν επί πλέον ένα εκατομμύριο γαλλικά φράγκα, τα οποία πληρώθηκαν μέσω της Εθνικής Τράπεζας της Αιγύπτου στον Γεώργιο Αβέρωφ, ο οποίος ήταν βασικός δίαυλος μεταξύ Λονδίνου και Ελλάδας (ως πράκτορας των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, βάσει των προαναφερθέντων βρετανικών κρατικών αρχείων), φίλος του Ελευθερίου Βενιζέλου και χορηγός του κινήματος του Ελευθερίου Βενιζέλου της Θεσσαλονίκης το 1917.

[xiii] Πηγές: Γενικά Αρχεία του Κράτους, Αρχείο Ιωάννη Μεταξά, Φάκ. 53· Παύλος Πετρίδης, Σύγχρονη Ελληνική Πολιτική Ιστορία, Αθήνα: Γκοβόστης, 2000.

[xiv] Βλ. Λεύκωμα των Υπό την Αιγίδα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος Τεκτονικών Στοών, Αθήνα, 1998, σελ. 47.

The post Η ανατομία του νεοελληνικού Πολιτικού και πολιτιστικού υποκειμένου appeared first on Ναυτιλία - Οικονομία - Υγεία - Επικαιρότητα.

Φιλόσοφος – Σύμβουλος Νοοπολιτικής, Μέγας Διδάσκαλος του Λογίου και Πολιτικού Τάγματος των Βαθέως Πεφωτισμένων (Scholarly and Political Order of the Ur-Illuminati), το οποίο αποτελεί έναν ανεξάρτητο, ιδιωτικό, αποκλειστικό ερευνητικό θεσμό ασχολούμενο με ολόκληρο το εύρος της φιλοσοφίας και της πολιτικής και μια διεθνή αδελφότητα (η οποία εν μέρει αλληλοεπικαλύπτεται ιδιομόρφως με τον Ελευθεροτεκτονισμό υπερβαίνοντάς τον) επικεντρωμένη στην αρχή του φωτισμού της ανθρωπότητας.

www.nicolaslaos.com

Η ακόλουθη μελέτη με τίτλο “Πλοήγηση σε Αχαρτογράφητα Ύδατα: Η Κρίση και η Γέννηση μιας Νέας Παγκόσμιας Οικονομικής Τάξης Πραγμάτων” αποτελεί μέρος της εισήγησης που πραγματοποίησε ο συγγραφέας κατά την εαρινή περίοδο εργασιών του 2019 στην Επιτροπή Διεθνών Υποθέσεων του Scholarly and Political Order of the Ur–Illuminati (SPOUI), όπου μελετήθηκαν θέματα και διαμορφώθηκαν προτάσεις που αφορούν στην ανθρωπιστική αναδιοργάνωση του παγκοσμίου οικονομικού και πολιτικού συστήματος. Στο πλαίσιο του τμήματος της εργασίας του Δρ. Νικολάου Λάου που δημοσιεύεται εδώ, εξηγούνται οι κινητήριες δυνάμεις και οι μηχανισμοί των κρίσεων και των θεσμών της παγκόσμιας πολιτικής οικονομίας από τις αρχές του δεκάτου ενάτου αιώνα έως και σήμερα, και αναλύονται οι κινητήριες δυνάμεις και προκλήσεις της επομένης παγκόσμιας οικονομικής τάξης πραγμάτων.

Η Οικονομική Κρίση του Δεκάτου Ενάτου Αιώνα

“Η πρώτη αληθώς διεθνής κρίση” ήταν η λεγομένη Μακρά Ύφεση (Long Depression), η οποία στις Η.Π.Α. είναι γνωστή και ως η Ύφεση του 1873–79. Η Μακρά Ύφεση πυροδοτήθηκε από τον χρηματιστηριακό Πανικό του 1873, ο οποίος ήταν αποτέλεσμα της κατάργησης του διμεταλλισμού στις Η.Π.Α. και της έκρηξης της οικονομικής “φούσκας” των σιδηροδρομικών μετοχών και ομολόγων. Συγκεκριμένα, το 1871, η Γερμανική Αυτοκρατορία έπαυσε να εκδίδει αργυρά νομίσματα, και, το 1873, στις Η.Π.Α., ψηφίστηκε ένας Νόμος περί Μεταλλικών Νομισμάτων (Coinage Act) με τον οποίο οι Η.Π.Α. κατήργησαν τον διμεταλλισμό, δηλαδή, πλέον θα χρησιμοποιούνταν ως μέτρο οικονομικών αξιών μόνο ο χρυσός, ενώ προηγουμένως χρησιμοποιούνταν και ο χρυσός και ο άργυρος· άρα, το αμερικανικό δολάριο θα ήταν πλέον μετατρέψιμο μόνο σε χρυσό, όχι και σε άργυρο. Αυτή η αλλαγή προκάλεσε ραγδαία πτώση της τιμής του αργύρου, μείωση της εγχώριας ποσότητας χρήματος στις Η.Π.Α., και άνοδο των αμερικανικών επιτοκίων, επιδρώντας δυσμενώς στους Αμερικανούς αγρότες και, γενικότερα, στους Αμερικανούς χρεοφειλέτες. Επίσης, τον Σεπτέμβριο του 1873, η Jay Cooke & Company, μια από τις σημαντικότερες επενδυτικές τράπεζες των Η.Π.Α., βρέθηκε σε αδυναμία να εμπορευθεί τα ομόλογα της σιδηροδρομικής εταιρείας Northern Pacifc Railway, στα οποία είχε επενδύσει εκατομμύρια δολάρια. Η Jay Cooke & Company και άλλοι χρηματοοικονομικοί παράγοντες είχαν κερδοσκοπήσει αγρίως επάνω στις σιδηροδρομικές εταιρείες, καθώς το σιδηροδρομικό δίκτυο εξαπλωνόταν ραγδαία στην Αμερική. Όμως, σε μια εποχή κατά την οποία οι επενδυτικές τράπεζες αναζητούσαν όλο και περισσότερα κεφάλαια για να τα εμπορευθούν, συγκεκριμένα, για να τα δανείσουν σε επιχειρήσεις, η πολιτική του Αμερικανού προέδρου Γιουλίσις Γκραντ (Ulysses S. Grant) μείωσε την ποσότητα χρήματος, οδηγώντας σε δυσμενή θέση του χρεοφειλέτες.

Περί τον δέκατο όγδοο αιώνα, έλαβε χώρα μια μεγάλη επιστημονική και τεχνολογική επανάσταση, που συνίστατο στην ανακάλυψη της ατμομηχανής και στη συνεπακόλουθη Βιομηχανική Επανάσταση. Η επιστήμη προκάλεσε αυτήν την εξέλιξη με τη μελέτη της θερμοδυναμικής του άνθρακα και της θερμότητας. Έτσι, δημιουργήθηκαν ατμομηχανές και εργοστάσια που λειτουργούσαν με τη δύναμη του ατμού από την καύση του άνθρακα. Με αυτόν τον τρόπο, εξ αιτίας αυτών των πνευματικών, συγκεκριμένα, επιστημονικών προόδων, δημιουργήθηκε πρόσθετος οικονομικός πλούτος άνευ ιστορικού προηγουμένου. Η παραγωγή οικονομικού πλούτου αυξήθηκε λόγω των εργοστασίων που λειτουργούσαν με βάση την ατμομηχανή, και οι διεθνείς μεταφορές αγαθών και ανθρώπων αναπτύχθηκαν λόγω της κατασκευής τραίνων που λειτουργούσαν με ατμομηχανή. Όμως αυτές οι επιστημονικές και τεχνολογικές επιτεύξεις αποτέλεσαν αντικείμενο εκμετάλλευσης από εμπαθείς και ανορθολογικώς κερδοσκοπούσες συνειδήσεις, οι οποίες δημιούργησαν οικονομικές φούσκες. Συγκεκριμένα, αναπτύχθηκε μια τόσο άγρια χρηματοοικονομική κερδοσκοπία στις μετοχές των σιδηροδρομικών εταιρειών στα χρηματιστήρια του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης ώστε δημιουργήθηκε μια τεράστια χρηματοοικονομική φούσκα άνευ προηγουμένου στην ιστορία του καπιταλισμού.

Ο Τζέι Κουκ (Jay Cooke), ιδρυτής της επενδυτικής τράπεζας Jay Cooke & Company, και άλλοι επιχειρηματίες κερδοσκοπούσαν αγρίως στην ανάπτυξη των αμερικανικών σιδηροδρόμων. Ο Κουκ αποφάσισε να επενδύσει στην κατασκευή του δευτέρου διηπειρωτικού σιδηροδρόμου, ο οποίος ονομαζόταν Northern Pacifc Railway, και ο οποίος θα εκτεινόταν από τη Μινεσότα μέχρι τη βορειοδυτική ακτή των Η.Π.Α. στον Ειρηνικό. Αυτό το σχέδιο εγκρίθηκε από τον Κονγκρέσο των Η.Π.Α. το 1864, και παραχωρήθηκαν για την υλοποίησή του εδάφη έκτασης περίπου εκατόν εξήντα χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων, με βάση και εγγύηση τα οποία η αντίστοιχη εταιρεία που θα κατασκεύαζε και θα εκμεταλλευόταν το έργο συγκέντρωσε κεφάλαια από την Ευρώπη. Το 1870, η σιδηροδρομική εταιρεία Northern Pacifc Railway όρισε την Jay Cooke & Company ως τον αποκλειστικό ανάδοχο των εταιρικών ομολόγων της. Όμως, ο Κουκ αντιμετώπισε σοβαρές δυσκολίες στην εμπορία των ομολόγων της Northern Pacifc Railway, διότι πλέον η ποσότητα χρήματος συρρικνωνόταν και μειώνονταν οι επενδυτικές δραστηριότητες. Η Jay Cooke & Company είχε εγγράψει στα λογιστικά της βιβλία υποχρεώσεις έναντι προσδοκωμένων κερδών από την πώληση των ομολόγων της Northern Pacifc Railway, αλλά δεν μπορούσε να πωλήσει αρκετά ομόλογα ώστε να καλύψει τις υποχρεώσεις της. Καθώς τα χρηματοοικονομικά προβλήματα και ο κίνδυνος που απέρρεαν από την υπερβολική επένδυση της Jay Cooke & Company στα ομόλογα της Northern Pacifc Railway άρχισαν να διαδίδονται στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, επενδυτές απέσυραν σημαντικά κεφάλαια από την Jay Cooke & Company, η οποία κήρυξε πτώχευση τον Σεπτέμβριο του 1873.

Η είδηση της πτώχευσης της Jay Cooke & Company προκάλεσε μεγάλη πτώση των χρηματοοικονομικών αξιών στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, οδηγώντας στον χρηματιστηριακό Πανικό του 1873, ο οποίος σάρωσε τις Η.Π.Α. και την Ευρώπη, και πυροδότησε τη Μακρά Ύφεση. Περισσότερες από εκατό εθνικές σιδηροδρομικές εταιρείες των Η.Π.Α. πτώχευσαν μέσα στους αμέσως επόμενους δώδεκα μήνες μετά από την πτώχευση της Jay Cooke & Company (βλ. Arthur M. Schlesinger, ed., “History of U.S. Political Parties,” Volume II: 1860–1910, “The Gilded Age of Politics,” New York: Chelsea House/R.R. Bowker Co., 1973). Κατά τη διάρκεια της Μακράς Ύφεσης του 1873–96, οι Η.Π.Α. και οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες υπέφεραν από χρηματιστηριακές κρίσεις, μαζικές πτωχεύσεις εταιρειών, υψηλή ανεργία, και δραματικό αποπληθωρισμό. Οι οικονομικές φούσκες αποδείχθηκαν πολύ σοβαρό πρόβλημα. Στα οικονομικά, ο όρος “οικονομική φούσκα” (economic bubble), ή “περιουσιακή φούσκα” (asset bubble), αναφέρεται στη διαπραγμάτευση ενός περιουσιακού στοιχείου (π.χ., σιδηροδρομικών γραμμών, εμπορευμάτων κ.λπ.) σε μια τιμή ή σε ένα εύρος τιμών που υπερβαίνει σημαντικά την εσωτερική αξία αυτού του περιουσιακού στοιχείου. Με τον όρο “εσωτερική αξία” (intrinsic value), εννοούμε την αξία μιας εταιρείας, ενός αξιογράφου, ενός νομίσματος ή ενός προϊόντος που καθορίζεται διά μέσου της θεμελιώδους ανάλυσης (χρηματοοικονομικής λογιστικής), αντί να προσδιορίζεται απλώς και μόνο από την αγοραία αξία των αντιστοίχων αξιογράφων.

Η Οικονομική Κρίση του Εικοστού Αιώνα

Η Μακρά Ύφεση δεν ήταν ικανή από μόνη της να εξαλείψει όλες τις οικονομικές φούσκες που είχαν συσσωρευθεί στο διεθνές οικονομικό σύστημα. Χρειαζόταν ένα μεγάλο πολεμικό γεγονός για να συμβάλει στην περαιτέρω αντιμετώπιση και τελικώς στην εξάλειψη του προβλήματος της οικονομικής φούσκας. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, παρ’ ότι, όπως κάθε πόλεμος, εξάλειψε μεγάλο μέρος των προπολεμικών οικονομικών φουσκών, δεν μπόρεσε να εξαλείψει ριζικώς το πρόβλημα της οικονομικής φούσκας. Έτσι, η Μακρά Ύφεση έκανε μετάσταση και επανεκδηλώθηκε ως η λεγομένη Μεγάλη Ύφεση (Great Depression), η οποία στις Η.Π.Α.και στις περισσότερες άλλες χώρες που επλήγησαν από αυτήν άρχισε το 1929 και διήρκεσε καθ’ όλη τη δεκαετία του 1930.

Η Μεγάλη Ύφεση εκκίνησε από τις Η.Π.Α., έχοντας πυροδοτηθεί από την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης τη “Μαύρη Τρίτη” της 24ης Οκτωβρίου 1929, επειδή έσκασε η οικονομική φούσκα που είχε προκληθεί από τη χρηματοοικονομική κερδοσκοπία που είχε αναπτυχθεί γύρω από τις εταιρείες που διαχειρίζονταν τα νέα επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα που ήταν ο ηλεκτρισμός, ο μαγνητισμός, και οι μηχανές εσωτερικής καύσης. Οι φυσικοί επιστήμονες δάμασαν και εξήγησαν τις εξισώσεις που διέπουν τον ηλεκτρισμό και τον μαγνητισμό, και τελειοποίησαν μια νέα μορφή ενεργείας. Αντί να υπολογίζουν πόσα τζάουλ (joule) ενεργείας μπορούν να εξάγουν από την καύση άνθρακα, υπολόγισαν επακριβώς πόσα τζάουλ ενεργείας μπορούν να εξαχθούν από την καύση βενζίνης. Έτσι, από τη μια πλευρά, επιτεύχθηκαν ακόμη μεγαλύτερες παραγωγικές δυνατότητες, αλλά, από την άλλη πλευρά, προκλήθηκε μια νέα μεγάλη οικονομική φούσκα, μεγαλύτερη από εκείνη που δημιουργήθηκε στα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα γύρω από την ατμομηχανή και τα σιδηροδρομικά δίκτυα.

Η νέα οικονομική φούσκα αναπτύχθηκε σε δύο πεδία: στα αξιόγραφα των εταιρειών παροχής υπηρεσιών κοινής ωφελείας, οι οποίες αναπτύχθηκαν λόγω του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού, και στα αξιόγραφα της αυτοκινητοβιομηχανίας, η οποία αναπτύχθηκε ραγδαία λόγω της μηχανής εσωτερικής καύσης. Όταν έσκασε πλέον αυτή η φούσκα, προκλήθηκε η κατάρρευση του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης τη “Μαύρη Τρίτη” της 24ης Οκτωβρίου 1929, και εκείνη η χρηματιστηριακή κατάρρευση πυροδότησε τη Μεγάλη Ύφεση. Ενώ η Μακρά Ύφεση προκλήθηκε από τη σχάση της οικονομικής φούσκας που είχε αναπτυχθεί γύρω από τις εταιρείες των σιδηροδρόμων, η Μεγάλη Ύφεση προκλήθηκε από τη σχάση της οικονομικής φούσκας που είχε αναπτυχθεί γύρω από την αυτοκινητοβιομηχανία και τις εταιρείες παροχής υπηρεσιών κοινής ωφελείας. Η Μεγάλη Ύφεση, με τις μαζικές πτωχεύσεις, την υψηλή ανεργία,και τον αποπληθωρισμό, προκάλεσε μια μείωση του παγκοσμίου Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (GDP) κατά περίπου δεκαπέντε τοις εκατό μεταξύ του 1929 και του 1932, αλλά ούτε αυτή η τρομακτική μείωση του παγκοσμίου Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (διαγραφή ψευδούς πλούτου) δεν ήταν αρκετή για να εξαλείψει το πρόβλημα της οικονομικής φούσκας στο σύνολό του. Έτσι,ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος κατέστη οικονομικώς αναπόφευκτος.

Στον απόηχο και ως οικονομική συνέπεια του Πρώτου και του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ένα νέο διεθνές νομισματικό σύστημα εγκαθιδρύθηκε επισήμως στο περιβόητο συνέδριο του Μπρέτον Γουντς (Bretton Woods Conference), που έλαβε χώρα στο Μπρέτον Γουντς τού Νιού Χάμσιρ των Η.Π.Α. το 1944. Σε εκείνο το συνέδριο, οι Δυτικοί ηγέτες τού κόσμου συμφώνησαν στην εγκαθίδρυση ενός νομισματικού συστήματος στο οποίο μόνο ένα νόμισμα, συγκεκριμένα, το δολάριο των Η.Π.Α., θα ήταν μετατρέψιμο σε χρυσό και, μάλιστα, στην ισοτιμία 35 δολάρια ανά ουγγιά. Η αξία όλων των άλλων νομισμάτων του κόσμου θα καθοριζόταν σε σχέση με το αμερικανικό δολάριο. Δεύτερον, στο συνέδριο του Μπρέτον Γουντς, συμφωνήθηκε ότι μόνο οι κυβερνήσεις, μέσω των αντιστοίχων Κεντρικών Τραπεζών τους, θα μπορούσαν να μετατρέπουν αμερικανικά δολάρια σε χρυσό, δηλαδή, καταργήθηκε η χρήση του χρυσού ως νομίσματος. Κάθε χώρα-μέλος του ΔΝΤ υποχρεώθηκε να καταθέτει στο ΔΝΤ το 25% των αποθεμάτων της σε χρυσό. Ο χρυσός που κατατέθηκε στο ΔΝΤ λειτούργησε ως μέσο διά του οποίου τα κράτη-μέλη του ΔΝΤ μπορούν να λάβουν έντοκα δάνεια (με εγγύηση κάτι πολύτιμο) από το ΔΝΤ.

Όμως, τελικώς, τη δεκαετία του 1960, οι Η.Π.Α. παραβίασαν αυτούς τους κανόνες, εκδίδοντας περισσότερα δολάρια (χάρτινο χρήμα) για να χρηματοδοτήσουν τις δημοσιονομικές τους ανάγκες, οι οποίες είχαν αυξηθεί δραματικά από τον Πόλεμο στο Βιετνάμ. Επίσης, το 1961, λόγω της αυξανομένης παγκοσμιοποίησης στο πεδίο της χρηματοοικονομικής, το ύψος του συνολικού ποσού των δολαρίων που ήταν κατατεθειμένα σε ξένες τράπεζες ή σε υποκαταστήματα τραπεζών των Η.Π.Α. που βρίσκονταν εκτός των Η.Π.Α. (τα λεγόμενα “ευρωδολάρια”) υπερέβη την αξία των αποθεμάτων των Η.Π.Α. σε χρυσό, γεγονός το οποίο οδήγησε σε σημαντική άνοδο της τιμής του χρυσού. Αυτό το πρόβλημα προκλήθηκε, σε μεγάλη έκταση, από την αύξηση της διεθνούς κινητικότητας του κεφαλαίου με κατεύθυνση την άσκηση κερδοσκοπίας υψηλού κινδύνου, αντί της πραγματοποίησης κινήσεων που θα ανταποκρίνονταν σε αλλαγές που συνέβαιναν στην πραγματική οικονομία. Τα αποσπασματικά, ad hoc, μέτρα που ελήφθησαν εκείνη την περίοδο για να διορθωθούν οι ανωμαλίες εκείνου του κερδοσκοπικού καπιταλιστικού συστήματος αποδείχθηκαν ανεπιτυχή, και, γι’ αυτόν τον λόγο, η απώλεια εμπιστοσύνης προς το δολάριο και τη στερλίνα εκδηλώθηκε με οξύ τρόπο (βλ. Susan Strange, “Casino Capitalism,” Oxford: Basil Blackwell, 1986).

Τον Αύγουστο του 1971, οι Η.Π.Α. αποκήρυξαν επισήμως τη νομική υποχρέωσή τους να διατηρούν το δολάριο μετατρέψιμο σε χρυσό. Έτσι, το δολάριο αφέθηκε να κυμαίνεται ελευθέρως χωρίς καμιά βάση στον χρυσό. Αυτή η εξέλιξη σήμανε την κατάρρευση του συστήματος Μπρέτον Γουντς και την εγκαθίδρυση του συστήματος της απεριόριστης χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας και αυθαιρεσίας.

Ο διάδοχος του συστήματος Μπρέτον Γουντς ήταν το σύστημα του πετροδολαρίου. Το σύστημα Μπρέτον Γουντς, που αντικατέστησε το σύστημα του χρυσού, επιβλήθηκε με έναν μεγάλο πόλεμο, τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σύστημα του πετροδολαρίου επιβλήθηκε επίσης με πόλεμο, συγκεκριμένα, με τον πόλεμο του Γιόμ Κιπούρ μεταξύ Αράβων και Ισραηλινών, τον Οκτώβριο του 1973. Η τιμή του πετρελαίου αυξήθηκε κατά 400%, από 3 δολάρια σε 12 δολάρια το βαρέλι, μέσα σε έναν χρόνο από την έκρηξη του πολέμου του Γιόμ Κιπούρ, εξ αιτίας του αραβικού πετρελαϊκού εμπάργκο σε βάρος της Δύσης. Αυτή η δραματική άνοδος της τιμής του πετρελαίου ευνόησε πολύ τόσο τις αμερικανικές και τις βρετανικές πετρελαϊκές εταιρείες όσο και τις πετρελαιοεξαγωγικές αραβικές χώρες. Οι Η.Π.Α. εκμεταλλεύθηκαν τα τεράστια έσοδα που εισέπραξαν οι πετρελαιοεξαγωγικές αραβικές χώρες, ώστε να αντικαταστήσουν το σύστημα Μπρέτον Γουντς, το οποίο τυπικώς, έστω και εμμέσως, βασιζόταν στον χρυσό, με το σύστημα του πετροδολαρίου, το οποίο βασίστηκε στον μαύρο χρυσό (πετρέλαιο). Με άλλα λόγια, οι Η.Π.Α. ήθελαν, και το πέτυχαν, το πετρέλαιο να λειτουργήσει με τον τρόπο που προηγουμένως λειτουργούσε ο χρυσός στο διεθνές νομισματικό σύστημα. Έτσι, εγκαθιδρύθηκε το πετρελαϊκό νομισματικό σύστημα. Ο τότε υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α. Χένρι Κίσιντζερ (Henry Kissinger) διαπραγματεύθηκε και συμφώνησε με τον Bασιλέα Φεϊζάλ (Faisal bin Abdulaziz Al Saud) της Σαουδικής Αραβίας ότι το πετρέλαιο θα διαπραγματευόταν μόνο στο αμερικανικό δολάριο. Η Σαουδική Αραβία, με τη σειρά της, έπεισε και άλλες αραβικές χώρες να συμμετέχουν σε αυτήν τη συμφωνία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, γεννήθηκε το σύστημα του πετροδολαρίου, σύμφωνα με το οποίο το δολάριο είναι το νόμισμα με το οποίο πραγματοποιούνται οι περισσότερες αγοραπωλησίες του πετρελαίου.

Ως συνέπεια του συστήματος του πετροδολαρίου, το αμερικανικό δολάριο σώθηκε από τη σοβαρή κρίση που υπέστη η αξιοπιστία του κατά τη δεκαετία του 1960, και το πετρέλαιο κατέλαβε τη θέση του χρυσού, στο όνομα και για χάρη του δολαρίου. Οι Η.Π.Α. πλέον δεν είχαν λόγο να ανησυχούν για την εξέλιξη της τιμής του χρυσού. Ο χρυσός θα μπορούσε πλέον να ανατιμάται χωρίς να προκαλείται εξ αυτού του γεγονότος πρόβλημα στις Η.Π.Α. Έτσι, η Κεντρική Τράπεζα των Η.Π.Α., η Federal Reserve (Fed), απέκτησε τη δυνατότητα να εκδίδει όση ποσότητα δολαρίων θέλει και να τροφοδοτεί το τραπεζικό σύστημα με επί πλέον δολάρια. Όσο οι τράπεζες θα μπορούσαν να δανείζουν εντόκως αυτήν την ποσότητα δολαρίων, αυτά τα δολάρια-φούσκα θα συνέχιζαν να αναγνωρίζονται ως αξιόπιστο χρήμα. Μάλιστα, καθώς ο κόσμος μεταβαίνει από το χάρτινο χρήμα στο ηλεκτρονικό χρήμα, δεν είναι καν απαραίτητο να εκδίδονται φυσικώς πολλά χαρτονομίσματα δολαρίου. Αυτό που κάνει πλέον η Fed είναι να εκδίδει ηλεκτρονικώς επιταγές τρισεκατομμυρίων δολαρίων προς τις εμπορικές τράπεζες.

Η Οικονομική Κρίση του Εικοστού Πρώτου Αιώνα

Το 2008, εκδηλώθηκε μια παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση. Ο Μπεν Μπερνάνκι (Ben Bernanke), ο οποίος τότε ήταν ο πρόεδρος της Federal Reserve, εκτίμησε ότι η παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση του 2008 θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια οικονομική κρίση σαν εκείνη της δεκαετίας του 1930 με καταστροφικές επιπτώσεις. Η προφανής αιτία της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης του 2008 ήταν η σχάση της φούσκας των στεγαστικών δανείων. Αυτή η κολοσσιαία χρηματοοικονομική φούσκα προκλήθηκε επειδή το χρηματοοικονομικό σύστημα που δημιουργήθηκε μετά από την κατάρρευση του συστήματος Μπρέτον Γουντς οδηγήθηκε σε μια άγρια κερδοσκοπία στην αγορά ακινήτων (παροχή στεγαστικών δανείων) και γενικώς στη χρηματοδότηση της κατανάλωσης, καθώς και στην τιτλοποίηση χαρτοφυλακίων ενυποθήκων δανείων, δηλαδή, στη μετατροπή τους σε αξιόγραφα προς διαπραγμάτευση στο χρηματιστήριο από θεσμικά κεφάλαια (funds) διαχείρισης χαρτοφυλακίων ενυποθήκων δανείων.

Ένας ο οποίος θέλει να αγοράσει ένα σπίτι συχνά θα δανειστεί εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια από μια τράπεζα. Η τράπεζα, από την πλευρά της, θα πάρει ένα κομμάτι χαρτί το οποίο ονομάζεται υποθήκη στεγαστικού δανείου. Κάθε μήνα, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού και χρεοφειλέτης πρέπει να πληρώνει ένα μέρος του κεφαλαίου συν τον τόκο προς τον κάτοχο της υποθήκης του στεγαστικού του δανείου. Αν σταματήσει να αποπληρώνει το δάνειό του, τότε αυτή η πράξη του ονομάζεται αθέτηση δανειακής σύμβασης (default), και όποιος κατέχει την υποθήκη του στεγαστικού του δανείου μπορεί να κατασχέσει το σπίτι τού ασυνεπούς χρεοφειλέτη. Ο λόγος για τον οποίο λέγω ότι ο χρεοφειλέτης είναι οικονομικώς υπόχρεος “προς τον κάτοχο της υποθήκης του στεγαστικού του δανείου” και όχι συγκεκριμένα προς την τράπεζα είναι επειδή η τράπεζα (δηλαδή, ο αρχικός πιστωτής), στο πλαίσιο της πολιτικής της για τη διαχείριση χρηματοοικονομικών κινδύνων, συχνά πωλεί το υπ’ αυτής χορηγηθέν ενυπόθηκο στεγαστικό δάνειο σε κάποιον τρίτο, π.χ., μπορεί να το πωλήσει σε άλλη τράπεζα (η οποία επιθυμεί να αποκτήσει πρόσθετες ροές χρηματοοικονομικών εσόδων από δάνεια) ή σε ένα θεσμικό κεφάλαιο (fund) που διαχειρίζεται χαρτοφυλάκια δανείων.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, τόσο Αμερικανοί όσο και διεθνείς επενδυτές που αναζητούσαν επενδύσεις χαμηλού κινδύνου, αλλά ακόμη και μεγάλοι κάτοχοι ανόμου χρήματος από τον πρώην σοβιετικό συνασπισμό που αναζητούσαν τρόπους νομιμοποίησης των κεφαλαίων τους μέσω ασφαλών επενδύσεων, άρχισαν να επενδύουν μαζικά στην αμερικανική αγορά ακινήτων με το σκεπτικό ότι θα μπορούσαν να κερδίζουν περισσότερα χρήματα από τους τόκους που θα πλήρωναν οι δανειολήπτες στεγαστικών δανείων από ό,τι θα κέρδιζαν αν επένδυαν τα χρήματά τους σε αμερικανικά ομόλογα (Treasury bonds), που τότε είχαν πολύ χαμηλά επιτόκια. Γι’ αυτόν τον λόγο, οι προαναφερθέντες επενδυτές αγόρασαν μαζικά ενυπόθηκα αξιόγραφα (mortgage-backed securities).

Τα ενυπόθηκα αξιόγραφα δημιουργούνται όταν μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα τιτλοποιούν (securitize) υποθήκες δανείων. Έτσι, αυτό που συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του 2000 στις Η.Π.Α. είναι ότι επενδυτές αγόρασαν χιλιάδες ατομικών ενυποθήκων δανείων, και, δημιουργώντας αντίστοιχα θεσμικά κεφάλαια (funds), πωλούσαν τις μετοχές αυτών των θεσμικών κεφαλαίων στο χρηματιστήριο, επικαλούμενοι αφ’ ενός τις ροές εσόδων που προσδοκούσαν να εισπράξουν από τα ενυπόθηκα δάνεια που αγόραζαν, αφ’ ετέρου την ασφάλεια που παρείχε το γεγονός ότι, αν κάποιος χρεοφειλέτης αθετούσε τη δανειακή του σύμβαση, θα μπορούσε να κατασχεθεί και να πωληθεί το ενυπόθηκο σπίτι του. Αυτού του είδους οι μετοχές έγιναν πολύ ελκυστικές, και σταδιακώς δημιουργήθηκε μια φούσκα ενυποθήκων αξιογράφων.

Επειδή οι επενδυτές ήθελαν όλο και περισσότερα χαρτοφυλάκια ενυποθήκων στεγαστικών δανείων για να τα εμπορευθούν στο χρηματιστήριο μέσω της προαναφερθείσας διαδικασίας τιτλοποίησης, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα άρχισαν να χαλαρώνουν τα κριτήρια χορήγησης στεγαστικών δανείων όλο και περισσότερο. Ορισμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα έφθασαν να παρέχουν ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια χωρίς καν να εξακριβώνουν την εισοδηματική κατάσταση του δανειολήπτη, και, μάλιστα, έφθασαν να συνάπτουν δανειακές συμβάσεις σύμφωνα με τις οποίες ο δανειολήπτης θα μπορούσε να πληρώνει τις δόσεις του δανείου του ανάλογα με τις εκάστοτε οικονομικές δυνατότητές του, δηλαδή, αναπροσαρμόζοντας τις δόσεις του δανείου του ανάλογα με τη φάση της οικονομικής κατάστασης στην οποία βρισκόταν κάθε φορά. Αυτές οι πρακτικές χορήγησης δανείων ονομάστηκαν επισήμως “predatory lending” (“αρπακτικός δανεισμός”), καθώς παρομοιάστηκαν με τις πρακτικές που μεταχειρίζονται αρπακτικά ζώα για την εξασφάλιση της λείας τους.

Οι προαναφερθείσες συνθήκες χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας επάνω στην αγορά ενυποθήκων στεγαστικών δανείων σε συνδυασμό με τα χαμηλά επιτόκια προκάλεσαν εκρηκτική άνοδο των τιμών των αμερικανικών ακινήτων και τεράστια συσσώρευση χρηματοοικονομικών κινδύνων στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, δημιουργήθηκε μια καινούργια χρηματοοικονομική φούσκα, και, όπως όλες οι χρηματοοικονομικές φούσκες, έτσι και αυτή είχε την τάση να εκραγεί. Όλο και περισσότεροι δανειολήπτες ενυποθήκων στεγαστικών δανείων άρχισαν να αθετούν τις δανειακές τους υποχρεώσεις, με αποτέλεσμα όλο και περισσότερα σπίτια να κατάσχονται και να επιστρέφουν στην αγορά προς πώληση, γεγονός το οποίο προκάλεσε πτώση των τιμών των ακινήτων, προκαλώντας εν συνεχεία έναν φαύλο κύκλο πτώσης της ζήτησης και συνεπακόλουθα της τιμής των ακινήτων και αύξησης των αθετήσεων στεγαστικών δανείων. Υπό αυτές τις συνθήκες, τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα έπαυσαν να αγοράζουν επισφαλή ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια, και, κατ’ αποτέλεσμα, όσες εταιρείες εμπορεύονταν τέτοια δάνεια βρέθηκαν σε αδιέξοδο, και, από το 2007, όλο και περισσότερες από αυτές άρχισαν να κηρύσσουν πτώχευση. Οι μεγάλοι επενδυτές που είχαν επενδύσει στο προαναφερθέν σύστημα μαζικής χορήγησης και τιτλοποίησης ενυποθήκων στεγαστικών δανείων άρχισαν να υφίστανται τεράστιες χρηματοοικονομικές ζημίες.

Επί πλέον των προαναφερθέντων, υπήρχε ένα ακόμη χρηματοοικονομικό εργαλείο το οποίο περιλαμβανόταν στα λογιστικά βιβλία των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και επιδείνωσε όλα τα ανωτέρω προβλήματα: πρόκειται για τα απορρυθμισμένα χρηματοοικονομικά παράγωγα που διαπραγματεύονταν εκτός χρηματιστηριακών αγορών (over-the-counter derivatives), δηλαδή, χρηματοοικονομικοί τίτλοι επί χρηματοοικονομικών τίτλων, ή, με άλλα λόγια αξιόγραφα επί αξιογράφων (εξ ου και ο όρος “παράγωγο”), που δεν ελέγχονταν από χρηματιστηριακές Αρχές, αλλά διαπραγματεύονταν σε άλλες ιδιωτικές χρηματοοικονομικές αγορές εξωχρηματιστηριακώς. Σε αυτήν την κατηγορία χρηματοοικονομικών παραγώγων ανήκουν, λ.χ., τα λεγόμενα credit default swaps (εξωχρηματιστηριακές συμφωνίες ανταλλαγής αθέτησης πιστώσεων), δηλαδή, αξιόγραφα που πωλούνταν υπό μορφή ασφαλιστικών συμβάσεων έναντι ενυποθήκων αξιογράφων. Για παράδειγμα, η ασφαλιστική εταιρεία AIG πώλησε τέτοιες μορφές ασφαλιστικών υπηρεσιών (credit default swaps) αξίας δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων, αναλαμβάνοντας αντίστοιχα τεραστίους χρηματοοικονομικούς κινδύνους σε περίπτωση που αθετούνταν μαζικώς ενυπόθηκα δάνεια χωρίς η AIG να έχει ανάλογα χρηματικά αποθεματικά. Επίσης, τα προαναφερθέντα credit default swaps μετατράπηκαν συχνά και σε άλλου είδους χρηματοοικονομικά παράγωγα, ώστε να επιτρέπουν σε διαπραγματευτές χρηματοοικονομικών παραγώγων να κερδοσκοπούν είτε οι τιμές των ενυποθήκων αξιογράφων ανέβαιναν είτε κατέβαιναν.

Δεδομένου ότι, όπως προανέφερα, μετά από την εγκαθίδρυση του συστήματος του πετροδολαρίου, ο χρηματοοικονομικός τομέας αυτονομήθηκε από τη συνολική πολιτική οικονομία και έγινε η κύρια βιομηχανία της δολαριοζώνης,  τα ανωτέρω χρηματοοικονομικά εργαλεία και στοιχήματα δημιούργησαν ένα τεράστιο και εντυπωσιακώς πολύπλοκο δίκτυο χρηματοοικονομικών στοιχείων ενεργητικού (financial assets), χρηματοοικονομικών στοιχείων παθητικού (financial liabilities), και χρηματοοικονομικών κινδύνων (financial risks). Στο πλαίσιο αυτής της πολύπλοκης χρηματοοικονομικής δικτύωσης, όταν άρχισαν να συμβαίνουν δυσμενείς εξελίξεις σε έναν τομέα του ιδρυμένου χρηματοοικονομικού συστήματος, ήταν απλώς θέμα λίγου χρόνου να εξαπλωθεί μια κρίση σε ολόκληρο το χρηματοοικονομικό σύστημα, όπως συνέβη πράγματι το 2008, χάρη στη φούσκα των ενυποθήκων στεγαστικών δανείων. Εξ ου και, την περίοδο 2008–10, ο Μπεν Μπερνάνκι και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Η.Π.Α. διαμόρφωσαν και εφάρμοσαν ένα τεράστιο πρόγραμμα χρηματοοικονομικής διάσωσης, το οποίο προέβλεπε τη χρηματοοικονομική διάσωση των τραπεζών (με κρατικές χρηματοδοτήσεις και συγχωνεύσεις τραπεζών), ώστε να μη οδηγηθούν σε πτώχευση, όπως συνέβη, λ.χ., το 2008 στη Lehman Brothers, και να θεσμοθετηθούν νέοι κανόνες χρηματοοικονομικής διαφανείας ιδιαιτέρως αναφορικώς με την τραπεζική λογιστική και τη διαπραγμάτευση χρηματοοικονομικών παραγώγων.

Η παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση του 2008 σηματοδοτεί και εκφράζει την κρίση του ιδίου του χρηματοοικονομικού συστήματος που εγκαθιδρύθηκε μετά από την κατάρρευση του συστήματος Μπρέτον Γουντς. Πέρα από τις προαναφερθείσες προφανείς και θεμελιώδεις αιτίες της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης του 2008, ορισμένες επί πλέον σημαντικές και εξ ίσου θεμελιώδεις αιτίες που προκάλεσαν αυτήν τη χρηματοοικονομική κρίση και τη μετατροπή της σε μια ευρύτερη παγκόσμια οικονομική κρίση ήταν οι εξής:

• Η επιτάχυνση της παγκοσμιοποίησης ιδιαιτέρως στα πεδία της χρηματοοικονομικής και της παραγωγής, όπου αυξήθηκαν δραματικά η διεθνής κινητικότητα του κεφαλαίου και η διεθνής διασπορά της παραγωγικής διαδικασίας (ιδιαιτέρως της μεταποίησης), με αποτέλεσμα να αυξηθεί η διεθνής οικονομική αλληλεξάρτηση (και άρα να μειωθούν η ισχύς της δολαριοζώνης και ειδικότερα η οικονομική ηγεμονία των Η.Π.Α.) και να γίνει ακόμη πιο πολύπλοκο το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα (καθιστώντας ακόμη δυσκολότερη τη διαχείριση της παγκόσμιας οικονομίας).
• Η σταδιακή ανάδυση νέων γεωπολιτικών και γεωοικονομικών πόλων και συμμαχιών, η οποία κατέστη εμφανέστερη και σαφέστερη τη δεκαετία του 2010. Οι δύο κυριότεροι γεωπολιτικοί και γεωοικονομικοί πόλοι που διαμορφώθηκαν τη δεκαετία του 2010 είναι ο αγγλοαμερικανικός και ο ρωσοκινεζικός, ενώ, ανάμεσά τους, συνέχισε να λειτουργεί ένας ευρωπαϊκός συνασπισμός ο οποίος εκπροσωπείται από την Ευρωζώνη, τελεί υπό γερμανογαλλική ηγεσία, και επιδιώκει να διατηρεί σχέσεις οικονομικής συνεργασίας τόσο με τον αγγλοαμερικανικό πόλο όσο και με τον ρωσοκινεζικό πόλο (στα τέλη της δεκαετίας του 2010, η Γαλλία ήταν πιο κοντά πολιτικο-οικονομικώς προς τον αγγλοαμερικανικό πόλο, ενώ η Γερμανία ήταν πιο κοντά πολιτικο-οικονομικώς προς τον ρωσοκινεζικό πόλο). Συγχρόνως, τη δεκαετία του 2010, κατέστη σαφές ότι η Μέση Ανατολή και η Αφρική αποτελούν κύρια πεδία γεωστρατηγικού και γεωεπιχειρηματικού ανταγωνισμού μεταξύ του αγγλοαμερικανικού και του ρωσοκινεζικού πόλου, και ότι διάφορα άλλα σημαντικά κράτη ανά τον κόσμο έλκονται άλλα μεν περισσότερο προς τον αγγλοαμερικανικό πόλο, άλλα δε περισσότερο προς τον ρωσοκινεζικό πόλο. Τη δεκαετία του 2010, κατέστη σαφές ότι οι προαναφερθέντες γεωπολιτικοί και γεωοικονομικοί δρώντες, ιδιαιτέρως δε ο αγγλοαμερικανικός πόλος και ο ρωσοκινεζικός πόλος, εκπροσωπούν και υποστηρίζουν διαφορετικά οικονομικά πρότυπα και διαφορετικές αντιλήψεις περί της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής, και δεν διστάζουν να εμπλακούν μεταξύ τους σε εμπορικούς και χρηματοοικονομικούς πολέμους.
• Η πορεία της ανθρωπότητας προς μια νέα τεχνολογική επανάσταση, η οποία, μεταξύ άλλων, θα αλλάξει άρδην τις αντιλήψεις για τη σχέση μεταξύ ανθρώπου και μηχανής (με την ενσωμάτωση νανοτεχνολογίας και ρομποτικής στο ανθρώπινο σώμα, προκειμένου να βελτιωθεί η χειρουργική, να αντιμετωπισθούν διάφορα προβλήματα υγείας, και να ενισχυθούν ανθρώπινες λειτουργίες), θα δώσει νέες τεράστιες δυνατότητες διαχείρισης πληροφοριακών δεδομένων (π.χ., μέσω της ανάπτυξης της κβαντικής πληροφορικής), θα αναδείξει νέες μορφές εργασιακών σχέσεων (βασισμένες στην ενσωμάτωση νέων τεχνολογιών στην παραγωγική διαδικασία), και θα οδηγήσει σε μια ριζικώς διαφορετική ενεργειακή πολιτική επικεντρωμένη σε νέα είδη ενεργείας (π.χ., πυρηνική σύντηξη). Όπως όλες οι μεγάλες μεταβάσεις της ανθρωπότητας προς νέες τεχνολογικές επαναστάσεις από τον δέκατο ένατο αιώνα και μετά χαρακτηρίζονται από την έκρηξη οικονομικών, πολιτικών, ακόμη και στρατιωτικών κρίσεων και συγκρούσεων―καθώς το “παλαιό” πρέπει να δώσει τη θέση του στο “καινούργιο,” και αυτό, πολλές φορές, δεν γίνεται ομαλώς και ειρηνικώς―έτσι και η μεταβατική φάση στην οποία εισήλθε η ανθρωπότητα στην αυγή του εικοστού πρώτου αιώνα καθ’ οδόν προς μια νέα μεγάλη τεχνολογική επανάσταση χαρακτηρίζεται από αστάθεια και αναταραχή.

Ήδη η Κεντρική Τράπεζα της Αγγλίας έχει εισηγηθεί και προετοιμάζει τη συνάντηση και συγχώνευση της διαδικτυακής τεχνολογίας και της έκδοσης χρήματος, προτείνοντας ένα πρότυπο νομίσματος σαν το ψηφιακό νόμισμα Libra της εταιρείας Facebook, ώστε η ανθρωπότητα να απαλλαγεί σταδιακώς από το χρηματοοικονομικό άχθος που συσσώρευσε και επέβαλε παγκοσμίως η δολαριοζώνη. Επίσης, η Ρωσία και η Κίνα διαθέτουν ήδη σημαντικές υποδομές και κατέχουν ήδη ηγετικές θέσεις στην ανάπτυξη και λειτουργία ψηφιακών νομισμάτων.

Ομιλώντας στο Συμπόσιο Jackson Hole (στο Wyoming των Η.Π.Α.), στις 23 Αυγούστου 2019, ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Αγγλίας Μαρκ Κάρνι (Mark Carney) υποστήριξε ότι το ψηφιακό νόμισμα μπορεί να αντικαταστήσει το δολάριο ως το παγκόσμιο νομισματικό καταφύγιο, εξηγώντας ότι, ενώ το αμερικανικό δολάριο έχει διαδραματίσει έναν κυρίαρχο ρόλο στην παγκόσμια τάξη κατά το μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα, πρόσφατες εξελίξεις όπως η αυξανομένη παγκοσμιοποίηση και οι επιδεινούμενοι εμπορικοί ανταγωνισμοί μπορεί να έχουν σοβαρότερες επιπτώσεις για τις εθνικές οικονομίες στην παρούσα φάση από ό,τι είχαν σε προηγούμενες φάσεις της οικονομικής ιστορίας, και, γι’ αυτόν τον λόγο, χρειάζεται ένα νέο νομισματικό πρότυπο και καθεστώς.

Στα τέλη της δεκαετίας του 2010, το αμερικανικό δολάριο συνεχίζει να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην έκδοση αξιογράφων διεθνώς, συνεχίζει να αποτελεί το κυριότερο νόμισμα διακανονισμού των διεθνών εμπορικών συναλλαγών, και οι περισσότερες και μεγαλύτερες εταιρείες δηλώνουν και επιδεικνύουν την οικονομική τους ευρωστία αποτιμώντας τη σε δολάρια. Όμως, εξελίξεις που συμβαίνουν στο εσωτερικό της οικονομίας των Η.Π.Α. και πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων των Η.Π.Α. (όπως η σπάταλη πολεμική πολιτική και η πολιτική ενθάρρυνσης της φούσκας των ακινήτων και της χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας τις οποίες εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις του Μπιλ Κλίντον (Bill Clinton) και του Τζορτζ Γουόκερ Μπους (George Walker Bush), η διστακτική και συχνά δειλή πολιτική του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα (Barack Obama) αναφορικώς με την αντιμετώπιση των διαρθρωτικών προβλημάτων της αμερικανικής οικονομίας, και η εθνικιστική και νεομερκαντιλιστική πολιτική του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ (Donald Trump)), επηρεάζοντας τις συναλλαγματικές ισοτιμίες του δολαρίου καθώς και την ιδία την αξιοπιστία και τη λειτουργικότητά του ως διεθνούς αποθεματικού νομίσματος, μπορούν να έχουν τεράστιες παρενέργειες για τον υπόλοιπο κόσμο και τελικώς και για το ίδιο το σύστημα του δολαρίου.

Η νέα τεχνολογική επανάσταση παρέχει τα κατάλληλα τεχνικά μέσα, και η παγκοσμιοποίηση παρέχει τις κατάλληλες κοινωνικές συνθήκες ώστε να δημιουργηθεί μια νέα αγορά ψηφιακών νομισμάτων, πολλά εκ των οποίων θα εκδίδονται από ιδιωτικές εταιρείες, καθώς και να αντικατασταθεί το δολάριο ως το κυριότερο διεθνές αποθεματικό νόμισμα από ένα “Synthetic Hegemonic Currency” (Συνθετικό Ηγεμονικό Νόμισμα), SHC, το οποίο πιθανόν, λόγω του ιδιαιτέρου ρόλου του, να εκδίδεται από θεσμούς του δημοσίου τομέα, για παράδειγμα, μέσω ενός δικτύου ψηφιακών νομισμάτων των κεντρικών τραπεζών ορισμένων κρατών που θα έχουν ηγετική θέση στη διεθνή πολιτική οικονομία.

Κατά τη γνώμη μου και βάσει των μελετών του Scholarly and Political Order of the Ur-Illuminati, του οποίου προΐσταμαι, η οικονομικώς και ηθικώς καταλληλότερη βάση για την έκδοση του κυριοτέρου παγκοσμίου αποθεματικού νομίσματος (π.χ., ενός SHC) δεν θα έπρεπε να είναι ούτε ο χρυσός, ούτε το πετρέλαιο, ούτε κάποιο άλλο οικονομικό αγαθό ή “καλάθι” οικονομικών αγαθών, αλλά θα έπρεπε να είναι η ανθρώπινη εργασία, τόσο υπό τη χειρωνακτική της διάσταση όσο και υπό τις πνευματικές της διαστάσεις (τεχνολογία, επιστήμη, στην οποία υπάγεται φυσικά και το μάνατζμεντ, φιλοσοφία, και τέχνη). Και, βεβαίως, όπως προανέφερα, το κύριο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα θα έπρεπε να συνυπάρχει με μια ελεύθερη ιδιωτική αγορά ιδιωτικώς εκδιδομένων νομισμάτων σύμφωνα, λ.χ., με την αναρχοκαπιταλιστική θεωρία του Ντέιβιντ Φρίντμαν (David Friedman).

Απέναντι στη νέα τεχνολογική επανάσταση που εκκολάπτεται και σταδιακώς αναδύεται στον ιστορικό ορίζοντα και απέναντι στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων που χρειάζεται και επίσης εκκολάπτεται και σταδιακώς αναδύεται στον ιστορικό ορίζοντα, αναμετρώνται μεταξύ τους διάφορες αντίπαλες δυνάμεις και διάφορα συμφέροντα, τόσο αναφορικώς με τη διατήρηση ή την κατάργηση κεκτημένων προνομίων και πόρων που έρχονται από το παρελθόν όσο και αναφορικώς με τη διακυβέρνηση και τους θεμελιώδεις κανόνες και θεσμούς της νέας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων που θα έλθει μετά από την πλήρη κατάρρευση της προηγουμένης.

Ο Γερμανοαμερικανός πολιτικός επιστήμων και πολιτικός ψυχολόγος Φραντς Νόιμαν (Franz Neumann), στο δοκίμιό του “Άγχος και Πολιτική” (το οποίο αρχικώς παρουσίασε ως διάλεξη στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και εξέδωσε στη σειρά “Recht und Staat,” Tübingen, 1954), αποφαίνεται ότι “κάθε πολιτικό σύστημα βασίζεται στο άγχος.” Ο Νόιμαν εμπνέεται από τον διαπρεπή ψυχίατρο-ψυχαναλυτή Ζίγκμουντ Φρόιντ (Sigmund Freud), ο οποίος, στο βιβλίο του “Τοτέμ και Ταμπού,” υποστηρίζει ότι η κοινωνία βασίζεται στη “συνενοχή στο κοινό έγκλημα,” και ότι το πρωτόγονο ανθρώπινο ον αποτελεί μια Δαρβινική παραλλαγή καταδικασμένη να παράγει πολιτισμό, ή, με άλλα λόγια, έναν “λύκο” που πρέπει να εξημερωθεί και, εν τέλει, να εκπολιτιστεί. Συνεπώς, για να επιβιώσουν οι αξίες του πολιτισμού, αυτός ο λύκος πρέπει να εγκαταλείψει και να υπερβεί την υπαρξιακή του αυθεντικότητα, μετασχηματίζοντάς τη σε γλώσσα και ηθική συνείδηση.

Το υπαρξιακό άγχος και η κοινωνική αναταραχή που συνοδεύουν κάθε μεγάλη ιστορική αλλαγή δεν πρέπει, και σε αυτήν τη μεταβατική ιστορική φάση, να αφεθούν να δημιουργήσουν ισχυρές οπισθοδρομικές και αντιδραστικές κοινωνικές συσσωματώσεις, ούτε να τύχουν διαχείρισης από ιστορικούς δρώντες που είναι όχι μόνο πνευματικώς ασήμαντοι υπηρέτες εφημέρων ιστορικών αναγκαιοτήτων και μεταβατικών συνθηκών αλλά και εχθροί της ελευθερίας του ανθρώπου. Εξ ου και η προετοιμασία μεγάλων κοινωνικών ομάδων για μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων πρέπει να βασίζεται στην κατάλληλη παιδεία και σε ένα σύστημα κοινωνικής προστασίας το οποίο θα παρέχει ψυχική και υλική ασφάλεια χωρίς να αναιρεί την ελευθερία του ατόμου και της αγοράς (με αυτό το σκεπτικό, λ.χ., ο νομπελίστας οικονομολόγος Μίλτον Φρίντμαν (Milton Friedman) έχει προτείνει το σοφό σύστημα του αρνητικού φόρου εισοδήματος: Ας υποθέσουμε ότι το νοικοκυριό Χ έχει n μέλη, και ότι το ελάχιστο εισόδημα που πρέπει να έχει ένα τέτοιο νοικοκυριό είναι k δολάρια. Εάν το εισόδημα που κερδίζει το νοικοκυριό Χ είναι μικρότερο από k δολάρια, τότε το Χ μπορεί να βοηθηθεί εφαρμόζοντας ένα σύστημα αρνητικού φόρου εισοδήματος (negative income tax). Δηλαδή, το εθνικό φορολογικό σύστημα μπορεί να αναδιοργανωθεί έτσι ώστε η κυβέρνηση θα καταβάλλει αρνητικό φόρο (δηλαδή, επίδομα) στο νοικοκυριό Χ ανάλογο προς το ποσό κατά το οποίο το εισόδημα που κέρδισε το νοικοκυριό Χ υπολείπεται έναντι του ποσού των k δολαρίων σε κάθε φορολογικό έτος, με αποτέλεσμα κάθε νοικοκυριό να έχει εξασφαλισμένο ένα ελάχιστο βιοτικό επίπεδο μέσα σε συνθήκες ελεύθερης αγοράς).

Η ερευνητική μου εργασία και οι εργασίες του Scholarly and Political Order of the Ur-Illuminati (SPOUI), ως μιας διεθνούς αδελφότητας φιλοσοφικού και πολιτικού χαρακτήρα, όπως διαυγάζονται στο βιβλίο μου “The Meaning of Being Illuminati” (το οποίο εκδόθηκε στην Αγγλία, το 2019, από τον εκδοτικό οίκο Cambridge Scholars Publishing), προτείνουν νέα σημαντικά βήματα προς τα εμπρός, δείχνοντας έναν τρόπο με τον οποίο η ανθρωπότητα μπορεί να υπερβεί τη διχοτόμηση και τη σύγκρουση μεταξύ της λεγομένης αυθεντικότητας του εσωτέρου πρωτογόνου “εγώ” και των απαιτήσεων του πολιτισμού, διά μέσου της θεραπείας του κοινωνικού μέρους της ψυχής στο πλαίσιο αυτού που ονομάζω “ερευνητικό πρόγραμμα της Βαθιάς Φώτισης” (“research program of Ur-Illuminism”).

Το βιβλίο “The Meaning of Being Illuminati,” το οποίο συνέγραψε ο Δρ. Νικόλαος Λάος και προλογίζει ο Ιταλός πανεπιστημιακός καθηγητής Φιλοσοφίας Giuliano Di Bernardo (ο οποίος διετέλεσε επικεφαλής των μεγαλυτέρων Ελευθεροτεκτονικών θεσμών της Ιταλίας και διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανάπτυξη του Ιλλουμινατικού Κινήματος στην Ιταλία και στην ανατολική Ευρώπη), εκδόθηκε τον Ιούλιο του 2019 από τον αγγλικό εκδοτικό οίκο Cambridge Scholars Publishing:

https://www.amazon.com/Meaning-Being-Illuminati-Nicolas-Laos/dp/1527533549

The post Πλοήγηση σε Αχαρτογράφητα Ύδατα: Η Κρίση και η Γέννηση μιας Νέας Παγκόσμιας Οικονομικής Τάξης Πραγμάτων appeared first on Ναυτιλία - Οικονομία - Υγεία - Επικαιρότητα.